Boven water
Na dagen thuiszitten, handenwringend voor het raam.
Ieder uur checken, het sissen van de meerkoeten die het er ook niet rustiger op vonden worden, heb ik eindelijk de oplossing.
Sinds gisteren heeft een lid van mijn huishouden zich onbezoldigd bereid verklaard mijn taken over te nemen.
Mits het niet regent.
30 Mei 08 om 08:48 :: Reageer (19)
Cijfervree
Daarnet zat ik naar mijn inschrijfcode van het ziekenhuis te kijken.
Daar heb ik al vaker naar gekeken, en het viel me alweer op wat een prettig nummer het is.
Met twee zessen, twee negens, twee tweeen en dan zo'n een in het midden.
Ik bedacht dat ik eenzelfde tevreden gevoel over mijn sofinummer heb, hoewel dat uit heel andere cijfers bestaat.
En mijn mobiele nummer! Ben ik ook dol op.
Terwijl ik me de introductie van dat sofinummer nog wel herinner.
Ik was tegen!
Cijfers pakten je gezicht af, cijfers hadden met de oorlog te maken.
Een cijfer maakte een mens minder dan een mens.
Iedereen was toen tegen cijfers.
Net zoals iedereen het belachelijk zou hebben gevonden om altijd met paspoort rond te lopen. (Hoewel ik dat toen wel deed, want dan kon ik makkelijk het land uit mocht ik daar onverhoeds zin in krijgen)
Tijden veranderen.
Nu denk ik: net als mensen zijn er goede en minder goede cijfers.
Het is een kwestie van de vijand leren kennen.
En er dan vrienden mee worden.
28 Mei 08 om 08:31 :: Reageer (elf)
Zonnig
Lang geleden kwam ik, als ik op reis ging, nog wel eens terug met bergen foto's vol zonsop- en -ondergangen.
Die waren dan tijdens het fotograferen zó mooi geweest, dat ik me niet kon voorstellen dat hun pracht verloren zou gaan op weg naar huis in het toestel, tijdens het ontwikkelproces.
Maar dat was altijd wel zo.
Daar zaten mijn geinteresseerde vrienden en dan trok ik blij mijn mapje tevoorschijn.
Gestaag zag je hun glimlach betrekken, want niets is saaier dan het kijken naar een zonsopgang op een foto.
Herstel. Niets is saaier dan kijken naar een zonsopgang waar je niet eens bij bent geweest.
En toch werd er vrijwel altijd beleefd: 'oh wat mooi' geroepen.
Waarom?
1. De levendige fantasie van mijn vrienden is dusdanig groot dat ze meteen moesten denken aan die keer dat ze met hun geliefde met bloemen in het haar, hand in hand met een cocktail bij die ene tropische zee de zon zagen opkomen.
2. Ze hebben zelf ook altijd teveel zonsop- en ondergangen op hun toestel en weten dat ze door nu te kijken credits verzamelen.
3. Als blijk van vriendschap.
Zo bekeken is er eigenlijk best veel te zeggen voor de zon.
Dus bij deze een setje, en ik ben er niet eens het land voor uitgeweest.
Mooi?
25 Mei 08 om 10:15 :: Reageer (veertien)
Knie
Ok, misschien overdreef ik wat met dat thuiszitten om naar nestende meerkoeten te kijken. Misschien was ik de laatste dagen wel juist heel vroeg op pad en voelt het tijdstip 7.23 dientengevolge als uitslapen.
Maar binnenkort (nou ja, binnenkort, 9juni) zit ik echt vast: dan gaan ze mijn kruisband transplanteren.
Ik wacht al bijna een jaar op die operatie, en volgens mij is 9 juni een uitstekende tijd; nauwelijks werk, veel zon.
Maar het blijft een operatie en mijn grootste angst is dat ik bij terugkeer uit het ziekenhuis met een kruk door het bordes zak, dat uit zo'n open frame bestaat.
Ik zie dat voor me als in een slechte soap. Krukje voor krukje kom ik aanstrompelen, blijde doch vermoeide grijns op mijn hoofd, de laatste stap, krak, grijns verandert in verbijstering en weg ben ik.
