Tentamen
De administratie Psychologie deelt u hierbij het resultaat mee
voor het door u afgelegde tentamen:
Vak: Psychofysiologie
Vakkode: 503P
Datum: 11-11-2009
Studielast: 4
Resultaat: 10 (VOLDOENDE)
Voldoende???
Ik zeg: geweldig!
Mijn eerste tien, ik ga hem inlijsten.
30 November 09 om 17:03 :: Reageer (acht)
Reservetijd
Oh ironie, daags (namelijk nu) nadat ik dit stuk schreef. Breekt dat stuk af. (ik heb geen foto, maar het zit achterin mijn mond en het was ooit een kies). En nu ga ik woensdag naar de tandarts want ik had al zo'n bruin vermoeden (en dat is het randje van de kies ook, bruin! iew) We modderen voort. Zo voelt het. Echt. Blijmoedig modderen, maar modderen. Misschien komt het omdat ik het nieuwste boek van mijn heldin Margaret Atwood net heb gelezen en meteen daar achteraan The Road van Cormac McCarthy.
Doemverhalen over een wereld die al vergaan is, waar nauwelijks meer iets aan te redden valt. Reservetijd.
Gelukkig ben ik altijd goed geweest met reservetijd. Dat hoort bij laatbloeiers denk ik, die veren op als ze horen dat de laatste minuten zijn ingegaan, kunnen ze eindelijk eens scherp uit de hoek komen.
...
(nog even wachten op die laatste minuut)
27 November 09 om 20:40 :: Reageer (een)
Massa-vaccinatie
Ik had me erop verheugd zoals je je op een griezelfilm kan verheugen.
Lange rijen vol kinderwagens, hysterische ouders, uitgeputte ordebewaarders die je naar je plek snauwen.
Botte naalden, joekels van tranen, een krijsend kinderkoor; een middagje beeld en geluid waar ik vele nachtmerries mee voort zou kunnen.
Maar nee.
Hoewel ik mijn opname-apparaat gretig in de lucht zwaaide viel er nauwelijks een huiltje te bespeuren.
De meeste kleintjes huppelden me blij omver met een vlaggetje en een appel in de hand, uitgereikt door lieve vrijwilligers.
Petje af voor de organisatie, maar het viel dus wel een beetje tegen.
24 November 09 om 09:24 :: Reageer (drie)
Melkrouw
Wat ben ik toch stil, stelde ik gisteren vast.
Al dagen alleen achter mijn computer, hoogstens een grinnikje als ik iets opvallend grappigs lees.
Ik denk wel vanalles maar steeds als het in de buurt van woorden komt haken mijn hersens af.
Dat levert eenzame frases op die zich eenmaal uitgesproken nog wanhopig aan een context proberen vast te grijpen - alsof ik op een receptie voor tweedehands autoverkopers stug blijf doorpraten over mijn wreed intelligente parkiet: zonder medestanders houdt een zin het in zijn eentje niet vol.
Stroef in de omgang ook.
Niet alleen ben ik stil, met iemand erbij word ik ook saai. Wat niet zou hoeven, er waren vroeger genoeg jongens die ik zo aantrekkelijk en mysterieus stil vond.
Maar dat waren jongens. Maar dat was vroeger.
Ik ben niet saai, werpt mijn binnenste tegen, er gebeurt hier vanalles.
Wat?
Nou..
En hoe dan?
Je moet wel de juiste vraag stellen, mompelt mijn binnenste en trekt zich mokkend terug.
Nog zoiets: ik ben onvoorstelbaar vroeg wakker.
Nu dus. Maar eigenlijk was ik dat al eerder.
Dat komt: Aran slaapt door de nacht heen. En slaat daarbij maar liefst twee voedingen over.
Hij wel, maar ik niet.
Misschien is dat het wel, zeggen nu alle omstanders in mijn hoofd opbeurend. Niets aan de hand, je zit gewoon met die voedingen.
Zoals mijn moeder vroeger zei, als ik na lang aarzelen bekende dat ik buikpijn had en naar alle waarschijnlijkheid binnenkort zou sterven maar het haar alleen nog niet had verteld om haar niet vreselijk ongerust te maken.
Ze glimlachte er lief bij, met soms een hand op mijn van koorts gloeiende wang: 'Moet je soms ongesteld worden?'
Mijn opwindende innerlijke leven is een hormonale variant op niks.
Ik zit gewoon met twee voedingen minder en het feit dat mijn kind al brood begint te eten.
Ik ben in de melkrouw.
Jamaar, mompelt mijn binnenste.
'Hier, neem een parcetamolletje', zeg ik, want dat zei mijn moeder ook altijd.
En soms hielp het.
10 November 09 om 06:06 :: Reageer (17)
Lichtjes in je ogen
Ik was op een feestje en liep daarna met Aran naar huis.
Het feestje was fijn en aan de andere kant van de stad en dus viel er nogal wat te lopen.
Vroeger draaide ik mijn hand niet om voor feestjes, nu zijn het jongleeracts met baby voeden, meepraten en me niet proberen te ergeren aan mannen die binnenkomen en alleen 'vrouw met baby' zien en geen mens meer.
Daarvan loskomen kostte me al een half uur.
Toen wees ik Aran op de lichtjes bij het station en ik zag dat hij het mooi vond.
Daarna begon ik aan mijn boek te denken en opeens wist ik waar het over ging.
Dat wist ik natuurlijk al, maar zoals een horoscoop in de Privé terwijl je wacht op je Chinese afhaaleten je kan waarschuwen voor een 'onverwacht avontuur' en daarna opeens daadwerkelijk dat avontuur onverwacht begint en je, als het avontuur afgelopen is, denkt, heee maar wacht eens even, las ik niet laatst in de Privé -
Zoals een verkeersbord eenrichtingsverkeer kan aangeven maar als je net tegen de richting in die straat inloopt met een vriendin waarmee je eenzijdig ruzie hebt en je al dagen woorden probeert te vinden om uit te leggen waarom - zoiets.
Ik kreeg dus onderweg mijn eigen wegwijzer cadeau. Terwijl ik niet eens jarig was.
Nu nog honderd dagen vrij om te verwoorden wat ik tijdens het lopen net zo helder zag als de lichtjes in de ogen van mijn kind - zonder clichés of restje Bami.
Maar misschien zijn daar ook feestjes voor.
05 November 09 om 23:18 :: Reageer (elf)
Herfst
Mo de kat loopt piepend door het huis.
Ze heeft last van ouwe katten kwaaltjes, viel al voor de tweede keer in het water en is over het algemeen nogal vallerig - als ze maar geen heup breekt.
Aran begon gisteren blijmoedig aan zijn eerste portie nepmelk en spuugde de rest van de avond met overgave.
Er nadert tentamen. Mijn boek gilt dat het afgemaakt wil worden en ik kijk nog maar eens naar buiten waar net een mistige regen is begonnen.
03 November 09 om 09:14 :: Reageer (vijf)