Een jaar gestopt bij de krant. Dat moeten we vieren!
'Kijk, deze mevrouw werkte vroeger bij de krant maar toen kreeg ze een kind en nu doet ze...uh... andere dingen.'
Ik was zo verbaasd dat ik de uitleg van moeder aan kind over mij liet gebeuren.
Het kind, een prachtig blond meisje, keek medelijdend .
Haar mamma werkte tenminste nog wel bij de krant.
Later zei ik er wat van.
Dat Aran werkelijk niets met het stoppen bij de krant te maken heeft.
Dat ik vind dat je niet langer dan tien jaar recensent moet zijn, iets met macht en leven van het oordeel over anderen.
Dat ik heus wel iets doe.
Iets schrijf.
De moeder knikte hartstochtelijk, zo had ze het niet bedoeld.
'Zo zeg ik het heus niet tegen andere mensen. Het is gewoon... om het mijn dochter beter uit te leggen.'
De zinnen stokten, het kind en ik keken elkaar aan.
Er veranderde niets.
25 September 10 om 11:05 :: Reageer (vier)
Best grappig
Ik ben mijn ovchipkaart kwijtgeraakt. Met daluren en dus 40% korting.
Dat kwam: ik had er op internet twintig euro opgezet, maar die kon ik er nergens afhalen.
Tijdens het dwalen door de stationshal, mijn kaart zoekend voor me uitgestoken, is hij verdwenen, de kaart, ergens tussen het steken en het terugstoppen door.
Tragisch.
Daarna ben ik vanaf donderdag bezig geweest met een nieuwe kaart. Eerst hield de centrale er steeds na het maken van mijn keuze, optie 3 'kaart kwijtgeraakt', mee op.
Pas vanmorgen had ik ze voor het eerst aan de lijn en stuurde de ovchipkaartmevrouw me met ferme taal het bos in.
Zes weken ging het duren en daar kon ik niets aan veranderen.
'Maar als ik dan naar de balie ga?'
'Dan duurt het nog véél langer.'
Bijna had ik zes weken gewacht op een ovchipkaart zonder daluren.
Toen ik uiteindelijk iets over die 40% korting opperde werd ik naar de NS verwezen.
En nee, dat was iets anders dan de ovchipkaart organisatie waar ik nu mee belde.
Maar áls ik de NS belde moest ik wel voor 'ovchipkaart' kiezen, optie 2.
Dus ik belde de NS.
Optie 2.
Ja, zei de jongen met een lachje, hij was inderdaad optie 2, maar eigenlijk wist hij er niets van af.
Of ik nog eens wilde bellen.
Ik belde nog eens.
Een en al begrip was de mevrouw achter optie 4.
Ze liet me vertellen en uitweiden en leek zelfs een beetje mijn leed te voelen.
Ik verweekte ervan, want dat verwacht je niet voor tien cent per minuut plus de kosten van je mobiele telefoon.
Maar uiteindelijk zuchtte ze dat ze niets voor me kon doen.
Hun systeem lag eruit.
Gelukkig duurde het geen zes, maar drie weken voor ik mijn kaart kreeg, zei ze troostend.
Tenminste, als het systeem op tijd weer werkte.
En ja, in de tussentijd moest ik het gat van mijn daluren zelf opvullen.
Dat vond zij ook heel erg.
'Ach ja', zei ik zwakjes, 'wie wil er nou met de trein.'
Dat vonden we allebei best grappig.
20 September 10 om 17:07 :: Reageer (vijf)
Kantoor-na-de-lekkage
Vannacht dacht: ik doe het niet.
Vanmorgen dacht ik: ik doe het wel.
Een nieuw kantoor.
Fijne plek, geen lekkages, maar duurder dan wat ik nu heb en ik verdien niets met die fictie.
Even op buienradar kijken waar het vandaag geld regent.
19 September 10 om 08:17 :: Reageer (acht)
Panters en ijsberen
In Artis hebben ze een panter die de hele tijd ijsbeert.
En ja, daar worden iedere dag grappen over gemaakt.
Hij kijkt er ook wat moeilijk bij.
Alsof hij zich iets probeert te herinneren.
Wat hij daar doet, bijvoorbeeld.
Laatst was ik er onverhoeds na sluitingstijd.
Wat bleek: hij zat heel rustig te wachten bij de deur naar zijn nachthok.
Ik vraag me nog steeds af wat voor een conclusie ik daaraan moet verbinden.
15 September 10 om 16:32 :: Reageer (twee)
Vrijwillig naakt 01
Je vraagt bedeesd: 'Wat denk je, lijkt mijn kont dik in dit slipje?'
Je draait een rondje in je ondergoed voor een man of tien, waarvan je de helft niet kent.
Maar stiekem weet je dat je er hard voor hebt gewerkt. Voor die kont. Of in dit geval: aan het boek.
Er is altijd zo'n eerste openbaar moment.
