Jowi Schmitz

Hema is te oud

Op mijn wandelrondjes gaat meestal mijn trouwe zonnebril mee.
Begin vorige week was die zonnebril stuk.
Nu ben ik nogal een zonnebril koper, maar zonder aanraken en dralen en mezelf bekijken in de bobbelige spiegel van een winkel, leek me het feest van een nieuwe minder groot.
Dus bedacht ik een list: ik ging naar de Hema site, die tegenwoordig ook aan 'online winkelen' doet.

Ik had beter moeten weten.
Instellingen en mensen die langer dan 35 jaar bestaan hebben vaak moeite met hippe zaken als 'email' en 'internet', laat staan 'online winkelen'.
De Hema bestaat beslist langer dan 35 jaar.
Het is een gevoelskwestie: wie ouder dan 35 is, heeft nog kunnen besluiten dat hij of zij eigenlijk 'helemaal niet' van internet en computers houdt.
Probeer de tiener van tegenwoordig maar eens uit te leggen dat je gmail wat lastig onder de knie krijgt en het dus niet gebruikt. Dat is net zoiets als beweren dat je niet van telefoneren houdt en dus niet mobiel kunt bellen.

Maar goed, de Hema dus. Die had besloten aan online winkelen te doen. En zowaar, ze hadden een zonnebril, voor 6, 95.
En ja, toen ik toch eenmaal op die site was mocht ik heus ook wel een kladblok en twee schriften en een molton matrasbeschermer kopen. En een zwarte merkstif, reuze handig.
Ik betaalde meteen en begon vervolgens enthousiast op mijn bestelling te wachten, die, zo verzekerde mij het no-reply bericht, wellicht niet morgen maar dan toch zeker overmorgen aan mijn deur gebracht zou worden.
'Ik ga nergens naartoe', riep ik overmoedig.

U voelt um aankomen. Het werd overovermorgen, maar toen kwam mijn bestelling met een werkelijk allerliefste TNT bezorger mee (hij liep 'Jowi Jowi' roepend met zijn doos over het plein). Ik had hem zo willen houden.
Blij huppelde ik met mijn aankoop naar binnen en ja hoor, een molton, en ook twee schriften en een kladblok.
Maar mijn merkstift, die wel op de pakbon stond, was verdwenen.
En toen ik over die teleurstelling heen was, keek ik nog eens goed in de doos. Wat bleek: ook de zonnebril had de oversteek niet gemaakt.
Hij stond zelfs niet op de bakbon, waardoor ik opeens én geen zonnebril had én teveel had betaald.

Van dit nieuws probeer ik de Hema sinds vorige week per email op de hoogte te stellen. Zonder resultaat.
Ook heb ik ze al twee keer gebeld: de eerste keer kreeg ik een bandje dat me uitlegde dat ze weliswaar open waren, maar toch de telefoon niet opnamen.
De tweede keer werd er gewoon niet opgenomen.

Tekort gedaan en opgelicht ben ik.
Door een bedrijf dat nog veel ouder is dan ik dacht: het heeft moeite met internet, met telefoneren én met het versturen van bestellingen.

30 Juni 08 om 10:20 :: Reageer (dertien)

Missies op dagen van kreupelheid

Het irritantste van niet kunnen lopen is het moment dat je denkt: nu pak ik even mijn fototoestel en dan weet je niet waar ie ligt.
Dat is normaliter al vervelend, maar met zo'n poot waar je niks mee mag, staat er, in het geval dat ik die camera écht zou willen hebben, op dat moment een hele serie handelingen op het programma.
1. Brace lokaliseren
2. Toetsenbord van schoot en icepack wegleggen (niet vergeten onderweg in het vriesvak te doen)
3. Brace ombinden. Tis een enorm ding - hee daar zal ik een foto van maken - juist
4. Krukken bijeen harken
5. Omhoog komen zonder om te vallen.
6. Op pad.

Tegen de tijd dat ik het fototoestel heb gevonden gaat opeens de telefoon die nog op het bed ligt, boink boink terug, 'hallo?' (heb op dit moment een aan hysterie grenzende neiging met iedereen eindeloos te ouwehoeren 'dus u wilt verzekeringen verkopen? Leuk! Vertel!') maar dan ben ik meestal net te laat en hoor ik niks. Waarna ik me teleurgesteld op het bed laat ploffen, mijn been erbij hijs en me dan bedenk dat ik een missie had.

