Geen commentaar
Toen ik net begon bij het Haarlems Dagblad, werkte ik veel samen met Lex
We ontmoetten elkaar voor het eerst een jaar of tien geleden. In Vertigo, in het Vondelpark, hij zat daar met een enorme camera op zijn buik en een jus voor zijn neus aan de bar.
Binnen drie zinnen hadden we het over het nut van de wereld. Toen al - en nog steeds - een van mijn favoriete onderwerpen.
Ik speelde vroeger viool, maar ben gaan schrijven omdat ik meer woorden nodig had om mijn verhalen te vertellen. En hoe hard ik ook oefen, die woorden blijven schromelijk ontoereikend.
Daar discussieerden we over, over woord en beeld, over geloof en filosofie. Zo druk dat we bijna de geinterviewde vergaten.
'Kauwgom?' zei Lex soms grappend, ik was toen net gestopt met roken. Hij was verslaafd aan nictonekauwgom. De enige kettingkauwer die ik kende.
Meestal begint het werk van een fotograaf als de journalist net klaar is met het interview. Dat is een raar soort contact. In de jaren erop was er vaak alleen 'hallo' en 'dag' , maar af en toe bleef ik wachten en dronken we na afloop een cappuccino.
Toen ik naar NRC H verhuisde zag ik Lex minder vaak. We werkten nog steeds voor dezelfde krant, maar hij zat bij de afdeling muziek, ik bij toneel.
Ik ben met Lonneke nog naar de opening van zijn expositie geweest - maar dat blijkt dan ook langer geleden dan ik dacht. Het was goed hem weer te zien, we gaan vast binnenkort weer samenwerken dacht ik.
En ik dacht; we komen elkaar vast over twintig jaar op een onwaarschijnlijke plek in de wereld tegen en dan praten verder alsof het gisteren was.
Maar goed. Dit is geen verhaal over dood, of niet alleen.
Toen ik hoorde dat hij gestorven was, ben ik naar zijn site gegaan. Daar was een diashow te zien van al zijn foto's. Achter elkaar. Beeld op beeld, zonder ondertiteling.
Ik keek nu net naar zijn site en er staat alleen nog die beroemde foto van Bono en een link naar het condoleanceregister.
Jammer, want ik had die beelden nog wel een keer willen zien. Juist die enorme opsomming, van scherp, vaag, mooi en lelijk.
Liever dan lezen over zijn afgelopen leven.
Mijn neiging is om stilte op te vullen met taal. Om beeld te onderstrepen met woorden. Misschien is het goed dat die fotoserie nu vooral in mijn hoofd bestaat. Want ik had vast tijdens het kijken nóg een filosofie aan zijn foto's vastgehangen, iets over kleur en lichtval en gevoel. Of iets helemaal anders, een associatie, een verlangen.
Beeld als beeld laten bestaan vind ik moeilijk. Net zoals ik vind dat de foto boven deze log eigenlijk te kitsch is om te tonen en ik hem bij deze (ik had me voorgenomen het niet te doen) van die kanttekening voorzie.
Terwijl alleen kijken zo prettig kan zijn.
Gisteren las ik in het nieuwe boek van Hannes Meinkema, de Heiligwording van Berthe Ploos, de vraag of oordelen 'beleving' in de weg staat.
Als ik een recensie schrijf voel ik de afstand tijdens het formuleren ontstaan.
Maar de wereld voortdurend van woorden voorzien is misschien ook al oordelen.
Een laagje taal tussen het voelen.
Anderzijds; woorden kunnen maar heel moeilijk op zichzelf bestaan. Dat is hun aard niet.
Niet zoals beeld gewoon beeld kan zijn.
Misschien moet ik op kijkles bij een fotograaf.
Als een fotograaf even geen antwoord kan formuleren, toont hij gewoon.
Zonder commentaar.
-
Loek op 12 03 07 - 12:52
Ik kwam hier toevallig langs. Leuke site, interessante observaties.
-
Jackie* op 12 03 07 - 14:11
jammer dat er niet meer foto's beschikbaar zijn, die van Bono is indrukwekkend.
Misschien simpel gesteld, maar een woord waar geen betekenis aan hangt door een beeld wat wij samen hebben afgesproken aan dit woord toe te kennen, is dood en nietszeggend toch? beelden vastleggen in woorden waardoor je bij een ander weer de beelden oproept lijkt misschien omstandiger dan een foto nemen, mi neemt de fotograaf ook een beeld op, transformeert het naar zijn eigen verbeelding en schiet het plaatje, hoe het erop komt te staan is zijn werkelijkheid. Ik vind dat niet veel van elkaar verschillen.
Bij beiden ligt een filter erover heen, nl die van de perceptie. -
pluuusje op 12 03 07 - 19:12
mooie foto zeg. Ik zag vandaag aan de hemel vliegtuigstrepen die boter, kaas en eieren vormden. de rondjes en kruisjes hoefde je alleen maar in te vullen.
-
Jowi op 13 03 07 - 08:32
@Jackie Lex heeft ook fotoboeken gemaakt, en misschien komt er nu ook nog wel een boek uit, postuum. En je hebt gelijk dat een fotograaf ook praat, in beelden. Maar hij hoeft zich minder precies uit te spreken, zijn taal is abstracter. Soms lijkt dat aantrekkelijk :)
@Pluuusje Boter kaas en eieren! Wat fijn, dan hoef je niet alleen op je rug in het gras naar de lucht te staren maar kan je er ook een spelletje bij doen! -
Gerhard op 13 03 07 - 13:14
Ik denk niet dat oordelen beleving in de weg staat, integendeel. Zolang het geen automatisch veroordelen is. Maar door het opschrijven van wat je vindt, noem het je oordeel, word je gedwongen er dieper over na te denken dan je misschien eerst deed. En je beleving wordt er juist intenser van. Dat is tenminste mijn ervaring.
-
Jowi op 15 03 07 - 15:27
Maar zuiver oordelen is zo ongelooflijk moeilijk Gerhard. Ik merk van mezelf dat ik heel snel oordeel en daarna de boel weer terugdraai of aanpas. Maar dan heb ik dus al ingevuld. Dan vind ik al wat en beleef ik niet helemaal 'open'.
Maar misschien zijn er meerdere soorten ervaring, dat hangt er ook een beetje vanaf hoe je het woord opvat natuurlijk.. -
Joost op 03 04 07 - 23:40
Mooi tribuut. *knikt*
-
Jowi op 04 04 07 - 07:57
Joost! Fijn dat je weer eens langskomt.