Kunst
Kwam onverhoeds op een site van een kunstenaar terecht. Een bepaald soort kunstenaar.
Het hippe soort.
Eerst vond ik het er leuk. Tekeningetjes, gekke verhalen over insecten en veel 'ik' natuurlijk. Verrassend, zei ik tegen mezelf.
En toen kwam ik op nog meer sites van nog meer kunstenaars terecht, want kunstenaars zijn net bloggers: die linken elkaar.
Ook daar handgeschreven verhaaltjes.
En tekeningetjes.
En alles even verrassend.
Opeens viel me op. Dat deze kunstenaars. Op zulke gekke plekken punten zetten.
Toen viel me op dat ze een
heel klein
ideetje.Heel gedetailleerdbespreken. Waardoor het welhaast briljant lijkt, maar dat niet is.
En omdat alles zo puntig is, overschreeuwt alles de meer briljante vindingen.
Alsof de kunstenaar dacht: die lezer, die ziet het verschil toch niet.
En toen was ik. Een beetje. Geïrriteerd.
30 December 09 om 12:41 :: Reageer (negen)
Mooi jong en roestig
We zijn aan het verbouwen in de punt. Hebben de 'kettingkast' geïsoleerd, de plek waar de ketting van het anker in 't schip komt. Daar was het nog open namelijk. Omdat het zo'n mooi gezicht is, die dikke ketting, die uitbulkende roestig geleider.
Mooi, maar super tochtig, Aran waaide bijna weg.
Zou dit dan ouder worden zijn? Dat je kiest voor praktisch boven mooi?
Gelul natuurlijk. Ik kies voor mooi. Kijk maar.
27 December 09 om 18:34 :: Reageer (zeven)
Seizoensbang
Ik zeg altijd: hoe banger hoe dapperder.
Meer angsten is immers meer angsten overwinnen en dat levert eindeloos veel mogelijkheden op om trots te zijn op jezelf.
Maar wat ik nou jammer vind: dat 'overwinnen' is soms net zo beperkt houdbaar als de seizoenen.
Ieder jaar denk ik als in maart de dooi eindelijk invalt, zo, dat varkentje is gewassen, ik ben niet meer bang voor sneeuw en ijs en te pletter vallen. Ik ben één met de sneeuw, helemaal zen, mij kan niets gebeuren.
Maar het jaar erop schiet ik bij de eerste sneeuwvlok weer in exact dezelfde stress.
Wat sneeuwangst betreft ben ik een eeuwige beginner.
Schouders tot achterin mijn oren opgetrokken, trillende beentjes van het nerveus aanspannen en glibberen maar.
Anderzijds, nu ik erover nadenk: eeuwige angst = eeuwige dapperheid.
Toch?
21 December 09 om 12:00 :: Reageer (acht)
12+12=8
Verdorie wat een stress. Statistiek tentamen deel 1.
Ik had er anderhalve week naartoe gewerkt en ik ben een mega streber. Ik bedoel: het kost me bakken met tijd die studie, dus om het te verantwoorden (en ook omdat mijn ouders steeds lief oppassen als ik college heb) moet ik goeie cijfers halen. Vind ik.
Maar Statistiek.
Ooit deed ik VWO staatsexamen op mijn zeventiende en had ik een vier voor Wiskunde A. Statistiek is voor mij als Turks leren en na twaalf weken nog steeds niet helemaal doorhebben wat de werkwoorden zijn en wat de voorzetsels, maar wel 1000 en 1 nacht moeten voorlezen. (of een Turkse vertaling ervan. Nou ja, Sinterklaasliedjes zingen in t Turks dan. Want Sinterklaas was Turks, toch? Afijn.)
Het begon om 1 uur en ik heb de eerste twintig minuten verbijsterd naar het velletje zitten staren.
Ken ik van andere tentamens: alsof je dan pas voor t eerst bedenkt dat je moet dénken en niet alleen begrijpen bij zoiets. En dan ook nog dóen. Terwijl je niet eens meer zeker weet hoe dat ook alweer ging, denken.
Diep somber en met lekke band kwam ik terug.