26 Juni 08 om 10:11 :: Reageer (dertien)

Dagdromen

Straks naar de fysio, het uitje van de dag.
Mag ik meerijden in de motor met zijspan van Lucas, met zijn nieuwe v6 motorblok (als ik het goed onthouden heb), kijken hoe mijn been daarbij past.
Afhankelijkheid, wat een idiote uitvinding eigenlijk.
Ik ben dat olifantje dat achteraan de kudde rent en af en toe vooruit wordt geslurft door een van de ouderen.
Als ik de volgende drinkplaats niet haal laten ze me achter. Haal ik het wel, dan word ik groot en sterk en mag ik zelf ~~slurven~~ slurfen.
Hihi.
Daar verheug ik me dan maar op.

23 Juni 08 om 08:59 :: Reageer (17)

Platgetrapte lieveheersbeestjes

Als ik cameralenzen in mijn ogen had, zou ik op dit moment vooral stoeptegels vastleggen.
Ik zie ze vijf keer per dag, want ik mag rondjes van tien minuten.
Het doet me denken aan vroeger, aan mijn broer, die altijd met zijn neus dicht bij de grond zat. Omdat daar geld te vinden was, en harde stukjes kauwgom. Platgetrapte lieveheersbeestjes.

Ik keek nooit naar beneden. Daar voelde ik me te goed voor. Mijn hoofd was geheven, in de wolken zelfs. Daarom struikelde ik ook zo vaak legde ik hem uit, als hij me weer eens uitlachte.
Je hebt hemelstaarders en stoeptegelstaarders. Stoeptegelstaarders waren een ander soort mens.
Nooit gedacht dat ik die soort nog eens zo na zou komen.

18 Juni 08 om 09:54 :: Reageer (twaalf)

Koffiebeen

Lief Been boek,

Vandaag is het een week geleden dat ik mezelf met krukken en al naar het ziekenhuis liep.
De operatie vond pas tegen de avond plaats, desalniettemin vind ik dat we mogen stellen dat ik een week geleden ben geopereerd.
Ik schrijf dit op een luchtbed, omgeven door dekens, kussens en andere ondersteunende constructies. Nog vijf weken bootarrest te gaan.

En als je me zou vragen: Jowi, wat is je afgelopen week nou het meest opgevallen?
Dan moet ik zeggen: twee zaken.

1. Het duurt onvoorstelbaar lang om 's ochtends op te staan en wee je gebeente als je iets vergeet, want dan moet die brace weer aan, de krukken bijeen geschraapt en zie dan ook nog maar eens een hand vrij te houden voor de koffie.

2. Het neemt enorm veel ruimte in mijn hoofd, dat been. Vijf keer per dag trainen om te beginnen. Maar ook tijdens het zitten, het even verschuiven, het even rekken.

Wil je daarmee zeggen dat je nog geen enkel verhaal hebt geschreven, op dat illegale logje van gisteren na?!
Uhm, ja, tenzij je een mislukte crimi in Las Vegas van een pagina of vijf meetelt. En je hoeft niet zo geschrokken te doen, je was er zelf bij.

Maar hoe moet dat dan verder met jou? Met je schrijfaspiraties? Een manke schrijver is tot daar aan toe, maar een manke niet-schrijver...
In dit soort situaties hebben ze een woord klaar liggen. Of twee woorden eigenlijk.

Zwaar klote?
Grappig.
Nee.
Wordt vervolgd.

16 Juni 08 om 09:44 :: Reageer (19)

Vooruitgang!

We (=mijn lief) hebben de computer op de tv aangesloten zodat ik nu vanaf mijn luchtbed dit kan typen. Ik zit scheef voor het beeld met een kussen van de bank en een plank hout als tafel.
'Dit is de testfase', gilt mijn lief uit de keuken.
Ik mag van hem nog niet typen tot ik recht zit net zoals ik niet mag lopen zonder brace en ook niet stiekem met een boterhamzakje om mijn been mag douchen.
'Ik doe helemaal niets!' roep ik terug en juich zachtjes.