Valangst dus, vroeger had ik dat ook. Dan kon ik bovenaan een trap staan (op school, op vakantie, op bezoek) en opeens mezelf naar beneden zien donderen. En dan verkreukeld natuurlijk, op de grond. Zo verkreukeld dat ik niet meer aan de afdaling durfde te beginnen.
Van de keer dat ze mijn andere knie deden (jarenlang vechtsport gaat niet in hele knieen zitten) weet ik nog dat ik um na de operatie twee of drie weken niet mocht belasten.
Gelukkig doen ze de operatie tegenwoordig iets minder ingrijpend, niet nog een reuzejaap in mijn knie, maar keurige kijkoperatie gaatjes - rokjes behoren na afloop nog tot de mogelijkheden.
En toch, ik maak me een beetje zorgen.
Drie weken niet voluit bewegen.
Stilliggen, lezen, schrijven, internetten en muziekjes luisteren.
Maar dat komt natuurlijk je neus uit, na anderhalf dag.
Misschien moet ik me een doel stellen.
Eindelijk eens die hele bijbel van kaft tot kaft.
Of de Koran, die ligt er ook al een tijdje.
Anderzijds, als contrast met heel hard rondjes rennen heeft het ook iets aantrekkelijks.
Tv voor mijn neus, schriften binnen handbereik, bergje boeken, jumbobak thee.
Ik ga gewoon mijn eigen nest bouwen.
21 Mei 08 om 07:41 :: Reageer (17)
Nog veel meer Koet
'Waarom schrijf je dat dan niet?' zei Huda gisteren verbaasd toen ik haar mijn huidige meerkoetobsessie bekende en hoe die tot eerdere parabel had geleid.
De werkelijkheid opschrijven, het leek een gewaagd idee.
Maar ze had natuurlijk gelijk, want Huda heeft meestal gelijk.
Bij deze dus het waar gebeurde verhaal van de meerkoet:
In het water naast onze boot liggen op twee plekken stukken hout, zodat mijn bejaarde kat (had ik bedacht) een soort van houvast heeft als ze onverhoeds zonder mijn toezien in het water dondert.
Vanaf dag 1 zijn die minivlotjes in trek geweest bij vogels.
Hele families eenden, futen en zelfs een aalscholver hebben op die plankjes gebivakkeerd.
De plank op de hoek bij de punt van het schip, lekker ver van de mens en vol in de wind, is het meest populair.
Op die plek begon een maand of wat geleden een meerkoetpaar aan een nest.
Nu zijn meerkoeten chagrijnige ruziemakers, maar dit is een opvallend harmonieus koppel, met een mannetje (of vrouwtje, ze schijnen het allebei allemaal te doen, broeden, bouwen en beleven, maar ik hou me vooralsnog aan de klassieke rolverdeling waarvoor bij voorbaat mijn excuses) dat fanatiek zijn snavel in ieder touwtje zette, in de steeds hernieuwde overtuiging dat bij hard genoeg rukken het touwtje uiteindelijk deel wilde uitmaken van zijn nest.
Domme meerkoet.
Ondanks de bergen zooi die ze aan bleven slepen gaf het vlot geen houvast.
Iedere boot:
golfde zo'n beetje door ze heen, maar een iets meer dan zuchtje wind was helemaal desastreus.
'If you fail, try again. If you fail again, fail better.'
Dat is het levensmotto van iedere meerkoet. Dus duurde het twee weken en een fikse storm die alles wegvaagde, om ze te doen verhuizen naar dat andere minivlot, inmiddels bezeten door een aantal eenden, al deert dat soort futiliteiten een meerkoet allerminst.
Het andere minivlot lag dichterbij de stuurhut, zodat er veel naar ons gesist moest worden om ons op afstand te houden.
En met effect: wij bleven uit de buurt.
Ook de wind kwam daar iets minder van alle kanten, beschut als ze waren door dikke scheepsdijen.
Fluitend togen meerkoeten aan het werk en binnen enkele dagen lag daar een nest.
Het vrouwtje klom erop, perste even en hop, een ei.
'Gut, natuur' zei ik vertederd, want zo iemand ben ik.
Daar had dit verhaal kunnen eindigen, maar we hadden buiten de zon gerekend.
Toen die begon, kropen werkelijk alle boten uit hun verstofte holen en begonnen als zotten langs te varen, soms met drie vier tegelijk en aangezien het water hier nogal breed is, heel hard ook.
Hop, daar ging het ei.
