Bloembollen en kinderen
Alsof ik net twee jaar onder de grond heb gezeten en af en toe briefjes naar boven schoof.
Briefjes die dan op deze weblog terecht kwamen en werden gezien door jullie: mijn vijf en een halve trouwe en zeer geliefde webloglezer.
Maar al het andere werk, de verhalen, de boekbeginnen, zelfs een kinderverhaal, het bleef allemaal ondergronds.
Waarom?
Ik stuurde wat op het werd niet wild enthousiast ontvangen, ik maakte een geheel nieuw verhaal - en dat kost tijd.
Ik kreeg een kind, en een klus en nog een klus en nog een kind - of nee, één kind. Maar toch, je begrijpt, er zat wat ruis op de lijn.
Vanmorgen met de sneeuw en de ochtendtrein naar Rotterdam waar een kinderboekenuitgever mijn eerste zes pagina's kinderverhaal zó mooi vond dat ze nu al zeggen dat ze het - als het af is - willen uitgeven. Precies zoals dat ging met Leopold.
En mijn verse manuscript voor volwassenen is ook op weg naar de oppervlakte. Want inmiddels schijnt de zon.
Ik veeg nog eens wat zand uit mijn ogen en denk: waarom nu wel?
Daarna rek ik me uit, kijk om me heen en snap het opeens:
Ik ben mijn eigen bloembol.
08 Maart 10 om 15:54 :: Reageer (twaalf)
Melden
Op tv staan mensen politiek tegen elkaar te schreeuwen en je kan de supermarkt niet in of je krijgt een pamflet in handen gedrukt.
Ik ga er alleen maar minder van vinden.
02 Maart 10 om 09:17 :: Reageer (vijf)