15 Juni 08 om 12:31 :: Reageer (zes)

Over roze benen en meermeerkoeten

Nu ik zo achter mijn bureau zit is het net alsof er niets is gebeurd.
Gewoon een beetje zwaar been omdat een of andere zot er een enorme brace aan heeft gehangen, dat is alles.
Niet alsof ik klaarwakker een hele operatie heb meegemaakt, heb mogen meegenieten van mijn uitzonderlijk dikke hamstringpezen, en daarna de boor heb mogen zien (8mm!!!) die zich een weg in mijn bot zocht en dan dat vocht dat eruit kwam. 'Dat is een soort botvet,' zei de orthopeed behulpzaam.
Ruggeprik, het is een dubbelzinnig genoegen.

Om ze uit te gummen, daar heb ik zin in. Allebei die benen. De ene, min of meer hele met een ritssluiting van een jaar of tien geleden, die nu extra hard moet werken. De ander die op dit moment begint te kloppen omdat hij er niet van houdt lang onder een bureau te zitten.
Ik vind; we hebben de operatie gehad, nu geen gezeik meer.
Ik heb het zelden voor het zeggen in mijn lijf.

Gelukkig hebben de meerkoeten in de tussentijd vier jongen uitgebroed, waarvan er drie gistermiddag de euvele moed opbrachten op het door futen verlaten vlot te klimmen.
En mijn been is roze, daar is Huda dan weer blij om.

12 Juni 08 om 09:04 :: Reageer (19)

Positief

Een operatie heeft wel iets van op vakantie gaan: lastminute boodschappen, mensen dag zeggen en vooruit met de geit.

Op mijn knie staat al een pijl van de 'inttake' afgelopen vrijdag, opdat de dokter weet waar hij moet zijn.
Ik ben vrijdag tevens gemeten, geprikt en kapot bevonden.

Dat was nog een interessant moment: de co-schappen dokter trok aan mijn been en zei 'hmmm, dat voelt best goed'.
Een wild ogenblik dacht ik: ze hebben het mis gehad, ik hoef helemaal niet geopereerd te worden!
Alsof ik niet al maanden trappen op strompel en geen behoorlijk gebouw meer kan beklimmen.
Gek hoe je blijft hopen dat je op miraculeuzer wijze vanzelf geneest.

Maar de dokter bleek blij om iets anders: mijn hypermobiliteit.
Enorme heuprotaties kan ik maken, en ja, mijn enkels kunnen dat ook, mijn duim kan plat tegen mijn pols en mijn knie kan al helemaal alle kanten op.
Alsof hij met speelgoed aan het spelen was.
'Dat is absoluut positief' zei hij ook nog eens.
En toen: 'Kleed je nu maar weer aan.'
Ik zag hem een plusje zetten op een formulier.

Hij kwam bij me aan tafel zitten. 'Meestal zeggen mensen dat ze hypermobiel zijn, maar dan test je hun gewrichten en valt dat best mee.'
Ik knikte.
'Maar jij bent het echt.'
Ik voelde me, ondanks het feit dat ik er werkelijk niets aan kan doen dat mijn banden zijn dan mijn spieren, toch een beetje trots.
De dokter glimlachte nog eens: 'En het is positief hoor. Dat been....'
Ik wachtte op de rest van de zin, vaag hopend, tegen beter weten in.
'...die kruisband is bijna helemaal doorgescheurd. Tot maandag!'

08 Juni 08 om 12:19 :: Reageer (19)

Botendoders

Het was een grote sloep. Zwart. Met mannen erin. Zegt de buurman.
En ze voeren veel te hard.
En toen zijn de eieren van de futen het nest afgestuiterd, allevier. Terwijl er al twee weken op gebroed werd.
Gisteren kwam de hele buurt het ons vertellen en de futen huilden. Echt waar. Een soort lage kreet en toch alsmaar zoeken op dat vlot, dat nu zo heel leeg was.
Mijn lief heeft een nieuw vlot gebouwd, we hebben hem aangemoedigd. Maar die eieren blijven weg natuurlijk.
En ze zaten ook op de windplek.
En ze blijven hard varen.
Bovendien hadden we geen autobanden voorradig, geen minizwemvestjes, geen enkele vorm van nuttige bescherming.

Nee dan de meerkoeten: