Poezenbillen
Vannacht viel Memphis onze zwangere poes in het water en daar werd ik wakker van. Ik rende naar buiten in mijn roze badjas maar toen had ze zichzelf al gered.
Nat en druipend en dik. Bij het drooglikken kon Memphis nauwelijks bij haar billen komen - voor zover katten die hebben. Maar ze ging liggen en probeerde het toch.
Ja, dacht ik toen. Dat is een goeie instelling.
En als je dan als kolvende moeder 's nachts wakker wordt, dan moet je kolven, dankzij een niet te negeren alarmbel in je borsten.
Terwijl ik dat deed belde Edwin het ziekenhuis en ze vertelden dat Milo's zuurstof omlaag is gebracht. Van iets heel hoogs, naar iets lagers.
Dat is dus goed.
Vandaag ga ik niks van tevoren bedenken, ik ga ook niks beslissen.
Ik rijd naar het amc en dan ga ik met Milo kangaroeien met mijn ogen dicht. En soms denk ik even aan Memphis.
20 Juni 13 om 07:36 :: Reageer (een)
over dat hok
Wat het ook nog is met dat verhuizen: de keuze is zo lastig.
Het olvg is een topziekenhuis met fijne verpleegkundigen - Aran heeft er ook twee weken gelegen - maar ze zijn er aan het verbouwen. Bouwstofgeur tot vlak voor de deur van de couveuseafdeling.
De andere opties in de buurt zijn Amsterdam Noord en Amstelveen. Maar zij zijn niet gespecialiseerd in post-IC. In mini's.
Dus Milo, met zijn slappe longetjes, gaat waarschijnlijk naar een plek vol werkmannen en witte wolken. En protocollen tegen dat bouwstof uiteraard, maar ik kan me geen arts of verpleegkundige voorstellen die me zal zeggen: ik zou het niet doen mama, je zoontje hier naartoe brengen. Er zijn er al vijf meer gestorven deze maand.
De belangen die heersen zijn altijd die van het ziekenhuis. Daar zit wat in zelfs, want die ouders kunnen enorm in de weg lopen.
Vanmorgen hoorden we dat het oogonderzoek van Milo - om half negen - heel rottig was geweest. Hij had gegild. Hij was nu nog steeds buiten adem.
Wij komen altijd rond elf uur. Ze konden ons van tevoren niet vertellen hoe laat het oogonderzoek zou zijn.
Ik ben daar gevoeliger voor. Ik voel me schuldig. Edwin ziet de structuren beter.
En wat ik me ook afvraag: Maakt het Milo op dit moment überhaupt wat uit dat wij er zijn?
Klotevragen.
Man.
Niks geen verhuizing.
Of ja, één verhuizing. Naar huis.
19 Juni 13 om 20:06 :: Reageer (drie)
Hok
Er is sprake van overplaatsing.
Milo is nog steeds aan de snor. Er staan nieuwe baby'tjes in de rij met 'Intensive Care behoefte' en hij kan het aan, denken ze, een ander ziekenhuis met iets minder intense zorg.
Hij verhuist natuurlijk alleen als het goed blijft gaan maar dán..bereid je maar voor!
Nog geen week geleden lag mijn zoontje aan de beademing, nu willen ze hem naar een ziekenhuis sturen waar de zorg minder intens is, in eerste instantie zelfs morgen al, of vrijdag dan toch. Later wordt het zondag, maandag misschien. Dat is natuurlijk een reden om heel hard hoera te roepen, maar ik voel niet meteen een hoera.
Ik moet eraan wennen.
Want ik was die gevangene die levenslang in het amc had gekregen.
Is er net een ritme, komt die stem uit de gevangenisintercom.
Daar is de deur. Huppel die vrijheid maar in konijntje.
Of nee, huppel maar naar het volgende hok.
Hoe het er is, kunnen we niet zeggen.
Stro sturen we later.
19 Juni 13 om 07:17 :: Reageer (vier)
Snor
Milo heeft een snor.
Een buisje met lucht, vastgezet in zijn neusgaten. Zoals patiënten in alle Amerikaanse films.
Geen extra druk meer om zijn longen open te houden en bovenal: geen slurf meer die bijna groter is dan zijn gezicht waardoor ik hem nog nauwelijks heb kunnen bekijken.
Houdt hij het vol?
Dat weten we niet, maar hee, daar zijn we aan gewend.
