Poets
Ik hou van schoonmaakmiddelen. Zo. Ik heb het gezegd.
Ik hou vooral van toegepaste schoonmaakmiddelen. Opgevoed met het idee dat alles met groene was zou moeten kunnen, blij geworden van voegenfris, aanrechtwax en zwanenhalsprutverwijderaar.
Geef mij het schap schoonmaakmiddelen en een lichte opwinding maakt zich van me meester. Zou ik dan nú het middel vinden dat ervoor zorgt dat ik die aangekoekte pan met geen vingertje meer hoef aan te raken? Dat het vuil echt daadwerkelijk uit zichzelf verdwijnt én wegblijft?
Ik vind het niet.
Maar wel geweldig goeie magnetronspray. En ik heb geen magnetron, maar het ziet er zo schoon, zo zorgeloos uit.
Blij kirrend koers ik huiswaarts.
26 Februari 12 om 18:14 :: Reageer (een)
Luisteren
Ik fietste richting kantoor met een vage buikpijn. Zoals vroeger wel eens, op weg naar school.
Het begon halverwege het eiland, bracht me voorbij de kerk, voorbij de stoplichten, zelfs over de brug.
Bij mijn lievelingsboom keerde ik om.
Dat is immers het voordeel van groot geworden zijn: dat je eindelijk naar jezelf mag luisteren.
22 Februari 12 om 09:16 :: Reageer (nul)
18 maart Schrijvers uit Oost
Er komt weer iets aan.
Klik hier
22 Februari 12 om 07:19 :: Reageer (nul)
Vriendje
Aran heeft een nieuw vriendje, hij heet Jonathan.
Jonathan is mee geweest naar de stad - 'mamma, waar woont de stad?' - heeft voor een deel naast de fiets gehold, voor een deel voorop in het krat gezeten. Op de wanten van Aran, anders kreeg hij koude billen.
In de apotheek zat hij naast Aran op een stoel, bij thuiskomst kreeg hij de (iets kleinere) helft van Arans viskoekje (ze vonden het allebei niet lekker), Aran bewaarde ook wat melk voor Jonathan. Nu liggen ze samen in bed.
Jonathan lag er eerst onder, maar dat vonden ze bij nader inzien ongezellig.
Ik kan vanaf hier horen dat Aran een liedje voor hem zingt. Dat lied had hij al aangekondigd, want: 'dolfijnen houden van liedjes.'
17 Februari 12 om 12:41 :: Reageer (een)
Boink
We hebben weer een min of meer vrij dobberend schip. Bovenop een dikke laag geelwitte blubber, eronder al water, als een plakkaat op natte verf.
Tussen plakkaat en verf zwerven ijsschotsen. Chagrijnige ijsschotsen die zich bij voorkeur met al hun gewicht tegen de boot werpen met de specifieke intentie om mij te pesten.
De hele nacht lang.
Ik weet: dit soort dagen hebben we één of twee keer per jaar. Dan is het over. Dan breekt het ijs, zijn wij weer de vrijbuiters zonder buren die we graag willen zijn.
Boink, mijn kat draait zich nog eens om, ook verderop klinkt gesnurk. Boink.
Het is niet dat ik me bewust zorgen maak. Niet zoals eerder, toen het door de vorst leek alsof de boot doormidden brak.
Het is mijn overlevingsinstinct dat bij elke boink aanslaat. Fight, fright or flight. Of in mijn geval, alledrie tegelijk.
Boink. Het is half vier. Ik werp me uit bed.
Buiten pak ik een verdwaalde peddel en mep ermee op het veel te dikke ijs. Ik zeg 'en nu ophouden', en ik mep nog eens. Zo dik, je zou er nog steeds op kunnen lopen. Ik kijk naar de stille vlakte. Ze verbergen zich, de ijsschotsen. We liggen helemaal stil. Lijkt het.
Ik ga weer naar bed. Mijn kat staat beledigd het hoofdkussen af.
Boink. Boink. De wind steekt op, boink, boink, boink. Maar ik voel de slaap komen.
Ik heb in ieder geval teruggeslagen.
15 Februari 12 om 08:53 :: Reageer (een)
Zingen
Jowi zingt een zelfverzonnen liedje. Aran zingt eerst mee. Houdt dan op.
Aran: 'Jij vindt dat mooi, toch?'
Jowi: 'Ja hoor, best wel, jij?'
Aran: 'Ik niet.'
07 Februari 12 om 09:03 :: Reageer (een)
Pleintje
Ik zei tegen Aran 'kom, we gaan naar het pleintje.'
Aran juichte.
Toen we er waren keek hij beteuterd. 'Waar is het pleintje dan? Ik wil met hem spelen.'
04 Februari 12 om 16:28 :: Reageer (nul)