Vakantie!
En opeens weet je alles van Mérida in Spanje. Denk je althans. Denk ik althans omdat ik ongeveer weet waar het ligt en hoeveel hotels er zijn.
Daar gaan we naartoe. Onder andere. Naar Madrid en Mérida en nog verder naar het zuiden.
Donderdag eerste kerstdag als de hele wereld zijn tanden in een kalkoen zet en Huda op de boot gaat passen.
Dan zitten wij dus daar.
Vandaag opeens vol schrik documenten van het internet geplukt omdat ik een dag na terugkomst tentamen psychopathologie heb.
Boek mee, uittreksel van Lonneke mee (hoera!) en een zakje stress dat hopelijk ergens tussen Madrid en de oceaan achterblijft.
Morgenochtend alvast inchecken.
Tjee.
Ik ben al bijna weg en weet niet eens ze daar in het zuiden wel internet hebben.
23 December 08 om 23:15 :: Reageer (21)
Huishoudelijke mededelingen
Lieve voormalig bruine trui bezitter,
Het spijt mij te zeggen dat ik vanmorgen op de hoop 'gewassen en bovenal ook gedroogd' een verkreukeld truitje vond dat me sterk deed denken aan een trui voorheen genoemd; Van Lief. Niet meer was hij, twee maten kleiner en bovendien rijkelijk voorzien van rimpels, gelijk, laat me denken, ja zelfs exact gelijk aan een eerder exemplaar dat al enige dagen in de huiskamer woont en waarvan wordt gefluisterd dat men hem wil strijken in de hoop daarmee een of ander formidabel wonder te bereiken.
Nu wil ik u uiteraard niet ongerust maken, maar het vermoeden groeit dat het hier een seriemoordenaar betreft.
Een seriemoordenaar die er behagen in schept dure truien met een zekere achteloosheid in wasbakken te werpen net zo lang tot zij onopgemerkt naar die laatste fase weten te glippen en aldus in de droger hun einde vinden.
Gecondoleerd,
Jowi
17 December 08 om 13:19 :: Reageer (zestien)
Friet speciaal
Dat je niet wist wat voor een dag het was ook al had je twee kranten gelezen. Dat de credietcrisis je geen bal interesseerde - en niet alleen de crisis niet.
Dat je je in plaats daarvan drukmaakte om te veel mayonaise op je stationsfriet. Terwijl het speciaal had moeten zijn - wat je er dan in curryvorm ook nog bijkreeg zodat je na tien friet uitgegeten was omdat je anders rood-geel dichtslibte.
De nagebouwde Mississipiboot die voorbij voer eerder, toen je nog op weg was naar het station en dat je dacht, wat doen mensen bij elkaar op zo'n boot. En je wist meteen: eten en drinken. Zet mensen bij elkaar en dat is wat ze doen. Zet ze vervolgens alleen en ze verlangen naar mensen en bij gebrek aan mensen doen ze dan dus alleen de eet- en drink helft. Daarom worden mensen dik. Uit eenzaamheid.
Je liep over de brug en zag de Mississipiboot voorbijvaren met al dat vreetvolk in zijn ingewanden gevuld met voer uit opgewarmde roestvrijstalen bakken. En opeens wist je wat ze later zouden zeggen over het zinloos op en neer varen over het IJ. 'Dát was een bijzondere nacht' zouden ze zeggen en ze zouden gelijk hebben. Want zingeving is samen in beweging zijn. Zelfs al is het op een nagebouwde Mississipiboot.
En je liep verder en de avond drukte zwaar op je schouders en je dacht. Ik eet zo friet. Stationsfriet.
13 December 08 om 11:42 :: Reageer (elf)
IJsglij
Destijds leek het zo'n goed idee; om kwart over acht in het ziekenhuis voor kniecontrole, want dan hoef je niet zo lang te wachten. Maar vanochtend voelde dat heel anders. Het was weer eens laat gister en toch nog een beetje jetlag vroeg vanmorgen. Een deel van mijn systeem denkt dat het 's ochtends midden in de nacht is en dat er absoluut geslapen moet worden. En eigenlijk geef ik dat deel in wintertijd gelijk.
Overal stonden mannen hun auto te krabben, met zorgelijke gezichten omdat ze te laat gingen komen. Wist ik ook meteen waar het gesprek van de dag over zou gaan, daar hoef je dus helemaal niet voor op kantoor te zitten. En net toen ik bij de molen de hoek omzeilde en me zowaar een beetje begon te vermaken lag ik om. Of gleed ik om eerder, heel snel, vrij pijnloos, maar wel heel erg nat.
Omdat er op dat moment geen verkeer voor of achter me was kon ik fijn gegeneerd weer opkrabbelen en zo snel mogelijk verder fietsen. Want dat is wat ik doe; ik val, schaam me, maak me uit de voeten.
Sneeuw en ijzel zijn, sinds ik twee kapotte knieën heb, mijn grote vijanden. Normaliter klamp ik me bij de eerste sneeuwvlok volkomen overspannen aan mijn stuur vast (zoals gisteravond) en maak ik me de rest van de tijd luid mopperend zorgen over de toekomst van mijn lijf en leden.
Maar vanmorgen niet. Het was nog te vroeg. Mijn hersenen waren nog niet verder gekomen dan: grappig, autokrabbende mannen. En daarna dus boem.
Ik moest door. Kwart over acht, als eerste aan de beurt, dat greintje verantwoordelijkheidsgevoel in mij maakte dat ik niet degene wilde zijn die al meteen het grote wachten in gang zette. In het OLVG hebben ze voorgedrukte bordjes met '90 minuten' achter de naam van de betreffende dokter om aan te geven dat je voorgangers allemaal trage strompelaars zijn. Maar ik ben geen trage strompelaar. Meer.
Ik fietste door.
Een kruising verderop lag er nog iemand. Weer een kruising verder lag iedereen. Behalve ik, want ik had last van verstandsverbijstering. En toen ik bij de laatste kruising net fijn aan het demarreren was, ging ik bijna weer onderuit en zei ik hardop iets van 'heuuuuu'. Helemaal ongewild en vrij luid.
Een meneer die ook net inhaalde keek op en ik zei: 'sorry'. Want dat doe je niet, hardop geluiden maken. En hij zei: 'doe maar voorzichtig'. En ik kon niks terugzeggen omdat ik me op dat moment met mijn hele hebben en houwen aan mijn fiets vastklampte aangezien ik de bocht had ingezet.
Toen ik even later in de wachtruimte zat, de dokter was een kwartiertje later, vroeg ik me af wanneer ik voor het laatst ongewild zo'n 'heuuuu' klank had uitgeslagen. En dan bedoel ik niet 'pas op!' of 'auw!' of 'waarom weet ik niks?!' Maar een echte angstklank, ergens diep uit je buik.
Ik kon het me niet herinneren.
En dat om een beetje ijs.
03 December 08 om 09:22 :: Reageer (vijftien)