Kauw
Vrienden zijn net als spullen; hoeveel heb je er eigenlijk nodig?
En dan als tweede gedachte; wat is dat toch met die 'historische trouw' die er met sommige vrienden bestaat?
Als je eerlijk bent gebeurt er al tijden niets boeiends meer. Er wordt niets uitgewisseld, er is geen sprake van plezier of zelfs maar interesse.
En toch wordt er iedere keer weer afgesproken. En toch is het erg als de een de ander niet goed genoeg behandeld.
Als het spullen waren had ik ze weggegooid, maar met een vriend kan ik dat niet.
Zelfs als ik besluit dat het geen vriendschap meer is, dan is alles aan mij nog steeds met die 'niet' vriendschap bezig. In mijn eentje loop ik dan te piekeren en tegen anderen maak er soms opmerkingen over. Tot we bellen en afspreken en zodra we dan een moment van gevoel raken, een vage herinnering aan die vriendschap die we vroeger deelden, dan is het meteen weer goed. Zo sukkelen we verder.
Wonderlijk.
-
Gerhard op 21 02 07 - 14:08
Google maar eens op "vrienden zijn als bomen".
Ik heb zo'n vriendin, "op goede afstand geplant", en je hebt er eigenlijk maar één daarvan nodig. -
karin op 21 02 07 - 18:36
Misschien is ook vriendschap soms hard werken, net als een intiemere relatie. Het gaat niet altijd vanzelf, daar leg je energie en tijd in. Behandelt de een je niet zoals je dat zou wensen dan denk ik dat je dat moet kenbaar maken.
Is dat gevoel er wel dan is dat goed. Niets meer en niets minder. Ook worstel ik met de definitie van vriendschap versus kennissen. Ook zo'n flinterdunne lijn ... -
Joost op 21 02 07 - 19:46
Hmm.. je weet wat ik er van vind.. ;-)
Serieus - laatst, mailde ik met wat dan een oude vriendin heet, die zei defensively, toen ze niets van zich had laten horen toen ik de laatste keer in Holland was - ja, er zijn wel veel mensen die ik graag zou willen zien. X en y is een goede vriendin, en die woont in dezelfde [niet zo grote] stad en heb ik al een half jaar niet gezien.
Watte? Daar kan ik me dus niks bij voorstellen. Een "vriendschap" met iemand die bij je in de buurt woont en waar je toch al een half jaar geen tijd voor hebt gemaakt, kennelijk? Is me helemaal vreemd.
Dus schuif mij maar aan bij degenen die confuus zijn over de lijn tussen vriendschap en kennissen..
Das 1 ding dat hier gelukkig anders werkt, trouwens! Vrienden, dat zijn mensen die door de week zeggen, hee wat gaan we doen dit weekend. Simpel. Heb je er ook niet zo bijster veel van nodig. -
Roerganger op 21 02 07 - 20:30
We maken het ons maar moeilijk met onze hokjesgeest. Jij bent een kennis, jij bent een goede kennis en jij bent een vriend (blijf Fikkie).Mijn lief heeft onlangs een officieel einde gemaakt aan een vriendschap. Ik kon me daar niets bij voorstellen. Een vriendschap is toch niet iets dat je aangaat, als een relatie? Het is toch geen verbintenis voor het leven? Je hebt wat met mekaar/vindt wat bij mekaar en daarom trek je samen op en deel je dingetjes. Soms meer, soms minder. Wat heeft het voor nut (maar goed, ik ben een man) om daar zo bij stil te staan en een vriendschap die even of voor altijd minder is te problematiseren. Dat doe je toch ook niet met upcoming friends? Zonder te willen psychologiseren: zou het vervelende is-de-vriendschap-nog-wel-een-vriendschap met een gevoel van afwijzing dan wel de angst iets kwijt te raken wat er al niet meer is te maken kunnen hebben?
-
pluuusje op 21 02 07 - 23:00
Gek dat er wel een moment aan te wijzen is wanneer je vriendschap verbreekt, maar wanneer begint t?
-
Jowi op 22 02 07 - 09:11
Grappig dat je er je 'man-zijn' bijhaalt, Roerganger. Ik heb dat vaker van (mannelijke) vrienden gehoord, dat het een vrouwending is.
Maar dan is mijn vraag aan jou; wat doe je met een vriend die eerst heel veel langskomt en bij wie jij ook fijn je eieren kwijt kan, die opeens niets meer laat horen. Bel je die?
En als je die belt en je spreekt af maar 'het' is er niet meer. Bel je dan nog eens?
En als je niet belt, voel je je dan onverschillig? Of denk je juist iets van 'eigen schuld'.
En als je met die vriend nog in de zandbak hebt gezeten en alleen samen die allermooiste taartjes kon bakken, mis je dat dan wel eens?
Alleen al het feit dat ik al die dingen denk betekent dat ik er in ieder geval meer mee bezig ben dan me lief is, vooral als het een patroon wordt.
In theorie zou ik het liefst samen op willen rennen en dan soms weer niet. Zoals wilde paarden, of wolven. Je blijft een groep, maar niet steeds samen. Hmmmm, wat je schrijf over afwijzing is wellicht waar :)
En Pluuusje, het is in ieder geval leuk om het wel te proberen. Samen kijken waar de vriendschap begon. Een goed idee voor een artikel/foto serie ook trouwens, er is vast wel een vriend/kennis/fotograaf met wie ik dat zou willen schrijven :) -
Jackie* op 22 02 07 - 10:20
ik ben ook zo'n sukkelaar wat dat betreft, laat het voortslepen en wacht tot het vanzelf doodbloedt.