Mijn ouders hadden op Aran gepast en hoewel Lonneke smste dat de uitslag online stond wilde ik niet kijken.
Het zijn ook maar vijftien vragen, dan zijn er al zo snel zoveel fout.
Ik had er drie.
Drie fouten maar.
Das twaalf punten winst, nu nog deeltentamen 2 hetzelfde aantal punten en dan is 12+12=8.
En als je dat niet begrijpt dan zeg ik: dasnou statistiek.
17 December 09 om 17:34 :: Reageer (dertien)
Doehetzelf psychologie
Boven de box hangt een to-do lijst.
'Babyproef maken van de boot' is één van de punten. Met dat 'proef' expres fout geschreven, want dan lijkt het minder werk (dacht ik toen ik het schreef).
Er staat ook een verbouwing van de slaapkamer op, het ophangen van duizend plankjes (allemaal op maat want het is tenslotte een schip), een gat in het dak zodat je makkelijk naar het dek kan.
In totaal zijn het tweeëntwintig punten - en dan reken ik de subpunten bij de babyproef niet mee - en allemaal zijn het even geweldige ideeen, maar mèn wat arbeidsintensief.
Daarom gaan we niet op vakantie deze kerst. Voor het eerst in tien jaar.
Nu hou ik van klussen, dus heel erg vind ik het niet.
Maar het is wel veel. En het zou best leuk zijn als het al klaar was.
Wacht, ik schrijf er nog iets op.
Deken van Aran van de grond rapen en opvouwen.
Zo.
Gedaan.
En zo.
Alweer doorgestreept.
Hoera!
Nog maar tweeëntwintig punten te gaan.
14 December 09 om 09:28 :: Reageer (tien)
Over dingen die kapot zijn en dan weer niet
Eerst de grill. Zo'n perfect goedkoop exemplaar met van die lekker dikke banden die echt niet lek kunnen, als het ware.
(Voor de niet-grillers onder ons: je hebt dikke grillplaten en zogenaamd handige losmaakgrillplaten die al vrij snel allemaal aan schurft blijken te lijden)
Maar het goedkoopje verwarmde niet meer na een extreem hete sessie en dus staat hij nu in de stuurhut te wachten op een barmhartige vuilnisman.
Vandaag was er de waterkoker. Nog niet zo gek oud.
Mild in zijn sterven: zijn voorganger liet alle stoppen uit de boot slaan.
Alles kapot! mailde ik mijn lief blijmoedig. Kopenkopenkopen!
Ik ga dit weekend wel mee, temperde hij mijn huppeltje naar de winkel.
Maar nu net drukte hij op het knopje van de waterkoker en begon het ding als uit zijn as herrezen ijverig te hijgen en te zuchten en sloeg tenslotte waterspuwend af.
'Niks mis mee', kraaide mijn lief, 'daar had je natuurlijk een echte man voor nodig.'
'Wat heeft een echte man daar nou weer mee te maken', sputterde ik.
Hij luisterde niet omdat hij vol trots naar het apparaat stond te kijken. 'Knap hoor. Van mij. Schrijf dáár maar eens een logje over.'
10 December 09 om 20:59 :: Reageer (elf)
Paradijs
's Werelds grootste overdekte 'oceaan' bevindt zich in Japan.
De hemel is altijd blauw, ook als het kikkers regent.
Geen kwallen, geen vuilnis op het strand, een permanente temperatuur van dertig graden.
Of, zoals Stef Lernous, artistiek leider van Abattoir Fermé zegt: 'Het paradijs bestaat, maar het is nep.'
Ik zou wel eens een teen in die zee willen steken.
08 December 09 om 15:33 :: Reageer (vier)
Onmatig: even checken
Als je kont opeens een andere maat blijkt te hebben dan je buik (waardoor je broek flubbert en tegelijkertijd strak zit)
Als je borsten zich op geen enkele manier meer tot je schouders verhouden (zodat met één diepe ademteug alle knoopjes van je blouse springen)
Is dat dan tijdelijk?
02 December 09 om 14:11 :: Reageer (zes)
En nu even wat anders.
01 December 09 om 19:30 :: Reageer (drie)