Jetlaggen volgens Jowi
De twee musjes uit Schotland hielden de hele weg terug hun nachtblauwe dekentjes stevig tegen hun compacte lijfjes aangedrukt.
Grote schrikogen kregen ze als ik het woord tot ze richtte, ik kon niet goed beslissen of het een paartje of twee zussen betrof. Ruilen van plek wilden ze ook al niet, terwijl ik toch riant aan een raampje zat. Dus moest ik een keer of vier over ze heen klimmen, ik hou nu eenmaal erg van rondhobbelen als ik vlieg.
Vergeleken bij JFK New York is de aankomst op Schiphol immer een warme douche, je glijdt langs de douane, de koffers rennen de bagageband op en lief en ouders staan achter het raam te wachten.
Ik had een missie: meteen door naar college, want dan had ik er maar vier in plaats van vijf gemist. Helaas was ik wat later dan gedacht waardoor ik geen tijd meer had om te douchen. Ik zat nog niet in de college banken of ik rook mezelf, arme medestudenten. Het schijnt dat grondpersoneel op Schiphol altijd een fikse afstand bewaart als de deuren van een vliegtuig open gaan. Alles om niet de lucht te inhaleren van honderden mensen die net zeven uur lang elkaars adem hebben in en uitgeademd.
Het is nu een paar dagen verder, ik ben schoon, en ik begin te landen. In de boot is het lekker warm, mijn stokoude kat heeft een grijns op dur hoofd, het is zaterdag, en ik heb in New York genoeg geschreven om even zoet mee te zijn.
Nu nog de tijd vinden om daadwerkelijk zoet te zijn en een beetje aan te scherpen.
29 November 08 om 11:25 :: Reageer (acht)
Economisch verantwoord
Omdat ik in New York in huis met geen enkele onbeschermde internetverbinding mee kan liften is het een stuk lastiger op de hoogte te blijven van de wereld. Ik zit nu in een Barnes en Noble boekhandel waar ik me heb ingekocht voor twee uur (een tijdsduur die mijn minilaptop waarschijnlijk niet eens haalt) en straks wil ik nog heel veel kopen voor heel veel mensen maar ik wil ook schrijven. Want dat is wat ik hier doe, schrijven.
Zoals een ander naar Turkije gaat omdat daar de beste kapper zit, zo ga ik naar New York.
En net zoals die ander met perfect gekapt haar terugkomt, gebeurt hier altijd wat, tekstueel gezien. Maar ik heb ook altijd te weinig tijd. En ik wil ook altijd cadeautjes kopen en loop dus met boeken en gekke keukenspullen en maffe kleren en schoenen en nog meer schoenen te zeulen (ok, die schoenen zijn meestal voor mij, maar het gaat om het idee)
Luxeproblemen.
Een bar om de hoek van Sarah bij wie ik logeer heeft een bord voor de deur: drink hier extra veel bier want dat helpt de economie. En ik vraag me dan af of ze ook extra duur zijn.
Oh, en morgen ga ik met Sarah naar dé kerstshow van het moment. De Christmas special met de Rockettes in Radio City Hall. Hohoho. Misschien heeft Santa nog een goed verhaal.
20 November 08 om 20:53 :: Reageer (vijftien)
Land met een lekkende hartklep
Gregory heeft een ritssluiting over zijn hele borst. Dat komt omdat ze zijn hartklep en zijn lekkende aorta-aansluiting hebben gerepareerd, zo heeft hij me uitgelegd. Dat gebeurde twee maanden geleden, maar nu is hij bang dat er ook iets mis is met zijn longen. Daar is hij op dit moment met de dokter over aan het praten en dus zit ik in coffeeshop 'Java joe' met mijn mini-laptop.
Mij lijkt twee maanden vrij kort voor het herstellen van zo'n heftige hartoperatie en dat je dan nog kortademig bent kan ik me voorstellen. Maar alles moet hier snel. Bovendien is G 'self employed' dus verliest hij met alle dagen dat hij niet kan werken, geld. Hij maakt zich zorgen. Over zichzelf, over de credietcrisis, over de staat van zijn land.
De hele avond hebben we gisteren naar het nieuws gekeken tot aan vanmorgen eigenlijk, toen ze over het moederschap van de presidents wife to be begonnen. Hoewel ik verbaasd was dat ze daar experts over lieten discussieren was ik nog verbaasder over al die gezondheidsreclames tussendoor waarin allerlei medicijnen worden aangeprezen gevolgd door lange lijsten met bijwerkingen.
'Dat hadden ze ook met die leningen moeten doen' zei ik tegen G. Hij keek me vragend aan. 'Niet alleen de voordelen noemen maar ook de bijwerkingen.'
Gregory was even stil en grinnikte toen. Het was goed hem weer te horen grinniken.
19 November 08 om 14:36 :: Reageer (acht)
De eerste sneeuwstorm van het jaar
Ik probeerde heel erg niet misselijk te worden terwijl de buschauffeur met maniakale snelheid de ene hobbel na de andere nam. Harder en harder ging het en toen werd er opeens greremd. NIet alleen door ons, maar ook door van die enorme trucks met teksten als 'expect the best' erop, een soort zin waar ik altijd even over na moet denken. Wat dat dan is 'the best'. En of je dat niet altijd verwacht, stiekem, zeker als je ervoor betaalt.
Inmiddels stonden we bijna stil en ondanks het feit dat de klok op mijn mobiel twaalf uur 's middags aangaf, heerste buiten de nacht.
Een sneeuwstorm. Er klonk zacht gekreun in de bus.
