Verlangen
Is het u ook wel eens opgevallen dat hevige gevoelens altijd uitersten bevatten?
'Ik hou zoveel van je dat ik je wel fijn kan knijpen' (en wat moet ik me dan inhouden om niet echt te knijpen)
'Ik verlang naar die reis' (en tegelijk kan ik nauwelijks slapen van angst vermomd als opwinding)
'Volg je hart' zeggen ze wel eens, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. (daarom doen zo weinig mensen het ook) (dit is een log vol haakjes)
Simpelweg omdat dat hart een tegenstrijdige boodschap uitstraalt.
En dat is Bizar, welbeschouwd.
Zelfs topsporters krijgen het niet voor elkaar om vrij van tegenstrijdige verlangens hun doel na te streven.
Elke secondegrens van ieder wereldrecord is een psychologische grens. Zodra één schaatser (renner, fietser, hordeloper) er doorheen boort, volgt de rest.
Telkens opnieuw.
Dat heeft niets met hun fysiek te maken, maar alles met mentale barrieres.
De notie 'Ik wil het heel graag, maar ik kan het niet' zit ergens diep in de mens verankerd. (want reken maar dat mensen willen, of dat ze op zijn minst dénken dat ze willen)
Ervan uitgaande dat de mens (incluis inborst) op een biologisch verantwoorde manier in elkaar steekt, wat is dan toch het nut van vrezen wat je het liefste wilt? Afstoten waar je het meest van houdt? Vermorzelen wat het beste voor je is?
Suggesties?
(Een leuk antwoord zou kunnen zijn; het levert fraaie romans op. En breder gezegd; de functie van de tegenstrijdige mens is de kunst die het oplevert. Nog een stap groter; de mens bestaat niet voor zichzelf, maar in dienst van de kunst want dat is het enige menselijke product dat aan kracht wint als er verdeeldheid en drama bestaat.
Wij zijn, kortom, geen zelfstandige levensvorm, we zijn uitgevonden door de kunst, die heeft ons geschapen om zich te vermaken. De Kunst, met hoofdletters, hmmm, waar lijkt dat op - Ok, ik dwaal af, hier moet ik misschien nog wat meer over nadenken, want vaart oorlog - Oorlog - ook niet uitstekend bij strijdende volkeren? (misschien dit hele stuk tussen haken maar weghalen (of nee, toch maar niet:)) )
-
karin op 08 03 07 - 11:10
Liefde en angst. Volgens mij is dat wat de mens groot maakt en tegelijkertijd kan verwoesten. Of op zijn minst kan tegenwerken ...
-
pluuusje op 08 03 07 - 12:53
Hmm, weer erg herkenbaar. Soms verdoem ik mijn gevoelens die rondspringen, maar ik kan ook niet zonder
-
Gerhard op 08 03 07 - 14:29
Ik moet me ook altijd inhouden met de haakjes.
-
Jackie* op 08 03 07 - 15:29
zeker bizar, pijn doen uit liefde, zelfkwelling door iets niet fijn te mogen vinden, de mens is een raar product van de natuur.
Of wij uitgevonden zijn voor de kunst, geloof ik niet, ik denk wel dat wij mensschepsels juist door onze controversen, de Kunst in het leven hebben kunnen roepen en tot een hoger plan verheffen.Zonder kwaad geen goed, zonder lelijkheid geen schoonheid, zonder vrouw geen man(en vice versa, vooruit ook een haakje van mij! ;) )
ik vraag me af of het hele leven niet tussen haakjes kan, en zo ja, dan kun je ze gevoeglijk weglaten ;) -
karin op 09 03 07 - 17:08
"Simpelweg omdat dat hart een tegenstrijdige boodschap uitstraalt." Dat denk ik trouwens, na enig overpeinzen, niet. Het is verstand dat vaak in de weg zit. En de ellende is dat je juist je verstand niet uit moet vlakken, maar je hartsgevoel ook niet. Maar zoals denk ik met alles: balans.
En wat ben ik op zoek naar balans. Rust en balans. :-)