Maak me af
Ik word er zelf ook een beetje moedeloos van, dat ik bij het openen van mijn browser alsmaar die dikke lippen van mijn lief zie terwijl ze in werkelijkheid alweer enige tijd tot keurige proporties zijn geslonken.
Zoals de wereld een crisis heeft met geld waarvan niemand nou precies kan zeggen of er teveel of juist te weinig van wordt uitgegeven, woedt in mij een woordcrisis. Ik schrijf te veel, te weinig, te groot en te klein. En misschien heb ik ook wel een hypotheek genomen die ik niet kan terugbetalen en dan pakken ze me straks mijn boeken af - maar dat is toekomstdreiging.
Nog niet alle tonen staan onder druk. Deze toon, laten we het de babbeltoon noemen, lukt aardig - iemand nog een column in de aanbieding?
Ook artikelen huppelen zo mijn pen uit. Ik heb een fantastisch idee voor een documentaire (afleiding van het echte werk? bevlieging? daadwerkelijk een goed idee?) en die aanvraag moet voor 5 maart de deur uit - gaat ook nog wel lukken.
Maar de taal daaronder. Preciezer zijn.
Het lukt niet.
Ik ga slapen ik word wakker het regent nog steeds.
En begin nou niet meteen over een writersblock, ik geloof namelijk niet dat dat het is. Bij een writersblock stel ik me voor dat je blokkeert, dat je hersenen tot mos vergaan en er niets van je rest dan de blik van een konijn in koplampen.
Dat heb ik niet.
Er wordt bij mij van binnen wel geschreven, alleen, ik kan er niet bij, alleen, ik keur het af.
Zoals dat restje tekst dat er nu komt, dat is toch pathetisch?
Ik zal het tussen haakjes zetten, opdat jullie een indruk krijgen, maar ik stel tegelijkertijd voor dat jullie een beter einde verzinnen. Want dat schijnt ook heel erg te helpen bij crises: dat je elkaar een stukje voortduwt.
(Ferm richt ik dus mijn blik vol wilskracht op de verte.
En daar zie ik een horizon. Waar een horizon is, is een wereld die nog ontdekt moet worden.)
23 Februari 09 om 09:48 :: Reageer (17)
Het slachtoffer van vannacht
De eerste slachtoffers van een verbouwing zijn draden. Verlengsnoerdraden, telefoondraden, zo'n beetje alle draden tussen de computer en diverse apparaten. En dan hoeft dat dus niet eens een ingrijpende verbouwing te zijn. Verplaats een kast en je netwerk ligt plat.
De minst ergerlijke verdwijningen ontdek je meteen. Dat draadje dat opeens nergens meer inpast na het verplaatsen van de modem, het missende flupjesladertje; allemaal zaken die ter plekke voor ongelukkigheid kunnen zorgen maar die op te lossen zijn, desnoods nieuw te kopen (een zeer aan te raden optie aangezien het toch mogelijk moet zijn een woonplek dusdanig met draadjes te verzadigen dat je ze nooit meer kwijt bent)
Geniepiger zijn de draden waarvan het gemis zich pas dagen later openbaart. Zoals nu; ik mis de draad tussen telefoon en computer zodat ik geen foto's van vannacht kan opladen.
En dat is werkelijk een gemis, want had ik die draad bezeten, dan had ik jullie de lippen van mijn lief kunnen laten zien.
Nu zal ik ze moeten tekenen.
Vannacht om vier uur zagen ze er ongeveer zo uit:
Ongelooflijk schattig, als een soort Kwik Kwek en Kwak tegelijk, maar hij keek er zelf uiterst zorgelijk bij en verbood me vertederd te grinniken.
Dat snapte ik natuurlijk wel, je verwacht bij het naar bed gaan niet een paar uur later wakker te worden met de bovenlip van de buureend. Dus nadat ik mijn foto's had gemaakt, heb ik hem liefdevol meegetroond naar de huisartsenpost.
Geweldige uitvinding, zo'n huisartsenpost. Een ballonlip mag dan niet levensbedreigend zijn, maar als midden in de nacht niet-voor-de-hand-liggende lichaamsdelen op eigen houtje beginnen te zwellen, dan wil je toch weten waardoor dat komt.
'Allergie', oordeelde de arts na een professionele blik. 'Quinckes Oedeem.' We knikten onder de indruk en ik vroeg hem het woord in mijn agenda op te schrijven. 'Als je er eenmaal eentje hebt gezien, herken je ze meteen', voegde de arts er professioneel aan toe. Daar kon ik me op zich iets bij voorstellen.
Ik maakte gauw nog een foto.
We kregen een recept dat we bij de apotheek aan de pillenbrug in de Rooie buurt mochten ophalen. Er dwaalden wat junkies rond en dealers op fietsen minderden vol verwachting hun vaart in de hoop dat we nog iets anders dan allergiepilletjes wilden.
De nachtapotheker schoof ons door zijn ronde raampje het recept toe.
Om half zes waren we thuis en aten een stroopwafel.
Toch het betere soort avontuur: spannend, niet écht eng, midden in de nacht, en je ziet nog eens wat.
Jammer van dat stomme draadje.
13 Februari 09 om 09:05 :: Reageer (zestien)
Onderweg
Dat je in de verte sjans hebt, maar dat hij bij nader inzien jonger is en jij ouder bent dan jullie dachten.
Dat je je de zin van het schrijven gaat afvragen. Er zijn al zoveel letters.
Dat op de hoek bij het Leidseplein de hardnekkige dealer van de kroeg waar je vroeger werkte staat, dat hij je toeknikt als een oude bekende.
06 Februari 09 om 08:48 :: Reageer (19)
Nat
‘Zo is het gewoon.’
Ze was altijd geschokt als mensen dat soort uitspraken deden. Zo waar, maar tegelijk zo gespeend van iedere verbeeldingskracht.
Als het regende was zijn wereld gewoon nat, terwijl die van haar uit opzwellende zeeën en hachelijke fietstochten bestond.
‘Hachelijk’, hoonde hij, ‘je hebt toch een regenpak.’
Hij begreep niet hoe regen een vijand kon zijn, een sluwe bovendien, die ook als je al binnen was nog nadroop. Die zelfs als je allang weer droog was in je botten bleef zitten zodat nog een nat pak diezelfde dag zo mogelijk nóg erger was.
‘Jij maakt het leven ingewikkelder dan het is’, zei hij, maar dat was natuurlijk onzin.
Ze ‘maakte’ niets van het leven. Net zoals hij niets bijzonders met zijn manier van kijken deed. Hij zag wat hij zag, zij zag wat zij zag.
Alleen hij had de arrogantie om zijn opvatting tot norm te verheffen.
Dat legde ze hem uit.
‘Doe je het weer’, zei hij alleen maar.
04 Februari 09 om 13:30 :: Reageer (veertien)