Ode aan de hamburger
Ik vind vuil op straat net zo mooi als schreeuwerige neonreclame en graffiti.
Laatst had ik er nog een Els Ieping discussie over; het schoonmaken van het Rokin.
'Je wilt toch niet dat die lelijke reclameborden het visitekaartje van je stad zijn?' zei Richard.
'Vind je het niet mooi dan?' vroeg ik. Een argument waar hij niet zoveel mee kon.
Mooi zijn de museumgrachtjes. Een molen is mooi, zeker voor een groep Japanners.
Ja, zei ik, een historische trapgevel ìs ook mooi, maar er is niets eigens aan. Zo'n gevel heeft een of andere onbekende 17e eeuwse aannemer op elkaar gestapeld en daar mogen sindsdien steeds nieuwe familes in wonen mits ze altijd dezelfde verf op dezelfde deuren smeren.
Geen individuele uitingen, geen aanpassingen die het bekende plaatje verstoren.
We denken graag aan onszelf als schoon en ambachtelijk en zelfs op bouwtekeningen van toekomstig prestigieuze nieuwbouwprojecten zie je alleen maar strakke karakterloze computermensen rondlopen. Het gaat altijd om de gebouwen, nooit om de bewoners, want die maken alles vies. Brrrrrr.
Maar neem nou dat langswaaiend papiertje van een hamburger. Dat hoorde bij iemand die ermee over straat liep en het papiertje liet vallen in zijn haast een slok cola te nemen. Dat gevoel kennen we. Dat is gretigheid, dat is lekker.
Of die Egyptische Shoarmatent eigenaar die tijdens zijn ene vakantie in vijf jaar trots het kersverse uithangbord met 'FARAO' in vet rood en geel tussen de andere borden op het Rokin aan zijn Egyptische familie aanwijst.
'Dat heb ik gedaan' kan hij zeggen en stiekem denkt hij bij zichzelf 'en over vijf jaar hangt er nog een veel groter bord'.
Dat gevoel kennen wij ook. Wie heeft er geen foto's van kinderen in zijn portemonnee, wie toont er niet trots die zelfgemaakte website, die prentbriefkaart of dat zelf gekleide meesterwerkje. Natuurlijk, als er teveel van is gooien we het weg. Maar we willen het eerst getoond hebben.
Wij hebben geleerd dat wij er in de openbare ruimte niet toe doen. Dat wat wij produceren, uitzonderingen daar gelaten, nooit voldoet aan die hoge standaard van welstandcommissie of trapgevels. We laten onze creaties aan elkaar zien in achteraf kamertjes, op stoffige banken met kopjes thee. De openbare ruimte, die is er voor de 'echte' kunstenaars.
Welnu, mijn laatste argument: wat doet je meer; een ritje stadsbeelden/rijksmuseum/rondvaartboot, of stiekem in dat ene café kijken of je naam nog steeds op die ene wcdeur staat gekrast? Dat krassen dat hoorde bij die ene mooie dronken nacht? Hoe voelt het als blijkt dat je naam onder een nieuw laagje hardboard is weggewerkt?
Precies.
Rommel is een ander woord voor verhalen die gaan over ons.
-
Roerganger op 20 02 07 - 12:54
Mij heb je overtuigd Jowi. Een prachtig pleidooi!
-
Jowi op 20 02 07 - 13:51
Dank je wel Roerganger, ben blij met medestand :)
-
karin op 20 02 07 - 20:00
Rommel is persoonlijk. Daarom interessant.
-
art op 20 02 07 - 21:47
Mooi verhaal, Jowi, met een symbolische strekking...
-
Casper op 20 02 07 - 21:56
De Els Iepings van Nederland willen het hele land gemanicuurd, aangeharkt en schoongespoten. Laat ze allen tezamen een schoonmaakbedrijf opstarten in Madurodam.
Mac Donalds wikkels horen overigens wel in de afvalbak; wat dat betreft ben ik zelf ook een echte Els. -
Jackie* op 21 02 07 - 09:43
ik ben het zover met je eens dat individuele vrijheid om je gevel zo te bouwen zoals het jou belieft heel moeilijk wordt gemaakt. Schoonheidscommissies in Gemeenten zijn een stel gezapige stoffige ambtenaren die geen hout verstand hebben van individuele expressie. Het stadsbeeld toont een rij op elkaar gelijkende worsten die in de vitrine bij de Hema liggen.
Achteloos weggeworpen vuil hoeft van mij niet. Een beetje schoon mag het wel zijn! ;) -
Jowi op 21 02 07 - 12:09
Het mogen ook alleen mac donaldpapiertjes zijn die met reden zijn weggegooid. Uit gretigheid, uit onstopbare lust, uit grote woede. Al het gewoon geproduceerde afval moet in de afvalbak. Want alleen op die manier weet iedereen die toch iets rond ziet
zwerven: hier is iets echts gebeurd. -
Joost op 21 02 07 - 19:36
*knikt*
Ik ben ook erg voor rommel. Rommel en chaos en loze landjes en vage tenten en willekeurige teksten op de muur.
Maar ja.
Trouwens - op een min of meer aanverwante noot - een Hongaarse stuurde me laatst een berichtje, ze gaat naar Nederland voor een paar dagen binnenkort, fotografeert veel, en wilde weten of ik nog tips had voor waar ze oude, verlaten gebouwen kon vinden - fabrieken, loodsen, havendingen, je weet het wel.
Ik dacht, tja.. elke keer als ik in Amsterdam ben heb ik het gevoel dat ze nog weer net een extra stuk verwaarloosd industrielandschap hebben gereclameerd voor trendy yuppiehuizen en wijnbars. Wordt moeilijk. Hier, jij bent zelf hier de plaatjes van een neergaand gebouw aan het posten geweest.
Maar het eigenlijke probleem is natuurlijk dat ik al een paar jaar niet meer dan een paar uur of een losse dag in Amsterdam ben geweest, in geeneen stad eigenlijk behalve die van mn zus (en das Delft, dus daar heb je niet zoveel aan) - dus ik weet het gewoon niet.
Ja, dat fabrieksterrein in Zutphen bij het station, maar das een beetje uit de richting.
Tips?