Jimmy
Vanuit haar schuilplaats ziet ze zijn voeten. Cowboylaarzen, maar korter. Alleen de schoenen, wat zowel hip als truttig is voor een man. Hij heeft iets opgepakt en schreeuwt al een tijdje. Ze vermoedt dat het over haar gaat.
‘Maak je niet druk, fluistert ze, ‘Ik ben toch al dood’. Op het moment dat ze haar mond opendoet beseft ze zich twee dingen. 1. Dat het waar is wat ze zegt. 2. Dat hij haar niet kan horen.
Direct daarna dringt nog een inzicht door: dat het er niet toe doet. Verbijsterd laat ze zich in haar schuilplaats terugzakken en kijkt naar haar handen. Ze kan zichzelf gewoon zien. Ze is niet doorzichtig, ze voelt haar buik rommelen om eten en toch is ze dood. Dan komt ze tot haar vierde inzicht: Ze is het er niet mee eens. De man met de cowboylaarzen laat zich op zijn hurken zakken. Hij kijkt recht haar schuilplaats in. In zijn ene hand heeft hij een zaklamp waarmee hij in haar ogen schijnt en in zijn andere hand, dus dat heeft hij net opgepakt – haar mobieltje. Het is rood – bloed?- haar mobieltje is rood, gewoon rood, dat wist ze – hoe kan ze dat zo snel vergeten. ‘Je houdt van rood’, zei Raymond toen hij het haar gaf. Dat was nog niet waar geweest maar werd waar vanaf dat moment. ‘Ja ik hou van rood’, had ze met haar rode mond, haar rode haren, haar rode koffer in haar hand gelachen- Ze zijn in een tunnel. Ze had haar mobieltje net gepakt. Vlak voor het gebeurde. Wat gebeurde? – Ze is dood, voordat de dood gebeurde. En weer stelt ze iets vast, hoewel minder belangrijk lijkt het: de dood bevindt zich nu al in het verleden. Deze nieuwe staat van zijn ‘gestorven zijn’- zeker niet heengegaan, is voorbij de dood. Dus dat is het geheim denkt ze met het begrip dat dromen eigen is; je begrijpt het volkomen maar na te vertellen is het niet. De man drukt nu wat toetsen op haar mobieltje in en ze ziet dat ze een oproep heeft gemist. Rebecca, vermoedt ze, zij is zo iemand die altijd ongelegen belt. Dat is het nadeel van het giga bereik van haar provider. Zelfs als je in een tunnel aan het sterven bent, word je opgepiept. Er is een bericht achtergelaten. Zie je wel, Rebecca laat altijd berichten achter, zonde van mijn beltegoed – maar nee – het is een sms- het is Raymond, het is een woord. Hoe weet ze dit? Omdat ze opeens naast de man staat wiens duim traag voor het beeldscherm hangt. Hij praat tegen een andere man in uniform, die zomaar is opgedoken. Ze kan het niet opbrengen naar de cowboyman te luisteren, schiet op, haal die vette duim weg, zegt ze, ik wil zien wat Ray me geschreven heeft, en hij haalt zijn duim weg en er staat ‘Sorry’.
(wordt vervolgd)
-
Rita op 01 02 07 - 22:33
Hoe gaat het verder?
-
Casper op 02 02 07 - 07:05
Spannend!
-
pospos op 02 02 07 - 11:27
en dan?