Homepage 2012-02-04T16:28:23+01:00 Vasilis http://www.jowischmitz.nl/home/index.php vasilis@vasilis.nl tag:jowischmitz,2012:JowiSchmitz Pivot Copyright (c) 2012, Authors of Jowi Schmitz 2012-02-04T16:28:00+01:00 2012-02-04T16:28:00+01:00 tag:jowischmitz,2012:JowiSchmitz.881

Ik zei tegen Aran 'kom, we gaan naar het pleintje.' Aran juichte. Toen we er waren keek hij beteuterd. 'Waar is het pleintje dan? Ik wil met hem spelen.'

Jowi 2012-01-30T20:42:00+01:00 2012-01-30T20:42:00+01:00 tag:jowischmitz,2012:JowiSchmitz.880

We waren op de plek waar mijn boek moet groeien. Waar ik vroeger ooit woonde. Toen ik klein was. En ik zag wat ik vergeten was. Dat schokte me. Het vergeten vooral. Dat ik de weg naar mijn vroegere huis niet meer wist. Ik werd wakker in het hotel, midden in de nacht, en er was nauwelijks lucht, hoewel Huda de deur expres had opengelaten. En ik ook. Het was donker. Ik ben hier, dacht ik steeds. Maar het duurde lang voor ik dat geloofde. Het was een tocht. Een onooglijk klein reisje eigenlijk, vrijdag heen, zondag terug. De spoken zijn opgeschrikt. Aan het einde van het boek nog eens terug. Dit verhaal is nog niet af.

Jowi 2012-01-23T19:31:00+01:00 2012-01-23T19:31:00+01:00 tag:jowischmitz,2012:JowiSchmitz.879

'Wil jij later misschien op ijshockey Woek?' 'Ieeeeuw ijshockey.'

Jowi 2012-01-19T08:32:00+01:00 2012-01-19T08:32:00+01:00 tag:jowischmitz,2012:JowiSchmitz.878

Er zijn van die momenten dat je dat denkt: dit is gedenkwaardig. Dit blijf ik voor altijd voor me zien. Maar toen ik gisteren op de fiets door de stad en inwendig door mijn eigen hoofd fietste, zag ik vooral heel veel ongedenkwaardige momenten. Of tenminste, niet het soort herinnering waarvan je op het moment zelf denkt: dit gaat bewaard blijven. Dus niet de dag dat ik wegliep, wel hoe mijn eerste zolderkamer eruit zag. En dan vooral mijn prehistorische waterkoker en het voegsel dat uit de bakstenen muur viel. De plaat van Nina Simone op een oude platenspeler. Niet de feesten in de kroeg, wel het begin van een avond terwijl Danny twee cola inschenkt (en om iets lacht). Niet: de glorieuze treinreis. Wel: wachten op een verlaten treinstation. Een nacht vol koffie, toen ik nog dacht dat je daar wakker van bleef. Gisteren op de fiets besloot ik dat het beter is om achteraf te besluiten wat gedenkwaardig is. En dan heel pragmatisch kiezen uit hetgeen je toch al onthouden hebt. Gedenkwaardige waterkoker, gedenkwaardige lach, gedenkwaardig leeg station (welk station? Geen idee. Zou ik het herkennen als ik het zag? Das dan nog erger: dat je niet het station, maar wel de leegte onthoudt.)

Jowi 2012-01-15T09:48:00+01:00 2012-01-15T09:48:00+01:00 tag:jowischmitz,2012:JowiSchmitz.877

Zondagmorgen, druk bezig met het boek, toe aan een tweede bak koffie. Ik loop met mijn hoofd nog in letters naar de keuken en kijk uit het raam. Een zeilbootje kijkt vanaf iets verderop naar binnen. Zoals de meerkoeten dat soms doen. Losgeraakt vannacht ergens, of eerder, en nu is de wind gedraaid, is het bootje mijn kant op gekomen. Ik kan de naam nauwelijks lezen. Maar zie dan: Wahnfrei. Ik knijp met mijn ogen, het is te ver weg. Het is een te vuil ontsnapt zwerfbootje. Past perfect bij mijn verhaal. Waanvrij.