Dat is nu.
Mensen die ik niet ken zijn het manuscript aan het lezen en dat levert trots en gene en nieuwsgierigheid op.
Nu kan er nog iets uit, of in, of anders.
En ik ben bereid te luisteren, maar tegelijk mag het alleen zoals ik het wil.
Zoals je in een huis best een gordijntje mag vervangen maar de voordeur gewoon de voordeur moet blijven.
09 September 10 om 09:59 :: Reageer (zes)
Jahier
Zo'n jetlag toch. Die hangt als een staart aan je kont. En daar hou je geen rekening mee, met zo'n staart, dus wordt er van alles omgezwieberd.
Steeds denk ik tussen het opruimen van kopjes, speelgoed en post door: maar wat was ik ook alweer aan het doen. En dan denk ik, bij wijze van logisch antwoord: Oh ja. Ik was er weer.
06 September 10 om 16:46 :: Reageer (een)
En terug
Je schrijft eens n stukje. Je probeert de tijd bij te houden. En dan opeens is het weer voorbij, mijn reis naar New York.
Vandaag begint het 'En terug.'
Spullen in de koffer inchecken en aftellen.
Gisteren van beneden naar boven door Manhattan gelopen.
Sarah en ik dronken bier bij het water.
Zagen een brand.
Lachten om alle verbeten gezichten van fietsers die tegen de wind in worstelden.
Wij hadden hem in de rug, de wind.
Ik probeerde uit te leggen waarom ik hier zoveel schrijf.
Hoe verhalen zich naar de oppervlakte worstelen. De metro, Starbucks.
'Dit is voor het eerst dat ik ook heel graag weer naar huis wil.'
Sarah knikte. Mijn zoon, dat begreep ze wel.
Ben benieuwd of het goed is, wat ik geschreven heb. Het is in ieder geval veel.
Misschien dat verlangen het schrijven voortjaagt. Zoals de wind ons, over het eiland.
05 September 10 om 13:32 :: Reageer (drie)
Wonen in verwachting
We zijn in de vierentwintig uurs Applestore want Gregory gaat een Macbook kopen. We mogen in een speciale sectie, waar de verkoper Greg door het oerwoud van software leidt.
De verkoper vindt dat Gregory van alles moet, maar als Gregory iets anders wil, dan begrijpt hij dat ook enorm. Service gutst uit zijn ogen.
Recht tegenover me staat een lange kronkelrij voor de Iphone 4.
Achter me een wand vol software, zo lang als onze boot.
Overal tafels met kwijlende Appleadepten.
Na een uur staat Greg stuiterend van opwinding weer buiten.
Hij heeft ze al zijn geld gegeven en er zelfs zijn oude laptop bij ingeleverd.
Over 24 uur is zijn nieuwe kindje klaar.
In zijn hand een tasje met alleen een afstandsbediening en een verlengplug.
04 September 10 om 13:29 :: Reageer (twee)
Meemopperen
Gisteren begon een man achterin de bus te roepen.
'Yo! Driver! Can we have some A C over here!'
Toen de driver niet reageerde riep hij het nog een paar keer. Steeds bozer.
Eindelijk sloeg de airco aan en iedereen mopperde mee over het achterwege laten van zo'n essentieel instrument.
Dat doen ze hier graag: meemopperen.
Net als meeglimlachen trouwens.
Je bent hier als vanzelf onderdeel van een taai beestje met een heleboel hoofden, armen en vrij lange tenen: New York.
03 September 10 om 12:22 :: Reageer (vijf)
Kopen en overleven
Harlem.
Veel kinderen op straat nog tot laat in de avond omdat het zo heet is.
Als aapjes rennen ze tussen de verkopers van eten door, die met koelboxen op straathoeken staan.
Schoenen en eten, dat hebben ze hier.
Eerder liep ik langs B.Jay, een enorm pand vol Nike's, Puma's en Adidas.
De ramen waren blauw, de muziek stond hard, de airconditioning loeide.
Iemand had me gevraagd 'mooie Nike's' voor haar mee te nemen.
Ik bleef dus staan en keek.
Wel vijf lange zwarte mannen, type basketballer, keken terug.
Ik durfde niet naar binnen.
02 September 10 om 13:03 :: Reageer (vijf)
Elandenjacht
In de Tavern stond een spel met een groen en een rood geweer.
Je kon met die geweren de schokkerige elanden op het scherm doodschieten.
Twee dikgebilde New Yorkers speelden.
Ze hadden het vaker gedaan, dat kon je zien.
Ze juichten niet als ze iets raakten, ze legden gewoon opnieuw aan.
Toen het spel was afgelopen mochten ze hun naam in de highscore lijst schrijven.
Ook met die geweren.
BIT69
Toen schoven ze terug aan de bar.
Samen elanden schieten in New York.
Lekker.
01 September 10 om 12:53 :: Reageer (drie)
