Wilt u mijn hart bewaken?
Ik kreeg gisteren een standje omdat ik onaardig ben geweest over de 'Seh' van het OLVG.
Vooral het feit dat ik had geschreven dat het voltallige personeel daar patience zit te spelen was in een verkeerd keelgat geschoten.
Naar verluidt had iemand mijn log gezien, hem uitgeprint en op het SEHprikbord gehangen. Toen liep natuurlijk iedereen van zijn computer weg om zich boos te maken.
Ik verdedigde me zo goed als ik kon en we kwamen tot de volgende conclusie; er wordt daar door heel veel mensen heel hard gewerkt, alleen is het voor de pijnlijdende leek niet altijd zichtbaar.
En, belangrijk, ze spelen er geen patience.
Daarnet was ik weer bij het OLVG, maar dit keer voor research op de afdeling Cardiologie.
De oudste zus Marrit in mijn boek komt op de hartafdeling terecht en ik wilde zeker weten dat ik geen onzin verkondigde.
Ik had me eerlijk gezegd witte steriel stinkende gangen en gestrest personeel voorgesteld, maar de werkelijkheid was anders.
Wat een mooie afdeling en wat een geweldige (en knappe) dokter, PR hoofd en hoofdverpleegkundige!
Ik mocht alles vragen en overal kijken.
En wat een spullen.
Ze hebben er een 'lounge' met wel zeven massagestoelen plus een heleboel computers waar internet op zit.
Er staat een flatscreen tv voor zowel patienten als familie en die tv's komen binnenkort ook op de kamers. Dan hoef je er niet speciaal tv mee te kijken, je mag ook voor een niet aflatend knapperend haardvuurtje kiezen, voor de rust en de sfeer.
En die kamers hebben, heel slim, een grote kast met schuifdeuren waarachter alle apparatuur zit verstopt. Dat maakt de kamer minder tot een eng laboratorium vol bliepjes en meer tot een plek van herstel.
Het is natuurlijk raar om voor een fictieverhaal heel concreet in het ziekenhuis rond te lopen. Maar het helpt zo enorm.
Ik hoorde dat alle ziektedingen die ik in het boek heb gestopt ook daadwerkelijk kloppen.
Ik leerde over verschillende soorten medicijnen, over hoe er wordt omgegaan met familie en over hartkleppen, hartzakjes en hartspieren.
Ik weet nu ook details.
Ik weet welke kleur het zeil op de vloer heeft en dat een arts die een beroemde patient moet helpen toch net iets langer naar een schone doktersjas zoekt.
In mijn verhaal kijkt Vera in de 'lounge' heel lang naar een ijsbeer in de sneeuw, maar voor die misstap ben ik behoed; er hangen daar geen ijsberen.
Wel hebben ze een enorme wand vol handgeschilderde bounty eilanden in de stille oceaan. Dat moet aan te passen zijn, lijkt me.
'Een ziekenhuis is ook een bedrijf' zei de hoofdverpleegkundige met enige trots, want hij wist dat zijn bedrijf het beste bedrijf was. Laatst nog had iemand gezegd dat het net een hotel leek.
Als er je ligt zal je dat niet altijd evenveel kunnen schelen, maar van buitenaf kon ik hem alleen maar gelijk geven.
Ik ben blij dat Marrit in het OLVG ligt, waar er goed voor haar wordt gezorgd.
Ik zou er zo mijn hart naartoe brengen.
-
Loek op 21 04 07 - 00:48
Wel een compliment. Dat ze je bij de seh lezen.
-
Jackie* op 21 04 07 - 19:10
toch goed dat je even bent gaan kijken, soms ontkom je niet aan een beetje research, wat ik niet begrijp is dat jij niet kan bepalen wat er aan de muur hangt, dat mag toch fictie zijn?
-
Jowi op 23 04 07 - 08:58
Dat is waar Jackie, dat ik het zelf mag bepalen.
Maar ik vond die onbewoonde eilanden misschien nóg wel beter dan wat ik zelf had verzonnen. Ik had nooit gedacht dat een ccu, (of déze ccu, want het schijnt per ziekenhuis enorm te verschillen) er zo geavanceerd uit zou zien. -
Merel op 23 04 07 - 10:15
Dat wat Jackie zegt, vond ik ook meteen. Maar ik snap ook wel dat dingen soms beter zijn zoals ze echt zijn. Ik ga ook researchen voor mijn boek. Mijn boek speelt zich in enen voor een deel af in Guatemala. Een klein deel weliswaar, maar ik moet er denk ik heen. En ik kon er niets aan doen, ik was aan het typen en ineens stond er Guatemala! :-)
-
Jowi op 23 04 07 - 10:47
Merel! Ik ga met je mee! Das ook een veel betere plek om te zijn dan een ziekenhuis :)