De vrouw in de stoel aan de andere van het gangpad vouwde haar mobiel open en begon met ene TJ te bellen. Dat het freezin' was, klaagde ze, beslist een onwaarheid; het was juist bloedheet. En dat het dus twee uur buiten New York al zulk hondenweer was, vond ze ook niks. Ik probeerde niet naar deze vrij saaie conversatie te luisteren maar bussen invalideren mijn vermogen tot - nou ja, tot alles eigenlijk. In een bus kan ik niet studeren, niet lezen, niet schrijven. Achter me spuugde een onappetijtelijke meneer zijn longen een voor een op de stoel naast zich en ook dat kreeg mijn volle aandacht. Voor me klonk het plastic dreunen van een goedkope koptelefoon, ik kon al bijna op de naam van het nummer komen. De vrouw hing op, er was niets wetenswaardigs uitgewisseld.
Ik keek door het vrij schone raam omhoog naar de lucht. Gelukkig was dit een echte Greyhound. Met mij erin en niets te doen dan doezelen en staren naar de ziedende sneeuw.
En dat heb ik dus gedaan.
18 November 08 om 22:07 :: Reageer (vijf)
Klunen
Straks heb ik tentamen.
Aan de Meibergdreef in Amsterdam Zuidoost, praktisch in het Amsterdams Medisch Centrum.
'Want de UvA geeft studenten de ruimte' heet het. En dus zijn er tentamenzalen aan het einde van de wereld gebouwd, logisch.
Natuurlijk gaat iedere weldenkende student met de metro, want die stopt om de hoek.
Maar ik niet.
Ik ben gaan rennen.
Of nee.
Ik fiets.
Al twee keer ben ik naar de Meibergdreef gefietst. De eerste keer perfect langs de door Googlemaps uitgestippelde lijntjes (hij waarschuwt altijd zo schattig dat er misschien niet overal stoepen zijn, want hij kent enkel het verschil tussen auto en lopen en dat voelt dan weer heel Los Angeles waar lopen zeldzaam schijnt te zijn - niet dat ik er ooit ben geweest).
De tweede keer fietste ik iets...creatiever en iets minder langs de snelweg.
Binnendoor, zoals kenners dat kunnen.
Wist ik veel dat ze de Bijlmer aan het slopen zijn.
Wist ik veel dat ze niet alleen de trottoirs maar ook de fietspaden naar willekeur op laten gaan in puin. Dat Googlemaps dus feitelijk gelijk had, zelfs voor een route die hij niet had uitgestippeld.
Op de heenweg ging het nog wel. Voort gejaagd door adrenaline baande ik mij, fiets op de rug, een weg langs alle Dreven waar vroeger spuuglelijk flats stonden en nu slechts spookachtige skeletten. Klunen, dacht ik, zo doen ze dat dus.
Ik kwam zelfs langs een haast tandeloos winkelcentrum, de laatste stifttand een snackbar.
Ik vroeg of ze Snert hadden.
Omdat ik over het algemeen niets van mijn fouten leer was mijn dapperheid op de terugweg zo mogelijk nóg groter. Ik koos voor de groene route, aangegeven door een ANWB bordje met groene letters, kijk, dat begrijpt een mens.
Helaas was het maar één bordje.
Anderzijds, er was genoeg groen. Amsterdam Zuidoost is gelijk een echte jungle; harde stukken beton die later door archeologen liefdevol uitgegraven gaan worden wisselen er lieflijke bomen en grasvelden af. Met fietspaden. Zonder naambordjes. En natuurlijk begon het te regenen.
Toen ik een heel leven later in de schemering aan een kop welverdiende koffie zat, werd ik door vriendin L. vriendelijk uitgegrinnikt.
'Wie gaat er dan ook fietsen', zei ze.
Ik knikte instemmend en besloot me nog diezelfde avond voor een schaatscursus in te schrijven.
12 November 08 om 08:16 :: Reageer (17)
Aan de ren
Als ik ren kijk ik niemand aan.
Rennen is op zichzelf al genoeg werk, alleen al die bewegende benen, die voeten en niet te vergeten die knieën en dat hele lichaam dat meehopst, daar kan ik niet ook nog allerlei soorten oogcontact bij gebruiken.
Meestal ben ik een enorme groeter. Ik vind het leuk om naar buurmannen en vrouwen 'goeiemorgen' en 'goeiemiddag' te roepen en zelfs voor een inhoudsloos praatje deins ik niet terug.
Maar als ik ren ben ik het liefst onzichtbaar.
Gelukkig heb ik een stevige sportbh zodat mijn borsten niet aandachttrekkerig aan weerszijden van mijn hoofd heen en weer stuiteren, gelukkig heb ik goeie renschoenen en gelukkig een oversized shirt gejat van deze of gene. Gelukkig heb ik een stopwatch, waar ik af en toe op kan kijken om te zien hoeveel minuten er verstreken zijn, wat, beeld ik me in, best profi oogt.
En vandaag ben ik ook nog eens een heel eind gekomen, al zeg ik het zelf.
Ok, er was een mevrouw die uit het raam hing (en toen was ik nog maar vier minuten op weg) en riep 'gaat het nog meis' en er was een meneer met jampotglazen die zo stomverbaasd naar me keek dat ik hem wel móest zien, zodat de afleiding daarna even mijn pootjes uit de tel joeg en ik struikelend door bladen bijna in een bushokje belandde.
Maar over het geheel genomen zie ik een verbetering met een paar weken terug.
Ik moet alleen oppassen met te vaak hetzelfde rondje rennen, anders gaan ze allemaal, als ze een ochtendje willen grinniken, langs mijn route staan.
Misschien dat ik de volgende keer zo'n loeigrote donkere zonnebril opdoe.
Dat zal ze leren.
02 November 08 om 11:49 :: Reageer (21)