Verdwaalde Mail 582 Code #0.68 11.61 6-04-07
...Vioolspelen leek me een goede manier om de onsterfelijkheid mee te bereiken.
Ik smeekte mijn moeder net zo lang tot ze me de strijkstok vast liet grijpen, vijf was ik pas, maar vastberaden.
Iedere ochtend nog vóór school zette ik mijn wekker om half zeven. Ik sprong uit bed en rende in pyama naar de woonkamer.
Het kostte me tien minuten per keer om het ding strijkklaar te maken en ik haatte die tien minuten.
Kist openmaken, schoudersteun onder de kast frutselen, stok opspannen en dan stemmen. Steeds opnieuw stemmen.
Omdat we niet veel geld hadden woonden we in een kelder en het vocht uit die kelder bleef de viool maar inkruipen.
Vaak waren de stemknoppen zo gezwollen dat ik de snaar niet op spanning kreeg en meer dan eens gaf ik het op, en streek mijn etudes op een valse viool.
Niemand zou het verschil merken, meende ik. In retrospect moet ik haast wel concluderen dat mijn moeder óf zeer respectvol óf doof is geweest.
De eerste echte tegenslag kwam al snel.
De spier van mijn pink bleek niet krachtig genoeg, zodat deze, op de vioolhals zo noodzakelijk 'vierde vinger', het vibrato maar niet machtig werd. Als ik de hele viool door elkaar schudde kwam er wel een trillerig geluid uit, maar 'polsvibrato Michael, geen 'rammeldekastvibrato'!' riep meneer Vivendo keer op keer streng en wapperde met zijn armen om het gevoel aan te geven. Niet míjn gevoel, niet het polsvibratogevoel, maar zijn frustratie dat hij hier, in die achterlijke muziekschool, zijn talent verspilde. Ook dat had ik al vroeg in de gaten.
Het was diezelfde meneer Vivendo die mijn moeder vertelde dat ik 'mijn carrierebogen beter op een ander doelwit kon richten'. Dat zei hij echt.
Ik herinner me dat ik zin had om mijn kleine driekwartviool, waar ik tegen die tijd toch alweer twee jaar op liep te zagen, in zijn wapperlijf te steken. Maar ik deed het niet. Ik boog mijn hoofd, stak mijn slappe pink achter mijn rug en weende...'
Aangespoeld bericht waarschijnlijk citaat uit een tijdschrift over wereldberoemde mensen. Onduidelijk om wie het gaat en waar het bericht naartoe moest. Meer info? Kijk dan hier en hier
-
tophy op 06 04 07 - 17:43
jaha de tonen die zij raspte gingen toch die oneindelijke klank ruimte in...dus eeuwige roem en eeuwigheid is all bereikt ook was het maar met slappe snaar!-)
-
tophy op 06 04 07 - 18:43
en dan ging ze toch ook nog echt het podium op, fidler on the plank, als ik mij goed herinner...in de kast of zo? op de dijk? van dikke houten planken? oh mijn alzheimertje slaat toe.....
-
ilse op 06 04 07 - 20:50
Mischien is ze wel saxofoon gaan spelen, is ook leuk hoor... maarre, dan moet je wel weer stevige lipjes hebben, ja klinkt misschien dubbelzinnig, maar de emboesjuur is belangrijk voor een saxofonist. Heee, misschien kan ik daar wat over schrijven, jaaa, ik heb weer een beetje inspiratie, ik ga iets over mijn sax schrijven. Doeg!
-
Frans54 op 06 04 07 - 22:05
Mijn gitaaraspiraties werden op latere leeftijd (toen ik de hoop om beroemd te worden al had opgegeven maar een amateurbandje nog wel zag zitten) ruw verstoord door een bindweefselvergroeiing in mijn linkerhand. Ik kan daardoor geen barré's meer pakken en het wisselen van de accoorden gaat wat minder soepel en vlot, wat de mogelijkheden toch wel wat beperkt.
Toch speel ik nog steeds met veel plezier gitaar en hebben op feestjes en andere gelegenheden toch een hoop mensen ondanks die beperkingen een hoop plezier van kunsten (en ik zelf nog het meest).
Waarmee ik maar zeggen wil dat het niet kunnen reiken tot de absolute top geen reden hoeft te zijn om iets op te geven. -
Jowi op 07 04 07 - 09:34
@Ilse jeuh, wederzijdse inspiratie!
@frans je hebt helemaal gelijk natuurlijk, maar ik ben wat dat betreft door mijn opvoeding bepaald; op mijn elfde was ik erg treurig omdat ik me toen realiseerde dat ik nooit meer wonderkind zou worden en het ook niet was. Achteraf gezien op zichzelf al een wonderlijke gedachte. -
Jan the Lazyman op 21 04 07 - 18:00
Toch vond ik je altijd fijn naast me op het podium. Ik mis het nog steeds.
-
Jowi op 23 04 07 - 08:57
Jan! Ik mis jou en de lazy's ook. Ach...wie weet...op zo'n boot, door dat schommelen gaat het strijken misschien wel vanzelf.
-
Jan the Lazyman op 23 04 07 - 10:24
Jowi in November gaan we weer iets doen met de Lazy's dus misschien. Je bent altijd welkom.
-
Jowi op 23 04 07 - 10:50
November is misschien wat rap om vastgeroeste vingerkootjes uit het vet te halen, maar we zullen zien.
-
Huda op 23 04 07 - 22:44
Jaha, Joow weer aan de viool!! Hoi Hoi Hoi! En dan kan ik die lazyman van je eens aanschouwen ;-)