Ik ben het niet met Roerganger eens, soms is het beter er rigoureus een einde aan te maken. Vrienden zijn aangename passanten in je leven, you loose some, you win some in een golvende beweging. -
Joost op 22 02 07 - 14:50
Hhmm, dat "aangename passanten" en "samen op rennen en dan weer niet" doet mij een beetje te veel denken aan, als het leuk is zijn ze er, als t effe niet zo gezellig is zijn ze pleite. Misschien de verkeerde associatie, t is vast niet wat jullie bedoelen, maar ik denk dat t wel makkelijk in elkaar overgaat. Vrienden, das toch ook per definitie de mensen op wie je kan rekenen? Ook als je een tijdje niet zo veel uit te wisselen heb, of in niet zo'n aangename staat bent?
Voor mij is dat toch een belangrijk deel ervan - ik merk dat ik eigenlijk mensen niet meer als vrienden beschouw tenzij/totdat ik voel, OK, zij zouden er ook blijven zijn mocht ik ooit weer in een crisis komen - en ik zou ook niet gewoon contact met _hun_ verliezen als ze opeens een tijd ongezellig of passief zijn. Gewoon omdat het vrienden zijn.
Da's misschien niet rationeel ("wat haal je er uit"), maar aan de andere kant ook weer wel (want dan weet iedereen dat ze niet alleen zullen zijn). Misschien dat je je kwetsbaar moet voelen om dat te hebben, terwijl zolang je denkt, ach mijn leven komt wel goed, je meer zo'n 'mensen komen, mensen gaan' houding kan hebben? -
Jowi op 23 02 07 - 08:08
Ai, maar daar zeg je wat Joost, het vermogen van vrienden om je bij te staan in moeilijke tijden.
Als ik eerlijk ben, geloof ik daar niet in. Of tenminste, ik ga er niet van uit. Ik ga er van uit dat iedereen zijn of haar best doet om zo goed mogelijk vriend te zijn binnen wat mogelijk is, maar dat is het dan ook. Binnen wat mogelijk is. Als mensen je bij staan in moeilijk tijden heb je geluk. -
Jackie* op 23 02 07 - 08:59
@Joost&Jowi: wat ik bedoel is dat ik er geen verwachtingen meer op zet. Zolang het prettig is varen ze mee, zonder verplichtingen, maar niet minder intens. Ik heb hele oude vriendschappen die al meer dan 30 jaar met mij oplopen. Van hen kan ik gerust zeggen dat dit vrienden voor het leven zijn. Een aantal keren verhuisd, heb ik op deze trippen mensen uit het oog verloren, of zij zijn mij uit het oog verloren. Dat is soms pijnlijk, maar is het is niet anders. Dat accepteren bedoel ik met aangename passanten.
De vaste clan kan ik op bouwen en midden in de nacht onder welke omstandigheden dan ook uit het nest bellen. En dat hoeven er maar een of twee te zijn. Misschien omdat ik ouder ben is de behoefte aan een flinke schare ook wel afgenomen.
Het tijdschrift JAN heeft een themanummer over vriendschappen, nog niet gelezen, lijkt wel interessant.Over vriendschap raak je niet uitgepraat/uitgelezen. -
Roerganger op 23 02 07 - 09:10
@Ja Jowi: Als 'het' er niet meer is, kan ik me daar makkelijk bij neerleggen. Zo gaat dat in het leven. Ieder gaat een eigen weg. Dan kan het zomaar gebeuren dat de belevenissen op die weg je tot een (iets) ander mens maken, waardoor het gemeenschappelijke, gedeelde, gevoelde wegvalt. Soit. Op jouw weg, kom je weer anderen tegen.
Ik heb twee keer getracht doodgebloede jeugdvriendschappen te reanimeren. Geheel tevergeefs en zeer frustrerend – slechts een onnodige confrontatie met waar je op gehoopt had maar er toch niet meer is. Let it be - is mijn motto in deze. -
ilse op 23 02 07 - 21:19
He, ik ben denk ik net een man als 't om vriendschappen gaat, denk ik wel eens. Ik ben redelijk makkelijk met vriendschappen. Houd ook van samen dingen doen - doen mannen ook - niet zozeer van ellenlange telefoongesprekken, geheimen bespreken, verdriet en geluk delen enzo. Ik ga echt altijd wat doen met vriendinnen, dat kletsen en delen, dat komt dan vanzelf wel, onderweg tijdens het sky diven of zo he he he, of als we na het bungy jumpen lekker gaan eten met een wijntje of biertje erbij... Nee, ff serieus. Ik maak vriendschappen nooit uit, soms verwatert het, maar ik vind het altijd wel leuk de vriend/vriendin weer eens te zien en te horen hoe het gaat. Soms hervat ik iets, soms niet. Zo heb ik wat vrienden en vriendinnen gehad. Ik bedenk me wel af en toe: he, 't wordt tijd voor weer 'ns wat nieuwe aanwas. Het is wel een luie levenswijze wat dit aangaat, realiseer ik me nu. Tja, ik ben net een man.
-
pospos op 24 02 07 - 22:20
heb al duizend slappe dingen geschreven en weer gewist denk dat alles nogal egoistisch is. Als je zelf gelukkig bent kan je alles beter aan in tijden van misery geen zin
-
art op 26 02 07 - 11:33
Vriendschappen verlies je in het leven. Later worden het meer kennissen dan vrienden, het wordt nooit zo intens meer als vroeger. Ik ben een dertiger, maar dat weet ik al wel.
Pospos: ik hoop dat alles goed met je is. Ik heb nog aan je gedacht, met betrekking tot die moord met het tapijt...