Jowi 2012-01-13T08:40:00+01:00 2012-01-13T08:40:00+01:00 tag:jowischmitz,2012:JowiSchmitz.876

Een wijs man zei een keer dat als je iets maakt, je niet hoeft te begrijpen wát je maakt. Ik knikte en dacht meteen: maar wat mij betreft moet het wel goed zijn. Toen kwam ik in het moeras van wat 'goed' is terecht. Minstens zo zompig als het duiden van je werk. Steeds wil ik er iets van, van het boek dat ik nu maak. Het moet spannend en helder en beter zijn. Termen die er zo onschuldig uitzien maar, als ik niet oppas, zich als kleedjes over mijn boek heen leggen en het verhaal verstoppen. Daar zou ik een filosoof nou wel eens naar willen vragen. Of er een term of een streven is dat zich, nader bekeken, niet tot ui met eindeloos veel lagen ontpopt. En als ik die term weet, dan moet dat het verhaal zijn. Gewoon, zichzelf. Als een mens. Maar dan van papier.

Jowi 2012-01-10T09:41:00+01:00 2012-01-10T09:41:00+01:00 tag:jowischmitz,2012:JowiSchmitz.875

Hoe huiselijk het leven wordt in de winter. Ik help Aran zoeken naar zijn 'lolletje'. 'Lolletje en Smeerkees.'

Jowi 2012-01-08T08:57:00+01:00 2012-01-08T08:57:00+01:00 tag:jowischmitz,2012:JowiSchmitz.874

'Happy beursjes tee you!' zingt de Woek. Het is nog niet helemaal licht, de koffie moet nog gedronken worden. Hij maakt een kasteel van klei, zegt hij. Ik schrijf een verhaal, zeg ik. 'Kijk!' roept hij. 'Zooo,' zeg ik, 'dat is een mooi kasteel.' 'Dat is geen kasteel,' zegt hij, 'dat is een bos.' 'Zooo, dat is een mooi bos!' zeg ik en denk: zo gaat het met mijn verhaal nou ook een beetje. Ik verzin het begin, de klei bepaalt wat het uiteindelijk wordt.

Jowi 2012-01-05T09:45:00+01:00 2012-01-05T09:45:00+01:00 tag:jowischmitz,2012:JowiSchmitz.873

Het kraken van de boot is van zichzelf al een lied. Ik zing het 's nachts en denk aan olie voor krakende touwen, aan roeren die scheef staan waardoor de waterklots anders wordt. Dat alles wat je eraan doet het lied zou veranderen.

Jowi 2012-01-03T21:42:00+01:00 2012-01-03T21:42:00+01:00 tag:jowischmitz,2012:JowiSchmitz.872

Op radio Noord Holland vertelde Rietje Nivard van de kinderboekenwinkel over de beste kinderboeken van 2011 en ze noemde Olivia als het mooiste debuut. Jeuh!

Jowi 2012-01-03T10:38:00+01:00 2012-01-03T10:38:00+01:00 tag:jowischmitz,2012:JowiSchmitz.871

Er zit iets geruststellends in 'de hele dag 90 tot 100 % kans op regen'.

Jowi 2012-01-02T10:45:00+01:00 2012-01-02T10:45:00+01:00 tag:jowischmitz,2012:JowiSchmitz.870

Nieuwe jaar meteen ingeluid met de grootste kater van 2012. Die moet het wel als toppertje tot eind december halen. Voor in mijn eindejaarslijstje. Maar dat was gisteren. Vandaag sporten koffie schrijven. Voor de balans. 2012. Het jaar van het boek.

Jowi 2011-12-31T09:35:00+01:00 2011-12-31T09:35:00+01:00 tag:jowischmitz,2012:JowiSchmitz.869

Ik aai Aran over zijn bol. 'Niet mij aaien.' 'Mag ik jou niet aaien?' 'Nee. Eerst met mij spelen dán mij aaien.'

