Een droog maar toch sappig geluid. Als een brekende kies
'Het moet', zei de goed geluimde man die met een hogedrukspuit zonder het te vragen vanaf mijn gangboorden de kade schoon spoot.
'Maar onze Freddy heeft niks gedaan', zei ik. Ik had een theedoek in mijn hand, mijn brede buste gulpte, gevat in een gesteven witte blouse, over de rand van mijn schort. Ik stond tegen de deur van de stuurhut geleund en staarde met mijn kleine, zwarte, priemende oogjes in de verte.
De man met de hogedrukspuit keek glimlachend naar me op. Zoals alleen een man van de gemeente glimlachend naar een vrouw kan opkijken.
29 Januari 10 om 08:48 :: Reageer (zes)
Bij ons in de supermarkt
Jongen in de rij voor de kassa: 'Wil je voor?'
Jowi met baby voor de buik: 'Nee hoor, hoezo?'
Jongen: 'Nou, uh, ik weet niet precies wat de regels zijn voor vrouwen met baby's.'
Jowi: 'Dat is vooral als de baby nog ín de buik zit.'
Jongen: 'Oh.'
Hij fronst: 'Maar dit is ook zwaar, toch?'
Jowi: 'Hier ben ik naartoe gegroeid. Bovendien ben ik nu zelf wat fitter dan toen.'
De jongen knikt en legt zijn spullen op de band. Kijkt nog één keer om: 'Wel een opluchting lijkt me, dat ie eruit is.'
24 Januari 10 om 21:16 :: Reageer (acht)
Freddy kent zijn moordenaars
Nee.
Dit is niet Freddy, Freddy hangt nog trillend in de kade.
Het is zijn oom.
De mannen
zullen vandaag geen genade kennen.
Ik kan het niet aanzien dus ik sta om de tien minuten voor het raam om niet te kijken.
22 Januari 10 om 08:54 :: Reageer (vier)
We vermoorden Freddy en we beginnen morgen
'Goedemorgen, Jan Klaassen, Gemeente.'
'Goedemorgen, u staat bijna in mijn schip en praat nogal luid.'
'De dekstenen. Scheef.'
'U kijkt naar de dekstenen op de kade...''
'...scheefgetrokken door de touwen van uw schip.'
'Maar dat touw zit helemaal niet vast aan mijn schip.'
'Maakt niks uit.'
'Niet?'
'Scheef.'
'Je ziet het nauwelijks.'
'Dat boompje moet ook weg.'
'Maar dat is Freddy, een supergave plant die geheel in strijd met de zwaartekracht zijwaarts uit de kade groeit.'
'Moet ook weg.'
'Waarom dan?'
'De dekstenen. Hij drukt ze omhoog.'
'Kun je nagaan hoe sterk Freddy is. Maar als jullie dan toch gaan graven, kunnen jullie dan de waterleiding van de waterput isoleren, want die bevriest in de kade als het koud is.'
'Weet ik mevrouw, lastig.'
'Zeer lastig zelfs, kunnen jullie daar iets aan doen, lijkt me toch de verantwoordelijkheid van de gemeente?'
'Nee.'
'Waarom niet?'
'Er zijn kacheltjes voor bij de bouwmarkt.'
'Kacheltjes voor in een put van de gemeente? Briljant. En dat KPN paaltje dan, dat daar zo depressief omhoog steekt en dat zo ver op het looppad staat dat een hond niet eens uit zijn koers hoeft om er tegenaan te pissen, en ik weet het niet maar ik vermoed dat er een verband is met die pis en een dusdanig slecht geluid dat ik met mijn vaste lijn alleen nog maar mijn vijanden bel, kunt u...'
'Nee.'
'Echt niet?'
'De...'
'Dekstenen?'
'..regels mevrouw. Daar kan ik niks aan veranderen.'
'Zo scheef zijn ze toch niet? Die dekstenen.'
'We beginnen morgen. Dank u wel mevrouw.'
19 Januari 10 om 09:58 :: Reageer (veertien)
Maanijs
Het ijs om de boot heen verandert per dag van gezicht. Vanmorgen was het een maanlandschap met diepe kraters.
Er liepen wat meeuwen op, ze keken me aan alsof ik gek was.
Zat ook wat in natuurlijk, zo'n bleekneus in een stalen doos voor een beslagen raampje, zij lekker buiten. Op de maan
18 Januari 10 om 10:05 :: Reageer (drie)
In t schip met zijn allen
Het zei me nooit zoveel, als iemand met een treurige frons vertelde dat 'iedereen' het hele weekend ziek was.
Er werd ook vrijwel altijd aan toegevoegd dat het was 'begonnen met de kinderen.'
Maar gisteren kreunde mijn lief: 'ik denk dat we dit aan mini te danken hebben.'
