Ode aan groen
Pijn aan je ogen doet het, al dat groen en dan dat oorverdovende geschreeuw van die vogels.
Ook zonder kater, heus.
Het zijn mijn stadsogen, gewend aan bruin, grijs en goud, dan vergeet ik dat groen de overheersende kleur van de wereld is.
En mijn camera vergeet ik ook, wat tragisch is, vooral voor Jan.
Maar we waren dus in Noord, gisteren. Bij wijze van ochtenduitstapje voor het klussen.
Noord, ontwikkelingsproject en afwerkplek ineen, met zijn rafelranden, kastelen en ruines.
De ene straat heeft net massaal zijn tanden in de beugel van een dure (maar een tikkie ordinaire) aannemer gezet, de andere straat strompelt voort op een houten been en loshangende sponningen.
'Dat vindt Jowi mooi,' wijst mijn lief steeds als we langs een extra uitgeput exemplaar lopen, haast onzichtbaar geworden door een verwilderde tuin. (dat groen!)
Mijn lief fantaseert over platgooien en er drie luxe villa's voor in de plaats zetten. De dollartekens in zijn ogen in perfecte harmonie met de omgeving.
Ik bedenk dat wonen in Noord als wonen in een alsmaar vollere luchtballon is: Je weet dat het op een dag over zal zijn, je weet alleen niet wanneer.
De Noord-Zuid lijn, al dat gretige geld.
Op een stuk braakliggend land met in het midden een berg pasgemaaid gras, staan twee ezels.
'Ezels!' roepen we uit.
'Kijk maar goed,' zeg ik streng tegen lief die met zijn ogen de oppervlaktemaat neemt - hier passen misschien wel vier villa's, én een garage. Parkeren in je eigen garage, wie wil dat nou niet -
'binnenkort is dit groen misschien wel vervangen door zo'n nepkasteel van een botoxbabe met designpumps.'
'Oeioei,' doet lief, alsof hij bang is.
Daarna begint hij met gestrekte passen langs het terrein te lopen om zijn berekeningen kracht bij te zettten. De ezels eten onverstoord verder.
Ik bestudeer hun flaporen en zwaaistaarten. Als je iedere dag gras eet, word je vanzelf wel groen van binnen.
'Eet smakelijk' fluister ik en ik wil een stap naar voren doen om ze te aaien, maar ik doe het niet.
Je weet het immers nooit met wilde beesten.
-
Jowi op 07 05 07 - 09:21
Ha Gerhard, ja, in principe kan die boot overal naartoe, dus je zou onze wandeling als natuurvoorbereiding van toekomstig waterlopers (of zijn dat woudlopers) kunnen zien.
Maar voorlopig ligt de boot nog midden in de stad in een stofwolkje van bouwdrukte.
We hebben een vloertje gelegd en toen ontdekt dat ons bad iets te groot voor de badkamer is, omdat we de gipsplaats die achter de tegels zit niet hadden meegerekend.
Nu moeten we daar eerst iets op verzinnen, dan afbouwen, intimmeren, verhuizen en dán varen. -
Gerhard op 07 05 07 - 09:40
En tussendoor natuurlijk een fles champagne leegdrinken stukslaan.
-
Frans54 op 07 05 07 - 12:19
Het is maar wat je gewend bent, ik ben al 30 jaar weg uit de randstad en mij doet al dat grijs, bruin en goud juist pijn aan de ogen (en de rest van de stad aan mijn oren)
-
Jackie* op 07 05 07 - 17:25
mijn plattelandsogen zagen alle kleuren van de regenboog, zou dat over gaan als je er lang woont?
En groene ezelinnenmelk is heel gezond baden in je nieuwe bad, kon je ze niet adopteren? -
ilse op 08 05 07 - 09:59
He maar Jowi, in de stad is het nu toch ook knalgroen met al die ontluikende bomen en struiken? Alhoewel lang niet zo groen als in de polder. Daar doet het idd zeer aan je ogen. Reed van de week door de landerijen en het leek wel een zee van groen, groen, groen. Het werkte vervreemdend, deed iets met mijn gemoedstoestand.
-
Jowi op 08 05 07 - 15:31
Precies Ilse, dat soort groen bedoel ik! De stad is inderdaad ook groen, maar das hier en daar en boom en als ik op mijn fiets voorbij sjees dan kijk ik niet altijd omhoog uit angst tegen een amsterdammetje aan te knallen.
En Jackie, jaaaaaaaaaa ezeltjes adopteren! Voor in de bijboot, bij de varkens Harrie en Harriette!