Jowi 2011-12-29T20:47:00+01:00 2011-12-29T20:47:00+01:00 tag:jowischmitz,2012:JowiSchmitz.868

Uit kopen. Dat waren we vandaag. Een bad. Dat eerst rond moest zijn want dat kwam zo leuk uit in de te bouwen badkamer. We hadden het ook al gevonden en hielden ervan. Van het plaatje op internet. We doken er na een uur rijden meteen in. Het bleek voor geen meter te zitten. Ook niet zonder schoenen. Ook niet met een scheutje hebzucht. En dan gebeurt er iets grappigs: je moet afscheid nemen van een vleesgeworden droom. Dat duurt bij mij altijd even. Dan denk ik eerst dat mijn lijf er wel aan zal wennen, zo'n bad waarbij je torso boven water blijft. De armen wijd, de champagne al in de hand die losjes buiten boord bungelt. Ook al hou ik niet van champagne. Dan zak ik heel erg omlaag en probeer te negeren dat de vrij rechte wand in het geheel niet mee buigt. Ik duik weer op en staar naar de leeuwenpootjes die zo ontzettend zilver glimmen. Stel me voor dat ik ze zwart verf. Of, doe eens gek, goud. Beter nog, dat ik ze meeneem en op een ander bad monteer. Tot ik bedenk dat ik juist die leeuwenpootjes het minste onderdeel van t bad vond. Ik laat me voorlichten over een bad dat me niet interesseert door een meneer die dat niet helemaal begrijpt maar waar ik dan toch heel intens naar luister. En dan pas ben ik vrij om te kiezen. Nu hebben we een ander bad. Een driehoeksbad. Zit geweldig.

Jowi 2011-12-25T09:07:00+01:00 2011-12-25T09:07:00+01:00 tag:jowischmitz,2012:JowiSchmitz.867

Eerste kerstdag, ik sta onder de douche en draai het water steeds hoger. Door het raam komt kou binnen, dat is iedere winter zo en iedere winter denk ik: daar zouden we wat aan moeten doen. Behalve deze winter dan, want we hebben een nieuwe boot. Dus ik denk: ik ga verven vandaag. En: hoe zou de stuc zijn opgedroogd. Afscheid begint altijd eerder dan je denkt.

Jowi 2011-12-19T15:57:00+01:00 2011-12-19T15:57:00+01:00 tag:jowischmitz,2012:JowiSchmitz.866

Gelezen heb ik al wel op scholen. Ik ben ook wel eens mee geweest op reportage. Ik heb wel eens bijgezeten, meegepraat, rondgekeken. Een workshop gaf ik nog nooit. Tot nu toe. Heet zaaltje, zon in mijn snoet. Vijftien kinderen die ik net allemaal een handje heb geschud. 'Het gaat erom wat je voelt,' hoor ik mezelf zeggen. 'Je kan iedere omgeving verzinnen, een rups in de hoofdrol, een tovenaar, een junk, als je maar weet waar het gevoel van het verhaal over gaat.' Ik trek mijn mond dicht om niet allerlei nuances aan te brengen. We kijken naar structuur, naar begin midden eind, naar de vraag of 'zelf gevoeld' ook 'zelf meegemaakt' moet zijn. Ik geef ze een opdracht, ze slaan aan het schrijven. Ze lezen voor. Goeie beginnen, mooie spanningsopbouw, steile cliffhangers. Mijn eerste workshop, man wat waren ze goed.

Jowi 2011-12-14T21:56:00+01:00 2011-12-14T21:56:00+01:00 tag:jowischmitz,2012:JowiSchmitz.865

Ik fietste naar een andere pinautomaat want die op het eiland hebben ze dichtgetimmerd. Voor mij fietste een man met hetzelfde doel. Hij had een gemeente uniform aan. We stopten bij de automaat op een druk kruispunt. Hij keek even, keerde toen zijn fiets, ik keek ook. Er stond inderdaad 'niet in gebruik.' Ik keerde ook. De automaat bij Artis deed het wel. De man was er al. Hij keek op toen ik naast hem stopte. Op de rand naast de automaat lag een dode mus. 'Ik volg u,' zei ik. Hij knikte. Ik vond zijn kop mooi. Zo'n gezicht waar je vrienden mee zou willen zijn. 'Daar ligt een dooie mus,' zei ik. En dacht iets met 'blij maken' en 'slechte woordgrap'. Dus ik zei verder niets. 'Hartstilstand.' constateerde de man en zag mijn verbaasde blik. 'Hij ziet er niet plat uit,' verduidelijkte hij. Hij draaide zijn fiets al weg, zodat ik erbij kon. 'Gek,' zei hij nog, 'daarnet was ik bij een man met precies hetzelfde. Hartstilstand. Zomaar.' En toen fietste hij weg.