Ik ontken natuurlijk alles, het is namelijk heel onpedagogisch om kinderen van dat soort dingen de schuld te geven.
Bovendien veroorzaak ik graag. Dat zit nou eenmaal in mijn aard.
Uiteindelijk maakt het niet uit of ik het er mee eens ben - ik zit in t schip. We zitten er met zijn allen in.
Solidair familiegevoel weetjewel.
17 Januari 10 om 14:56 :: Reageer (een)
Mensen en ik
Er zijn mensen met een aangeboren gevoel voor zichzelf.
Ze weten precies wanneer ze willen slapen en eten en als ze ongelukkig zijn, dan nemen ze daar rustig de tijd voor.
Er zijn ook mensen zoals ik die de helft van de tijd eten en slapen omdat ze denken dat het nu wel zo ongeveer tijd is om te eten en te slapen en de andere helft van de tijd oververmoeid, overvoerd of juist uitgehongerd zijn.
Mensen met een aangeboren gevoel voor zichzelf doorzien vragen. Die zeggen: 'Met alle respect dat is een onzinvraag, want ik zou zoiets nooit zo doen.'
Mensen zoals ik praten zichzelf een strop om de nek omdat ze ergens beginnen en geen flauw idee hebben waar ze gaan uitkomen.
Mensen met gevoel voor zichzelf weten wat ze leuk vinden. Ze lachen om grappen zodra die worden gemaakt, en niet vijf minuten later (zoals ik: 'oh ik snap m hihi')
En nu weer: ik was hier tijdens het zwabberende sneeuwfietsen (ik wen eraan, en wat een rust in de stad!) over aan het nadenken. En toen ik binnenkwam op kantoor ben ik begonnen met schrijven. Maar dit was het wel zo ongeveer, geen conclusie.
Dus ik doe wat ik denk dat een mens met een aangeboren gevoel voor zichzelf zou doen: ik hou gewoon op.
11 Januari 10 om 09:08 :: Reageer (elf)
Dieselen
800 liter rooie diesel en één butagas fles, dat was de bestelling.
En Willem kwam met zijn bunkerboot zelfs een dag eerder, hij had wat met zijn schema gegoocheld.
Hoera! Schreven we op de ruit van de stuurhut en vertrokken naar ons werk.
Toen ik 's avonds thuiskwam dacht ik eerst dat hij niet was geweest: ik zag nergens gebroken ijs.
Bij nadere inspectie bleek er één smal weggetje direct achter het schip te lopen nog niet eens tot halverwege.
Hij was achteruit teruggevaren waarschijnlijk, om te keren op een iets breder stuk.
Ik kwam er nauwelijks doorheen, smste hij toen ik hem bedankte.
Ik draaide tevreden de kachel wat hoger en dacht aan mijn lief die 's ochtends stoer had beweerd dat de tank heus nog wel een paar dagen meeging.
Later die avond kwam mijn lief binnen, hij keek wat benauwd.
'Is Willem wel geweest?'
En ik zei even niks, terwijl mijn kat zich behaaglijk op de kachel uitstrekte.
06 Januari 10 om 20:38 :: Reageer (acht)
IJsmuil
Het is nacht en ik luister naar het kraken van het ijs.
Ik probeer een metafoor te verzinnen, het ijs de tanden, het wak waarin onze boot ligt de muil, het kraken de kaken.
Nog even en het toehappen begint, het malen het verpulveren het smakken.
Ik sta op en zet de verwarming lager.
Buiten is het water stil. Mijn ogen stuiteren op die harde vlakte, gewend als ze zijn om in de golfjes te verdwijnen.
Weer onder de dekens bedenk ik: geen enkele vergelijking past.
Dat kraken, dat zijn geen kaken, dat is geen beest, dat is niets anders dan bevroren water.
Een geluid dat in je lijf gaat zitten. Zoals een geur in je lijf kan zitten.
Ik lig stil en snuif.
Ik ruik het kraken van het ijs.
04 Januari 10 om 09:48 :: Reageer (zes)
IJspret
We zijn ingevroren, de toch vrij grote plas om het schip is wit en er schaatsen eenden op.
Onze diesel is bijna op. De diesel waar we op stoken en die ook zorgt voor het warme water. We hebben een tank waar wel duizend liter in past, maar die tank is bijna leeg.
En Willem van de bunkerboot heeft het druk.
Als hij morgen komt, gaat het nog wel lukken.
Komt hij overmorgen dan rantsoeneren we een beetje, gaat het ook nog.
Maar woensdag wordt lastig. En het vriest, dus als het nóg langer duurt dan schaatsen er geen eenden meer op het ijs, maar mensen. En dat vaart wat lastig.
Oeioei.
Nu al een spannend Nieuw Jaar.
03 Januari 10 om 10:38 :: Reageer (elf)