Het lijkt erop dat het goed gaat en dat is al wild feest met confetti in ziekenhuistermen.
Nu zou ik kunnen beschrijven hoe dat voelt. En hoe spannend het was toen die slurf eraf ging.
Je eigen kindje dat steeds iets dichterbij komt. Een vlerkjesvogeltje in een kweekbak, maar dan met meer draadjes.
De angst ook dat hij weer teruggaat aan die slurf, dat hij het niet redt.
Maar Milo heeft tegenwoordig twee oogjes.
Dus die laat ik gewoon zien.
Daarnet
Nu
18 Juni 13 om 07:23 :: Reageer (acht)
De ontmoeting
Bij Milo's couveuse til ik hem op, we moeten eerst de flap van de doek tegen het licht omhoog leggen.
Aran bestudeert de doek. 'Ik wist niet dat Milo in een tentje lag!'
Ook herkent hij onmiddellijk het knuffellapje dat hij zelf heeft uitgekozen. Hij mag met een handje bij Milo, die even zijn vinger vastgrijpt.
'Dan vindt hij je lief,' zeg ik, Aran knikt plechtig.
Minstens zo mooi is het dokterssetje dat hij later van zijn tante Sal en oom Rob krijgt. Er zit een pillenpotje vol snoepjes in. Opeens zijn we allemaal ziek.
'Hoe vond je het gisteren?' vraag ik Aran daarnet.
Hij staat voor me met een plastic scalpel in zijn hand. 'Goed,' zegt hij. 'En nu moet je je mond opendoen. Dan kijk ik even of je je hebt verslikt.'
17 Juni 13 om 08:22 :: Reageer (zes)
Vaderdag in de reuzenwieg
Aran heeft zijn broertje nog nooit gezien. We wisten namelijk niet of hij al waterpokken had gehad en die zijn extreem besmettelijk.
Stel je voor dat je een hele NICU besmet met een vierjarig jongetje.
Maar we konden het testen en wat bleek: hij heeft ze gehad.
Dus hij mag.
Vandaag om precies te zijn. Vandaag ontmoet broertje broertje.
Als dat geen mooie vaderdag is.
16 Juni 13 om 09:25 :: Reageer (zeven)
Snot
Dat na een paar heftige dagen in het ziekenhuis de boot weer eens ontploft blijkt te zijn. Overal stapeltjes met spullen en papieren. Aran geniet er met volle teugen van.
En ik ben zo opgelucht en ook nog verkouden, dat het me allemaal niet zoveel uitmaakt. Milo is voor nu stabiel, de antibiotica werkt.
We snotteren ons er wel doorheen.
15 Juni 13 om 07:37 :: Reageer (drie)
Paradox
Ze hebben net het beademingsapparaat weggereden van de couveuse. Die stond nog een hele nacht naast het bed te hijgen (het zijn verrassend luide machines), voor het geval Milo een terugval had.
Die kwam niet.
Met de antibiotica zijn ze nog niet gestopt, want ook al hebben ze geen naam voor de boosdoener, ze weten dat hij bestaat: er zijn 'verhoogde infectiewaardes' gevonden.
Dus sijpelt er nu een infuus met het breedst mogelijke assortiment aan medicijnen in Milo's lijfje, al voor de derde keer in zijn leven.
Alsof je voor je teen bij de dokter komt en hij meteen preventief je armen afhakt.
Maar dat is de paradox van de prematuur: omdat het zo snel mis kan gaan, kiezen ze al snel voor grof geschut.
En toch. Ik ga een kanon voor Milo bouwen. Kan hij een keertje terugschieten.
14 Juni 13 om 07:13 :: Reageer (twee)
Lucht
Hij is er vanaf. Van de beademing. Er was een infectie, hij wordt nog helemaal platgespoten met antibiotica. Zijn armen en voeten zitten nog vol met draadjes, maar hij is er vanaf.
Het was net een ballet voor vier handen. Twee verpleegkundigen, aan elke kant één en zo snel als ze werkten.
Ze hadden ook gezegd dat als hij niet uit zichzelf ging ademhalen, hij er meteen weer op ging. Maar hij deed het, zonder heel erg met zijn wenkbrauwen te trekken of zijn ogen verschrikt open te sperren ofzo. Vanzelfsprekend bijna.
Alsof er een slang uit je eigen luchtpijp wordt getrokken. Zo voelt het. Zo sterk zelfs, dat ik me niet kan voorstellen dat het voor wie dan ook anders kan voelen.