De meerkoet bleef een dag lang verbaasd rondjes zwemmen.
En hernam zich toen: ongehinderd door enige les die ze van hun vorige vlot hadden kunnen leren (namelijk: te glad, te wankel, geschikt om op uit te rusten maar zeker niet bedoeld voor semi-permanente bewoning) werd er een nieuw ei gelegd, voeren er nieuwe boten langs en zat ik inmiddels vol zorg naar het onvermijdelijk naderende drama te kijken.
Tot aan pinksternacht. Toen kon het niet langer.
Met koet en al hebben we het minivlot aan zijn veel te korte touwtjes met gevaar voor eigen leven om de boot heen naar de kadekant getrokken.
Sissend en hijgend verdedigde het beestje haar ene ei, het vlot bleef haken achter het roer en net op dat moment kwam er een malloot met grote stuwkracht voorbij.
'Zachter zachter!' gilden al mijn moederlijke instincten.
Het roer werd overwonnen, we meerden aan en op dat laatste moment verliet de meerkoet het vlot en daar lag dat kleine ei. Koud en eenzaam.
Gelukkig wist ik door eerder opgedane kipkennis dat dat kon, bij eieren, die mogen even koud. Maar niet te lang natuurlijk. Vol schuldgevoelens gingen we binnen voor het raam staan om te zien of we het drama erger hadden gemaakt.
De meerkoet was op haar beurt na haar traumatische verhuizing volkomen vergeten waar het vlot was gebleven. Het paar bleef die avond bij de nu lege plek aan stuurboord rondjes zwemmen.
Tegen de ochtend kwamen ze tot inzicht, het vrouwtje lokaliseerde nest en ei, klom erop en legde er de dag erna drie eieren bij.
Eind goed al goed zult u zeggen.
Maar nee.
Overijverig want waarschijnlijk dolgelukkig dat al die takjes nu eindelijk blijven liggen, bouwt de meerkoetman voort aan zijn nest.
Een troon, wat zeg ik een paleis, wat zeg ik een toren gaat het worden.
Zijn vrouw en zijn eieren krijgen geen natte billen. Dat nooit.
Wat de meerkoet niet begrijpt is waarom dan toch steeds zijn troon met koningin en al verder het water in zakt.
Van het woord 'topzwaar' heeft hij nog nooit gehoord. De lullige plankjes die als dragers dienen zijn nu eenmaal niet gemaakt op nest en ei en koet gewicht.
En hij blijft maar bouwen.
Dus zie ik mij genoodzaakt de komende weken thuis te blijven.
Opdat ik in kan grijpen mocht het onverhoeds misgaan.
Dat is dat buitenleven waar ik me zo heel verbonden mee voel.
Van kokkel tot meerkoet.
Ik spring ze allemaal achterna.
16 Mei 08 om 10:25 :: Reageer (26)
Op het randje
'Wat wil je later worden?' vroeg de mol aan de meerkoet.
'Meer koet', zei de meerkoet en wist meteen dat er geen ander antwoord mogelijk was.
'En jij?'
De mol staarde met zijn blinde hoofd in de verte.
'Ik wil dieper graven,' zei hij tenslotte.
'Waarom?' riep de meerkoet, want de mol was al begonnen.
'Dat weet ik nu toch nog niet!' klonk het van onder de aarde.
14 Mei 08 om 08:13 :: Reageer (veertien)
Veraf maar toch zo dichtbij
Hoewel de boot de ideale plek zou kunnen zijn om te schrijven, ging ik gisteren toch op pad omdat ik nu eenmaal niet thuis kan schrijven.
Het blijft me verbazen, overigens, alsof ik allergisch ben voor aardbeien terwijl ik er tegelijk dol op ben.
Soms zit ik alsnog uren met een pen klaar te wachten op iets wat niet komt.
'Heuh, alweer rode pukkeltjes?'
Ik toog naar mijn geheime plek (waar Greetje en Pien (ik kan je link niet vinden!) meer van weten) en ging aan een grote tafel in de schaduw zitten.
Het mooie van die plek is dat 1. Het niemand kan schelen hoe lang je daar zit. 2. Steeds nieuwe mensen bij je aanschuiven, want met mooi weer zijn geheime plekken schaars.
