SEH
Je moet weten wat het betekent, anders zou je de ingang voor Spoedeisende Hulp van het OLVG niet kunnen vinden.
'Help help ik moet naar SEH!'
'Naar sèh?'
Dat is waarschijnlijk expres; als je niet gewapend met bloedsporen of dan toch op zijn minst kermend het ziekenhuis binnenstrompelt, hoor je er gewoon niet thuis, moet de ziekenhuis directie gedacht hebben.
Wie naar een 'shockroom' wil, wordt daarentegen bereidwillig de weg gewezen, daar hangen wel vier bordjes van. Ook weer zo logisch; als je in shock bent let je nu eenmaal wat minder goed op.
Maar we wilden niet naar de shockroom.
Zoals sommige van jullie weten deed ik zaterdag karate examen. Ging goed, band gehaald, beetje pijn in mijn voet, maar wat is een beetje pijn voor een Samoerette, nietwaar?
Tot vanmorgen, of eigenlijk vannacht, of nee, gisteren; gruwelijke pijnen, dusdanig dat ik mijn lief vanmorgen aankeek en zei; 'zullen we die thee bij de eerste hulp drinken?'
Nu is hij altijd in voor iets spannends dus togen we naar het ziekenhuis. Ik met leuke groene klompjes omdat andere schoenen opeens zoveel friemelwerk leken te vergen.
Kwart voor tien zaten we in de eerste wachtkamer, en het moet gezegd, die zag er prachtig uit.
Ze hebben verbouwd bij de SEH en vooral de balie is nu net iets geler dan limegroen, als je toch al ziek bent kun je je daar daadwerklijk kotsmisselijk wanen. Er was zelfs een koffie én een snoepmachine, om je voor te bereiden, maar we hadden niet genoeg kleingeld, helaas.
Na tien minuten mocht ik zeggen wat ik had en toen heb ik, fout natuurlijk, niet gekermd.
We mochten een deur verder, iets verder het doktersheiligdom in. Op het kruispunt van wel drie gangen was een ovalen constructie van ramen neergezet, door de baliedame als 'de vissenkom' aangeduid. 'En jullie zijn de visjes' riep ze ons jolig na. De vissenkom was ook nogal groen en er zaten wat mensen. Er lag de Privé. En de Story. En de Elle. En diverse kranten. Zelfs een zondagstelegraaf.
Na drie kwartier mocht ik, samen met een man met zijn arm in een mitella, door naar de derde wachtkamer, zonder mijn lief.
De stoel was er wat geavanceerder; net zo groen, maar met arm- en hoofdsteuntjes. Tegenover mij vertelde de meneer met de mitella over de pijn in zijn pols. 'Stom ongelukje, van de trap bij de buurvrouw gevallen, ik was niet dronken hoor!'
Ik had uitzicht op twee patience spelende verplegers in lelijke bordeauxrode pakjes (bordeauxrood en geel-lime groen, wie verzint zoiets) en daarnaast zat een hele zielige meneer die er eerder in de vissenkom ook al zo zielig uitzag. Hij was blijkbaar op wachtplek nummer vier gekomen, want hij leunde tegen een hight tech ziekenhuisbed, maar durfde er blijkbaar niet in te klimmen. Of misschien had hij er de kracht niet meer voor.
Een dikke verpleger liep de hele tijd langs de kamer van mitellamenner en mij, zonder daadwerkelijk ergens heen te gaan. Af en toe slofte er een kluitje dokters langs, er hing een relaxte, welhaast serene sfeer. De meneer met de pijn in zijn pols had uitzicht op wel zeven verplegers die ook allemaal patience speelden. Dat was het moment dat ik me voornam ze nog vijf minuten te geven. Ik was er inmiddels al een uur en mijn lief zat nog steeds gevangen in die vissenkom.
De meneer op de stoel naast het hightech bed was inmiddels voorover geklapt, iets waar de patiencespelers niet van onder de indruk waren, en ook de alsmaar heen en weer lopende dikke verpleger gunde hem geen blik waardig. Zij zagen natuurlijk de hele dag al mensen met pijn.
