Een dag vol onverwachte buitenkansjes
Hij is enorm, de man die voor me staat. En hij huilt ontroostbaar.
Na enig aarzelen, hoe troost je iemand die je nog nooit hebt gezien, aai ik zijn arm, want zijn schouder zit te hoog.
'Wat is er dan?' vraag ik.
'De liefde' snuft hij en zijn lichaam schokt van het verdriet.
'Wil je een kopje thee?' vraag ik, we staan tenslotte voor mijn deur en hoewel ik hem niet ken, ziet hij er niet gevaarlijk uit.
De man knikt en stommelt achter me aan naar boven.
Ik zet hem op mijn mooiste stoel midden in de kamer. Mijn mok thee ziet er in zijn hand uit als een kinderbeker.
Hij neemt kleine slokjes, waarbij hij zich voorover naar het kopje toebuigt. Het huilen is minder geworden.
Mijn kat, die normaal niets van andere mensen moet hebben, komt aanlopen en springt zonder aarzeling op zijn schoot.
Met één hand kan hij haar hele lijfje aaien. Slim van mijn kat. Ze snort.
Ik moet denken aan het huis van mijn oma, waar altijd de geur van koekjes hing in combinatie met iets ouds en rottends. Mijn oma had de oorlog meegemaakt en gooide nooit iets weg.
Als ik bij haar op bezoek kwam mocht ik op de mooiste stoel midden in de kamer zitten. Ik kreeg cassis die ze speciaal voor mij kocht en waar soms nog wat schimmel in dreef als ik lang niet was geweest. De stoel waar ik op zat was van oud gekronkeld hout. 'Die is van Nicolaas Beets geweest' zei mijn oma altijd en ze vond het veelbetekenend dat ik juist die stoel tot mijn lievelingsstoel had uitverkoren. Ik vond mijn oma lief.
De man zucht, neemt zijn laatste slokje en staat op. Mijn kat springt op de grond, staart omhoog. Ze hoopt duidelijk dat het staan van de grote man zo weer overgaat.
'Dank u wel' zegt de man tegen mij.
Ik wil vragen 'wat was er dan?'
Hij loopt naar de deur.
'Precies wat ik nodig had' zegt hij.
'Dat is mijn lievelingsstoel' wijs ik naar de stoel waar hij net op zat.
Hij glimlacht, zijn ogen nog wat dik, tilt zijn enorme hand op en zwaait een klein zwaaitje naar mij en mijn kat.
Hij moet bukken om door de deurpost te passen, zijn stappen klinken zwaar in het trapportaal.
Dan hoor ik de buitendeur dichtslaan.
Zijn kopje staat nog op tafel, de theepot ernaast.
Als ik het kopje oppak is het opeens weer mijn mok, mijn grootste mok.
Ik schenk er thee in en ga op mijn mooiste stoel midden in de kamer zitten, de zitting is nog warm van hem.
Mijn kat springt op mijn schoot. Ze snort.
Voor haar is het een dag vol onverwachte buitenkansjes.
-
Casper op 31 01 07 - 15:30
Je oma zou verguld zijn van trots.
-
karin op 31 01 07 - 19:12
Nog nooit gezien? Dan heb je wel lef om hem binnen te laten. :-)
-
Jowi op 31 01 07 - 19:57
Als mannen huilen word ik opeens heel dapper :)
En dank je wel Casper, ik hoop het. -
Gerb op 01 02 07 - 01:39
Mooi, Jowi! Als je nieuwe boek vol staat met van zulks, wil ik er meteen 10.
-
Jowi op 01 02 07 - 09:09
Dank je wel, Gerbrand!
-
pluuusje op 01 02 07 - 09:27
mooooooi!!
-
pospos op 02 02 07 - 11:25
heb jij iets met grote mannen?
-
Jowi op 02 02 07 - 11:40
Dat je dat nog moet vragen pos! :)