Een kind zoveel te vroeg krijgen is alsof je een erg ongeluk meemaakt alleen niet zelf de gewonde bent. Maar je zit eraan vast. Op een onherroepelijke manier. Je mag wel weglopen, maar weg kan je niet.
Milo ademt weer zelf. En wij zuchten- opgelucht- mee. Op naar de volgende 24 uur.
13 Juni 13 om 20:03 :: Reageer (vijf)
Troost
Ze gaan een 'arterie' aanleggen in de laatste voet die nog zonder draadjes is.
Ze hebben nogal veel doekjes nodig, want het kan nogal bloeden.
Aan de ene kant van de couveuse staat de kinderarts, aan de andere kant de verpleegkundige.
'Ga maar aan het voeteneind staan papa en mama,' zegt de verpleegkundige.
Maar daar kan ik Milo niet zien. Alleen maar dat stakerige voetje van hem, gevangen tussen een duim en een wijsvinger.
Ik ga naar zijn hoofdeinde, zijn hoofd is ook al bedekt met doekjes, dan heeft hij minder last van het felle licht. En oh ja, voordeel toch, zo'n beademing, het is niet dat hij er benauwd van wordt.
Ik steek een onhandige hand door een couveusegat om zijn donkerblonde haartjes te aaien. Nog steeds zulke nieuwe haartjes.
Ik kan er niet goed bij.
Er wordt geprikt. Er gaat een schok door het onzichtbare lichaampje en er verschijnt een tastend handje.
Het laatste handje waar nog geen naald in zit. Ik pak het vast.
13 Juni 13 om 08:28 :: Reageer (zes)
Knap
Het gekke is, door die beademingsmachine is Milo eindelijk zijn skimuts en reuzesnorkel kwijt. Ik kan hem dus voor het eerst goed bekijken en wat blijkt: zo lelijk is hij niet. Sterker nog hij lijkt wel een echte baby, met mooi donkerblond haar en zelfs al wat vet op zijn armen.
Daar komt niet veel bij, want ze hebben de voedingen gestopt aangezien hij die niet kan verdragen. Al was het maar omdat er een plakker op zijn borst zit die zijn hele lijfje laat trillen: iets met stimulatie. Ik zou er ook misselijk van worden.
En weinig adem heb ik ook; ik draag zo'n mondkapje dat tegen mijn verstopte neus drukt en met tranen erbij blijft er dan niet veel zuurstof over.
Dus we vertrekken.
Naar de patiëntenlounge die het amc ook blijkt te hebben, slechts een paar verdiepingen verderop.
Het is hier warm en er klinkt liftmuziek.
12 Juni 13 om 11:25 :: Reageer (vijf)
Infectie
En opeens ligt Milo weer aan de beademing.
Een harde stugge pijp door zijn keel, zoals alleen helemaal in het begin.
'Hij is niet in direct levensgevaar,' zegt de dokter die ons belt - want ze bellen, als er echt wat is: Eerst het kind helpen, dan de ouders bellen. Dat is het protocol.
En nu is er dus een infectie. Ik geloof niet eens dat ze 'verdenking van infectie' zegt, zoals eerder.
De kweken moeten het nog aantonen, maar de antibiotica is al begonnen. Dat komt: Milo's 'dipjes' werden steeds langer.
Zijn hart hield er steeds meer mee op.
En nu is er dus die klotepijp die door mijn kindje heen loopt.
Kangaroeien kan niet, nog los van het feit dat ik verkouden ben.
Ik vraag of ik het gedaan heb, doordat ik aan het verkouden-worden was. De dokter zegt dat ze meer aan een bacteriële infectie denkt. Iets nóg vagers dus. Binnengekomen door wat dan ook.
De bloedtransfusie, die Milo juist sterker had moeten maken, heeft er volgens haar ook niets mee te maken.
Je wilt het weten, waar het door komt. Zelfs al verandert het niets aan de realiteit.
'Het gebeurt altijd als we een avond níet bellen om te checken hoe het gaat,' zegt Edwin.
Ik knik ernstig. Alsof dat best de oorzaak zou kunnen zijn.
12 Juni 13 om 08:00 :: Reageer (vijf)
Verhuizen
Ook de maatschappelijk werkster heeft het over afkicken.