Een van die mensen was een buurvrouw van vroeger. Het duurde even voor ik haar thuis kon brengen. Ik gokte eerst op iets schrijverigs, iets journalistieks ofzo.
Maar nee, mijn oude kleine huisje aan de Binnen Bantammerstraat, dat was ook haar straat geweest.
Drie beleefde zinnen heen en weer en ik mocht weer verder schrijven.
'Het is net een dorp', hoorde ik mijn vroegere buurvrouw tegen haar vriendin zeggen.
En daarna zei ze nog iets, wat ik niet kon verstaan, vast een dorpsroddel.
Opeens voelde ik me heel geborgen.
13 Mei 08 om 08:25 :: Reageer (acht)
Hiha Yamaha
Terwijl ik stiekem met schrift en pen aan een onverwachts nieuw verhaal werk, ga ik tevens vandaag onze Yamaha 8b/pk te lijf.
Vroeger wilde ik altijd al met techniek spelen en mocht ik niet omdat ik een meisje was.
Het is tijd voor een inhaalmanoeuvre!
Vervolg 17.41
Het ding blijkt ruim dertig jaar oud te zijn.
Bougies vervangen, oliefiler verschoond, gaasje voor waterfilter dat niet meer bestaat geschroefd, geprobeerd het staartstuk eraf te halen om de impeller te vervangen, maar het staartstuk wou niet en aangezien de motor boven het water hangt niet al te zeer aangedrongen. Aantrekkoord gecheckt, hier en daar wat vuil weggepeuterd en ook nog een nieuwe anode omdat de vorige was vervangen door schelpjes.
En toen....choke choke, pruttel pruttel. Hij doet ut! De tweede keer zelfs meteen.
Hoera!
Nu alleen nog maar de buitenkant owatrollen, de bank in de olie zetten en testvaren.
10 Mei 08 om 10:10 :: Reageer (18)
De lessen van Don Juan
Ik moest denken aan de eerste opdracht van Don Juan aan de ikpersoon. (Ik las het boek honderd jaar geleden dus dit is eigenlijk het residu van het verhaal en ja, ik weet dat het uit de duim gezogen was, maar wat is er mis met duimen)
'Vind de beste plek op deze veranda,' zei Don Juan.
- Nu heb ik al wat met veranda's. Die Witte Virginia huizen met enorme veranda's rondom waarvan je zeker weet dat de schommelstoel je op je oude dag zal omarmen.-
Dus die ikpersoon kroop op handen en voeten over de veranda. Op onderzoek. De beste plek, dat moest toch te zien zijn.
Hij zocht en zocht en het werd donker en hij werd moe maar hij wist dat het een test was en wilde hem volbrengen. Dus zocht hij verder en hij vocht tegen de slaap en hij kreeg splinters in handen en knieeen en uiteindelijk dacht hij het gevonden te hebben.
Hij ging even liggen, voelde zo intens mogelijk. Maar nee, het kriebelde onder zijn schouderblad en een spijker stak in zijn dijbeen.
Verder dan maar, tot hij bij het breken van de dag toch onverhoeds in slaap viel.
Hij werd wakker door de zon op zijn gezicht en zag dat Don Juan naast hem op die schommelstoel zat.
De oude man knikte naar de ikpersoon en zei: 'ik zie dat je de beste plek hebt gevonden.'
07 Mei 08 om 09:51 :: Reageer (acht)
Opstarten
Maccie, ons kleine bootje, zit half in de verf en ook de gangboorden zijn stralend wit.
Ik moet de buitenboordmotor nog nakijken (en heb dat nog nooit gedaan, dus dat word weer ouderwets 'de jonge onderzoeker' spelen)
Er moeten nog meer laagjes verf overheen, over alles, maar dat komt omdat die verf er zo'n eeuwigheid over doet om te drogen.
Klooien aan de boot is eigenlijk de enige bezigheid die in de buurt komt van het plezier van schrijven.
Ik word er lekker zakelijk van.
Maar goed, het is maandag, de week wacht.
Ik heb een bergje tekst in mijn hoofd dat geschreven wil worden.
05 Mei 08 om 07:49 :: Reageer (zestien)
Vakantie
Zouden die 1 op de 5 Nederlanders die op vakantie zijn ook allemaal op dezelfde camping zitten?
02 Mei 08 om 07:28 :: Reageer (19)