Cirkels in tijd
Vorig jaar rond deze tijd lag ik in het ziekenhuis te huilen.
'Kraamtranen', zeiden de verpleegkundigen die op de gang met oranje strikjes zachtjes hun eigen koninginnefeestje vierden.
Ik strompelde met mijn handen tegen de wond op mijn buik naar de couveusekamer en zat bij het ruimtewezen met al die draadjes uit hoofd en hand.
En ik huilde daar ook.
Nu ligt mijn alien te slapen in het bedje dat we net op de laagste stand hebben gezet omdat hij er anders uit klimt.
Straks mag hij mee de stad in, het feestgedruis, de mensen. En misschien lopen we even langs het ziekenhuis.
Om een oranje strikje langs te brengen.
30 April 10 om 11:15 :: Reageer (twee)
Pak
Er zijn van die confronterende momenten in het leven.
Dat je je pak voor t eerst sinds de baby weer aan hebt.
En dat er opeens een bierbuikje over de broekriem puilt.
29 April 10 om 08:33 :: Reageer (acht)
Onder constructie: 1
E-mails: 454
Nieuwe klussen: 6
Projecten in de steigers: 5
Kinderboek: 1
Roman: 1
Gezocht: Oudere actrice voor drie draaidagen. Pro Deo en mogelijke aardse roem. Gratis lunch.
Jarig: Aran! (die zich gisteren uitstekend heeft vermaakt op de crèche. 'Zo tevreden, dat heb ik in de tien jaar dat ik hier werk nog niet meegemaakt. Zit lekker in zijn velletje.'
Net 1 en nu al een goed rapport.)
27 April 10 om 08:35 :: Reageer (acht)
Onderaan de apenrots
We gaan het weer doen. Wat vaker een stukje. En ondanks de goede voornemens nog steeds zonder beleid.
Een potentiële opdrachtgever zal zijn neus ophalen voor de rondzwervende half ondergekotste rompertjes, want de bedoeling was: schoon en strak.
Maar ik ben niet schoon en strak.
Een literair connaisseur zal afkeurend fronsen bij al die moederlijke emoties, al die zelfbedachte woorden die zo ver afstaan van de droge stoppeltaal die men wordt geacht te bezigen, want de bedoeling was: meebrullen met de andere literaire apen.
Maar ik ben geen literaire aap.
Ik heb niet eens een website waar ik vaak genoeg op schrijf.
Wel ben ik in de war omdat Aran naar zijn nieuwe kinderdagverblijf Bambi is en ze kunnen elk moment bellen dat hij niet meer wil.
Ik heb vastberaden gezegd hem om drie uur te zullen ophalen, want ik heb ook werk te doen. Tenzij ze bellen dat het niet gaat natuurlijk, natúúrlijk.
Ze keken evengoed alsof ik ontaard was.
Nu zit ik dus klaar, telefoon op grijpafstand, een lijst opgehoopt werk in mijn agenda die zelfs als ik eraan zou beginnen om drie uur nog niet klaar zou zijn.
Maar ik doe niks.
Nou ja, ik doe dit. Ik schrijf.
26 April 10 om 10:41 :: Reageer (acht)