'Stel dat Milo over een week of drie naar het OLVG verhuist,' zei ze, 'dan zullen jullie nog moeten afkicken van de NICU.'
We kijken haar niet begrijpend aan.
'Dat ze niet meer bij elk piepje komen aanrennen,' verduidelijkt ze. 'Dat de kinderen veel meer aan hun eigen kracht worden overgelaten.'
Ik ken de high care afdeling van het OLVG. Ik herinner me heel veel bliepjes en rennende verpleegkundigen.
Dan denk ik aan Milo die gaat verhuizen en dat hij dan op fietsafstand woont. In de stad. Al bijna bij ons.
Ik stop met denken en kijk per ongeluk in mijn agenda, ik heb de weken genummerd.
Vandaag zou ik dertig weken zwanger zijn.
11 Juni 13 om 08:41 :: Reageer (vier)
Supernanny
Amc-verslaving noemde Anna het. En ze heeft gelijk.
Want die ene dag dat ik niet zo gaan ging ik toch.
Elke dag ging ik, al een maand lang.
Mijn nieuwe zeven dagen per week baan. Elke dag tussen tien en drie. Twee uur lang kangaroeien, verder kolven, afspraken, mondspuitjes, koffie.
Eindelijk werk gevonden dat nóg slechter betaalt dan schrijven (hihi).
Als we wilden waren we er langer. En dat beginnen we steeds meer te willen. Maar er zijn grenzen natuurlijk. Er is ook nog een Woek.
Woek hoort bij ons, maar de oude wereld van uit eten en afspraken en bijkletsen, even niet.
Het is teveel contrast. Te vermoeiend ook, dat schakelen.
Dus ga ik het vanaf nu niet meer doen, heb ik besloten, buiten het ziekenhuis om afspreken.
Ze komen maar hier naartoe.
Naar die hele grote wieg met lampjes. Waar vierentwintig uur per dag een groepje supernanny's met een handjevol kinderen bezig is.
Het is jammer dat die kindjes zo ziek zijn, anders zou je het iedereen toewensen.
10 Juni 13 om 08:36 :: Reageer (vijf)
Interactief
Ik schrijf dit op mijn nieuwe laptop. Die stap was wat kleiner omdat we tegenwoordig nogal vaak in de buurt van de koopgoot van de Arena zijn. Daar hebben ze een Mediamarkt.
We gingen zelfs twee keer. Er zit nog plastic omheen. Dat laat ik zitten.
Het is een amc-laptop: ze hebben daar wifi op het plein bij de koffie. De ahtogo is ook al verbouwd en ik kan vertellen: het ziet er een stuk beter uit. Dat heeft die ontwerper goed gedaan.
Uitnodigend. Interactief zelfs.
Net als Milo gisteren, leek het. Hij reageerde op geluiden. Kreeg er de hik van. Alsof hij wakker begin te worden.
De kinderarts zei een week of twee geleden: 'Als ze groter worden, wordt het niet makkelijker, alleen maar moeilijker.'
Ik kon me er niet zoveel bij voorstellen.
Nu wel.
Straks ligt daar geen cavia maar een echt mensenkind in een bak vol draadjes.
Maar we willen hem wakker. Dus moeilijk is goed.
En anders ga ik terug naar die koopgoot voor een eigen amc-bed. Ze hebben er ook een beddenwinkel.
09 Juni 13 om 08:39 :: Reageer (twee)
Trampoline
Iedere ochtend vraag Aran: 'Waar ga ik vandaag naartoe?' Met grote verwachting in zijn stem.
Hoewel hij zijn broertje niet mag zien omdat hij nog geen waterpokken heeft gehad, is zijn leven sinds de komst van Milo een stuk enerverender geworden.
Hij logeerde een paar dagen bij opa en oma. Hij werd geprikt om te kijken of hij niet tóch antiwaterpokstoffen in zijn bloed heeft (weten we over een paar dagen). Hij heeft bij iedereen die er een had, de trampoline uitgeprobeerd.
Na school wordt hij vaak opgehaald en in het weekend mag hij uit fietsen, naar de bioscoop, naar het landje van Kika.
En dan noem ik nog niet eens alle bemoedigende berichten, de pakjes, de brieven en de kaarten.
Een sociaal vangnet, ik kende het vooral uit de krant. Maar wat blijkt het heerlijk te voelen, zacht verend, precies waar je dacht dat er een gat was.