Ik probeerde de dubbelgeklapte man toe te seinen dat hij moest kermen, of kotsen, zeer waarschijnlijk zou vooral dat laatste helpen. Je kon zien dat het personeel blij was met de brandschone nieuwe vloer.
De vijf minuten waren om. Ik stond op en zei dag tegen de man met de pols. Hij zwaaide weekjes met zijn andere arm.
Bij het terugstrompelen kwam de dikke verpleger weer voorbij lopen. 'U gaat alweer?' zei hij, totaal niet verrast.
Hij bleef niet staan om op antwoord te wachten. Hoewel hij daar alle tijd voor had.
De thee was waarschijnlijk toch niet te zuipen geweest.
-
Huda op 04 02 07 - 12:03
He, maar wat heb je nou??
-
pluuusje op 04 02 07 - 12:05
Jeetje. Beterschap. We een grappig verhaal uiteindelijk.
-
karin op 04 02 07 - 12:12
Ja, les een: altijd overdrijven! :-)
En lime? Zijn die mensen kleurenblind ofzo? Dat werkt daar toch niet? -
Lala op 05 02 07 - 15:39
is er iets mis gegaan met je voet?
-
Jowi op 05 02 07 - 20:47
Nee hoor Lala (maar dank voor het vragen) het gaat alweer een stuk beter.
Maar ik vond ze wel stom daar, bij die eerste hulp. Heeft zeker ook met mijn ongeduld te maken.
Ik dacht 'doe mij een pleister en ik ben weer weg' mij zij gingen er vanuit dat ik het er sinds de verbouwing blijkbaar aangenaam toeven vond en dus bij voorbaat al de hele dag wou blijven.
Nou, mooi niet. -
ilse op 09 04 07 - 12:03
Tja ziekenhuizen, ik ben er de laatste tijd een beetje te vaak en zit net zo om me heen te kijken als jij. Biedt zeker te weten veel stof tot schrijven. Die oude damesblaadjes, dat #%$@!!- personeel achter de balie, het wachten tot je een ons weegt, zucht. 't Is dat mijn eigen liefje er werkt, anders zou ik alleen maar een ontevreden klant zijn. Maar hij ziet ook wel wat ik zie en vindt net zo hard dat het lang niet allemaal klopt in de orruganisaaatie.
Maar zeven patiencespelende verpleegkundigen.... het lijkt wel of er daar iets niet klopt. Waarom kaarten ze niet gewoon met elkaar?
Sterkte met die voet, het is zeker vanzelf weer geslonken? Welke band heb je eigenlijk? -
Frans54 op 09 04 07 - 18:03
Ik vraag me nu (en bij gelegenheden dat ik zelf via de SEH naar binnen kwam ook al) af hoe de afdeling heet waar je naar toe moet als er echt haast bij is.
-
Jowi op 09 04 07 - 20:24
@Ilse ben je er te vaak wegens ziekte of wegens je lief? Vandaag sprak ik een ex-verpleegkundige die het er ook niet trok; waarom ging je in de zorg? vroeg ik, 'om te zorgen' zei hij somber.
@frans ik denk dat ze daar die sirenes voor hebben bedacht. -
Jowi op 09 04 07 - 20:25
(@frans misschien is dat een manier; gewoon met handsirenes binnenrennen)
(@ilse mijn voet doet het inmiddels weer uitstekend, dank, en mijn band is prachtig blauw) -
Jackie* op 10 04 07 - 13:43
@Frans: volgens mij kom je dan binnen op een brancard, geflankeerd door indrukkende gele mannen die je linea recta, dwars door wachtkamer, doorracen naar de witte jassen paradekamer met apparatuur. En als je pech hebt, laten ze je in de gang onder een wit laken liggen totdat zuster koelcel je komt halen. Hoe die afdeling heet mag je zelf bedenken.
-
ilse op 10 04 07 - 14:43
Hoi, ja helaas, ik ben een beetje patient geworden, had vorig jaar een kleine tia --> vele doktersbezoekjes & onderzoeken & vele oude Libelles doorgelezen. Alles is nu weer oke, hoor. Geen enge dingen aan overgehouden.