Napoleon
Eigenlijk is dit de enige bruikbare foto die uit Brussel mee terug is gekomen en die heb ik - eerlijk waar- per ongeluk gemaakt, nadat ik had geprobeerd om dit straatnaambordje te fotograferen:
Er is nog een wazige maar zonnige foto van Eva en Christoph de uitgevers, met wie we gisteren op een fraai terrasje op een van de vele Brussel pleintjes hebben gegeten. En ik heb nog iets vaags te pakken genomen op de weg naar huis. Een lantaarnpaal vermoed ik.
Het was lang geleden dat we zo banjerden, de afgelopen weken bestonden alle weekenden uit klussen.
Dus dit was fijn, absoluut.
Met onze literaire button op de borst hebben we op pleintjes gezeten, in de botanische tuin gehangen en ik heb zelfs nog overwogen om een gedicht op mijn lijf te laten schrijven met mooie felle stiften. Maar aangezien ik het koud had toen we uit Nederland vertrokken, had ik geen t-shirt met korte mouwen bij me en ik kon geen kort onderarm woord verzinnen waar ik de hele dag mee zou willen rondlopen.
Zo eindigden we tenslotte in een heel groot maar heel leeg theater en las ik voor met een felle spot op mijn gezicht, zodat de zaal nóg leger leek en alleen het dreinen van een kind bewees dat niet iedereen
a. dood was
b. luisterde, of
c. hysterisch maar uiterst zachtjes grinnikend naast de tribune lag.
Het kind bleek afkomstig van medelezer Peter Terrin, die zich na afloop hoffelijk verontschuldigde. Mijn stapel boeken was groter dan de zijne:
Het schijnt dat wanen vroeger in vlagen kwamen.
Daardoor kon het gebeuren dat er op sommige momenten meerdere mensen werden binnengebracht die zeker wisten dat ze Napoleon waren.
In plaats van urenlange discussies, koos men voor iets radicalers.
Men zette alle Napoleons bij elkaar in een kamer en deed de deur dicht.
Na verloop van tijd kwam er eentje vol trots als overwinnaar naarbuiten en was de rest genezen.
Zo'n groots opgezet festival met héél véél schrijvers maakt me onzeker over het nut van al die woorden, opgeschreven door al die hoopvolle ambitieuze en zelfingenomen mensen.
We kunnen toch niet állemaal iets te melden hebben?
Maar misschien, zo bedacht ik me vannacht in het duister starend, was dit festival een poging om die psychiatrische truc van vroeger te herhalen.
Ik schrijf nog steeds, maar dat wil niet zeggen dat het experiment geslaagd is.
-
Frans54 op 23 04 07 - 11:23
Ze hebben ongetwijfeld, in ieder geval in hun ogen, allemaal iets te zeggen. En vaak nog hetzelfde ook. Maar ze doen dat allemaal op hun eigen manier, vanuit hun eigen beleving en achtergrond, zodat toch geen verhaal hetzelfde is. De kunst voor de lezer is om uit al dat geschrevene datgene te zoeken wat hem/haar aanspreekt. En het probleem voor de uitgever om er datgene uit te zoeken dat de meeste kans maakt dat het een grote groep aanspreekt.
-
Jowi op 23 04 07 - 11:35
Frans je hebt gelijk, het gaat erom wat iemand aanspreekt en hoewel er veel schrijvers zijn, zijn er nog veel meer lezers.
Bovendien is een verhaal met kwaliteit lang houdbaar en mag je hopen dat in ieder geval een kleine groep lezers met aandacht die enorme berg boeken doorspit.
Toch valt me op hoe hard er geroepen wordt, door schrijvers over zichzelf, door anderen over schrijvers.
Het is vast naief, maar ik schrik elke keer van dat lawaai.
Fluisteren is uit. -
Frans54 op 23 04 07 - 11:50
Dat geldt niet alleen voor schrijvers maar zo ongeveer voor de hele maatschappij. Waarvan die schrijvers dus in ieder geval wat dit betreft een keurige afspiegeling vormen.
-
burkovski op 23 04 07 - 16:47
is het schrijven om het schrijven zelf, namelijk dat je iets wilt vertellen alleen door te schrijven of is het schrijven om gehoord te worden of is het schrijven om in het middelpunt van de belangstelling te staan? Zo'n festival is vast een mix van alles. Hoopvolle ambitieuze mensen zijn fijner dan de zelfingenomen mensen, maar de laatste maken waarschijnlijk het meeste lawaai. Vallen daardoor het meest op. Maakt het uit voor jouw schrijven wat zij schrijven en hoe zij vertellen dat ze schrijven en waarom?
-
karin op 23 04 07 - 18:49
Veel over nagedacht, over wat burkovski zegt hierboven.
-
Huda op 23 04 07 - 22:43
Moest erg grinniken om je foto-avontuur en je fantasie over je publiek. Dat in combinatie met een geweldige reden om weer eens te banjeren doet mij zeggen: schrijf!
-
Jowi op 24 04 07 - 08:14
Wat ik interessant vind aan wat B. zegt, is dat hij een gebied verfijnt dat normaal in een bergje wordt opgelepeld. Het verschil tussen scheppen om het scheppen zelf en scheppen om te tonen.
Maar toch; is het mogelijk om te schrijven puur en alleen voor jezelf? Zit er niet altijd de heimelijk bedoeling, gelezen, gezien, gehoord te worden?
Net als Ferdinand Cheval (http://en.wikipedia.org/wiki/Ferdinand_C..)
die voor zichzelf bouwde. Doe je schoonheid in je eentje? Roep je om alleen door jezelf gehoord te worden? (dat laatste klinkt opeens nogal bijbels, of ligt dat aan mij?)
In het middelpunt van de belangstelling willen staan is een ander verhaal natuurlijk. Dat heeft meer te maken met ego en onzekerheid. Maar stel dat je iets maakt waarvan je inderdaad wilt dat iedereen het ziet, zonder dat je zelf steeds in het middelpunt van de belangstelling hoeft te staan?
En dan zie je om je heen iedereen schreeuwen...
En onzekerheid maakt uit; ik kan dan wel willen dat mensen lezen wat ik schrijf, maar is wat ik schrijf - in vergelijking met anderen - wel verstaanbaar genoeg.
Dus vergelijk ik, ook al hoort het niet volgens het handboek, 'hoe word ik iemand die zich niet in de war laat brengen door de wereld'.
Het enige voordeel; ik voel die verwarring alleen als ik ook daadwerkelijk buiten rondhobbel en om me heen kijk.
Als ik schrijf, schrijf ik.
Daar komt niets tussen. -
Jowi op 24 04 07 - 08:15
@karin, dat heb ik ook zitten doen :)
@huda ga jij dan mee? -
karin op 24 04 07 - 14:38
@karin: de laatste tijd omgeef ik me rond de schrijvenden. Schrijvenden worden zo genoemd, maar ik noem het mensen met een schrijfbaan. ;-)