Jowi 2011-12-07T09:10:00+01:00 2011-12-07T09:10:00+01:00 tag:jowischmitz,2012:JowiSchmitz.864

Het grote hamsteren is begonnen. Als plots opkomende koorts voel ik de drang als ik door de supermarkt loop. Waarom niet vijf pakken pasta, en die aanbieding drie met één gratis, die doen we ook. Altijd een verwarrende ervaring, om van binnen zo om te zwaaien. Het is de regen, de koude. Het liefst zou ik een gat in mijn boot graven en alle spullen in een geruststellende berg op elkaar leggen. Moet ik misschien nog even over nadenken.

Jowi 2011-12-04T10:50:00+01:00 2011-12-04T10:50:00+01:00 tag:jowischmitz,2012:JowiSchmitz.863

Zondag 10.43 In sporttenue zit ik achter mijn computer op kantoor waar plek is voor minstens vijftien mensen. In mijn eentje natuurlijk. Ik hoor hier ook niet te zijn. Ik hoor nu het vet van mijn lijf te fietsen op een nepfiets die heel hard nergens naartoe gaat. Net als mijn brein. Maar nee. De les was, toen ik daar na een kwartier tegen de wind in trappen aan kwam hijgen, vol. Het vriendinnetje dat ik vervolgens voor koffie belde nam niet op dus kocht ik om mezelf te troosten een grote Latte bij de Coffee Company en een citroen muffin. Is het het jaargetijde? Zijn t mijn hormonen? Is het de wereld in het algemeen? Alsof je op een dag per ongeluk die luxaflex achter je ogen hebt dichtgetrokken en hem niet meer open krijgt. Vroeg verkocht ik luxaflex brillen op festivals, geloof me, het was mijn charme, niet het gemak van de bril die maakte dat ik ze verkocht. Schrijven dus, want dat is immer de uitkomst bij slecht zicht. Een nieuw leven verzinnen omdat dit leven soms nogal tegenvalt.

Jowi 2011-12-03T09:02:00+01:00 2011-12-03T09:02:00+01:00 tag:jowischmitz,2012:JowiSchmitz.862

Hoe zou het met Knoest gaan, vroeg Knoest zich af. Hij zat alweer een tijdje op een bankje op straat. Op straat. Waar mensen kwamen. Hoewel het besef van die straat en zelfs die mensen wel tot hem was doorgedrongen, bleef hij nog even met zijn hoofd in zijn handen zitten. Nog even niet denken. Nog even niet handelen. Vergeleken met de grauwheid van het bestaan, vergeleken met al het naderende onheil, leek de eerdere stevige omarming van de boom een liefdesverklaring.

Jowi 2011-11-28T14:33:00+01:00 2011-11-28T14:33:00+01:00 tag:jowischmitz,2012:JowiSchmitz.861

Dat kwam, er was een boom over hem heen gevallen. Al een dag of twee. Wat goed uitkwam en ook weer een beetje niet was dat de jongen een paar dagen weg was. Waarheen kon Knoest zich niet herinneren. Wat iets minder goed uitkwam was de mist. In zijn hoofd, in de wereld. Daardoor was er geen oplossing. Nog nooit was er zo erg niet een oplossing geweest. Vreemd genoeg vond Knoest dat wel prettig. Jammer alleen van die mist. Jammer dat zijn been zo'n pijn deed. Nog even, troostte hij zichzelf. Nog even en de zon breekt in.

Jowi 2011-10-18T12:29:00+01:00 2011-10-18T12:29:00+01:00 tag:jowischmitz,2012:JowiSchmitz.847

'Niet het zoveelste boek over een tienjarige die de dood van een ouder probeert te verwerken, maar een verhaal dat dankzij het sterk neergezette personage ver boven zijn soortgenoten uitstijgt.' Over Ik heet Olivia in 'Leesgoed' nr. 3, 2011

Jowi 2011-08-10T14:52:00+01:00 2011-08-10T14:52:00+01:00 tag:jowischmitz,2012:JowiSchmitz.821

Opnames van Jowi Te gast bij Kunststof radio Te bezien: Torpedomagazine/Twee Minuten. Bijvoorbeeld deze en deze.

Jowi