Zin
Werd vanmorgen wakker met een paar zinnen voor Vera in mijn hoofd.
Vera is de hoofdpersoon van mijn boek.
Omdat ik al zo lang met haar optrek, is haar leven een voortdurend punt van zorg en een deel of delen van mij zijn altijd bezig met het beter begrijpen van dit meisje.
Ik ben de detective, het proces nadert, en mijn profielschets is nog niet af.
Meestal schrijf ik over Vera in een café, niet 's ochtends. Als ik al 's ochtends wakker word met zinnen in mijn hoofd, dan zijn het zinnen voor mezelf. Of onzin zinnen. Of ik denk gewoon 'oef'.
Maar nu dus zinnen voor Vera. Als een plots invallende gedachte, bijna als een bericht.
Vooral de eerste. 'Ik weet niet hoe laat ik geboren ben', deed me de ogen open doen. Uit die eerste kwamen de anderen voort, een stuk of zes, en bij de laatste begon de eerste weer. Ze draaiden rondjes door mijn slaperige hoofd.
Dat deden ze niet uit zichzelf, dat deed ik, want ik heb enige ervaring met ochtendzinnen.
Die zijn namelijk, zolang ze nog in mijn hoofd zitten, altijd zéér goed. Precies op de kern, op die kloppende open zenuw.
De Vera-zinnen riepen bovendien zachtjes 'ik ben de oplossing, schrijf mij op en alles krijgt samenhang'.
En ik geloof zo'n lokroep, elke keer weer, vooral als de nacht nog niet helemaal weg is.
Natuurlijk lag er geen schrift naast mijn bed en dus moest ik met slaapogen door mijn huis rennen, op zoek naar mijn schrift, terwijl alles aan mij al begon te vergeten.
Vasthouden, siste ik naar mezelf, tegen de muur drukken. Maar niet te stevig, anders worden ze plat.
Daar was mijn schrift, nu snel terug in bed voor de warmte er ook al vandoor was.
Straks ga ik kijken of het past. Wat er gebeurt als ik dit stukje verhaal bij al die andere stukjes voeg.
Maar ergens tussen nu en daarnet ben ik gestopt te geloven dat deze zinnen dé oplossing zijn.
Het zijn prima zinnen, daar niet van, maar de detective in mij weet; zolang er stukjes tekst blijven opborrelen is het boek nog niet af.
-
Rita op 19 02 07 - 11:20
Dat heb ik ook altijd als ik schilder. Maar gelukkig staat er een bed in mijn atelier, dan heb ik altijd iets te tekenen bij de hand.
-
Gerhard op 19 02 07 - 12:21
Dit doet mij denken aan het verhaal van de man die een notitieboekje naast zijn bed had neergelegd. Hij had 's nachts namelijk altijd geniale invallen, maar was ze 's ochtends weer vergeten. Op een nacht was het weer zover en hij schreef zijn geniale inval op. Toen hij 's ochtends wakker werd keek hij vol verwachting in zijn boekje. Er stond: "Een konijn is een knaagdier".
Allerminst een geniale inval en het is ook niet eens waar. -
pluuusje op 19 02 07 - 19:22
Ik heb altijd mijn mobiel naast mijn kussen, waar ik dan snel iets intyp. Probleem is wel dat mijn inbox geregeld helemaal vol zit, en ik geen smsen krijg. Nou ja, dan moeten ze maar even wachten op antwoord ;)
-
aliefka op 28 02 07 - 22:49
Ik kom toevallig op deze site, en nog toevalliger: de moeder van de hoofdpersoon in mijn boek heet Vera. Haar man is Jan. Hun dochter dus: Janera.
Wie weet brengt dat weer een nieuwe stroom van ochtend mijmeringen! -
Jowi op 01 03 07 - 08:30
Nu ben ik heel benieuwd naar je boek, Aliefka!
-
aliefka op 01 03 07 - 09:16
En ik naar die van jou.
Misschien moeten we een "Vera look alike dinner" lanceren. Dan mogen mensen zich verkleden als alle fictieve Vera's in alle boeken.
Wat me ook een grappig idee lijkt is een "debutantenbal" organiseren, op dezelfde avond als de boekenbal, bijvoorbeeld in de Melkweg. Alle net gedebuteerde of bijna debuterende schrijvers.
Maar ja, de tijd...