Dat er vrienden zijn die je kunt bellen of schrijven. Ook 's nachts, om hulp. En dat ze dan helpen.
Niet alleen Aran heeft een trampoline.
08 Juni 13 om 08:02 :: Reageer (vijf)
Melkmuil
Ik veegde met mijn vinger wat melkslijm uit Milo's mondhoek. Dat had ik met een gaasje moeten doen. Hij vond het wel lekker, die moedermelk op een wattenstaafje. Zo'n mummelend ouwemannenmondje om een stokje.
Ik had ook wat hulp nodig om hem goed te leggen voor het kangaroeien, in de war door die flapperarmpjes en angstig uitgestrekte gerimpelde beentjes.
Ik durfde ze niet goed te draaien. Als zo'n dop die breekt als je de verkeerde kant op gaat.
Maar de kinderarts zei dat hij het goed doet. Het lijkt zelfs alsof hij een boller koppie heeft.
Gewoon doorgaan, behalve vandaag, want ik ga niet naar het amc, voor het eerst, te moe. Teveel regelwerk ook: alle instanties willen papieren. Het UWV gelooft niet dat ik al jaren schrijf en wil dat ik het bewijs. 'Een weekoverzicht, waar je uren blijven,' zei de meneer. Dus ik slijp mijn pen vast voor ze - en daar schreef ik toch per ongeluk 'ik slijp mijn pijn.'
Geen Milo vandaag dus. Ik verwacht dat ergens halverwege de dag mijn hart eruit valt.
Maar dat rapen we dan ook weer op. Met een steriel doekje.
07 Juni 13 om 09:44 :: Reageer (vier)
Luchtalarm
Het buurmeisje van Milo is geboren met een luchtpijp zo dun als een streepje.
Haar bed piept ook de hele tijd, van geen-luchtalarm.
Haar ouders vertelden dat de dokters moeten beslissen of ze haar gaan opereren.
Als ze haar niet opereren, dan is er niet zo heel veel leven.
Maar dat zeiden ze niet, dat laatste. Dat zegt niemand hier. Het zijn zinnen die in het niets eindigen. Dat is denk ik ook waarom er niet zo heel hard gelachen wordt om mijn grappen over Milo onder de arm nemen en heel hard wegrennen.
Het pasgeboren meisje en de nieuwe luchtpijp.
Gisteren stonden er opeens heel veel verpleegkundigen om haar bed.
Ik hoop dat ze er nog is, vandaag.
06 Juni 13 om 07:55 :: Reageer (drie)
Fresh
De beste koffie van het amc wordt geschonken op het plein bij een barretje dat iets met 'fresh' heet maar ik vergeet steeds hoe precies.
Er werkt een mevrouw die Marla heet - dat staat op haar naambordje- en ze werkt vijf dagen per week.
Het barretje is alleen met lunchtijd open, ik schat zo'n vijf uur per dag.
Daar verbaasde ik me over in het begin. Dat je vijf dagen per week vijf uur wilt werken.
'Je hele dag wordt erdoor opgegeten.'
Wij zijn tegenwoordig zeven dagen per week vijf uur per dag in het amc. Gelukkig is er vijf van die dagen lekkere koffie.
05 Juni 13 om 07:54 :: Reageer (vier)
Wat we niet zien
Als we het amc binnenkomen, loop ik meestal verkeerd.
Daar ben ik vrij consequent in. Ik mag hier dan regelmatig komen en herkend worden door het horecapersoneel, zelfs als we aan het einde van het bezoek (dan zou je toch wel moeten weten waar je bent bedoel ik) iets op het plein hebben gegeten sla ik vervolgens vol overtuiging een hoek om waar slechts een doodlopende gang en een potplant wacht.
Edwin vindt het grappig, maar zijn bril is de hele tijd zoek.
Wat dat betreft gaan we redelijk gelijk op: ik de weg kwijt, hij ziet niks.
En Milo groeit. Hij weegt nu 1075 gram.
Hij is ongeveer 36 cm lang. Dat is kleiner dan mijn beeldscherm.
Hij heeft zuurstof nodig, wat niet goed is. Hij slaapt veel, wat wel goed is.
Hij produceert veel taai slijm waar hij een beetje in stikt, wat niet goed is. Hij kan net als wij, steeds beter kangaroeien.
Gaat het dus goed?
Wie het weet wint een potplant.
04 Juni 13 om 07:22 :: Reageer (zes)
