Vliegtuigpureekip
Naast mij zat een man die niet stopte met eten. Hij had een grijze baard met te lange mondhoekharen die bij elke kauw opwipten. Een ervaren Amerikaanse reiziger dacht ik, heimelijk zijn buik monsterend, die zich verre hield van het smerige vliegtuigvoer dat net aan kwam rammelen.
Ik had het mis.
Ik koos voor de vegetarische raviola, in vrolijk geel en rood (wat er verder ook het enige vrolijke aan bleek te zijn). Mijn buurman koos voor kip met puree en bij nader inzien ook voor een klodder welriekende salami. Daarin voorzag hij zelf; het bleek in de grote witte tas te zitten die de lege stoel tussen ons in vulde. Zelfs zijn mondharen keken tevreden.
De overstap naar New York was gepland in Philadelphia, ik had anderhalf uur de tijd. Of eigenlijk niet meer, want we waren twee uur te laat vertrokken. Ik probeerde mijn zenuwen uit te stellen en keek naar buiten, naar de vleugel en de helwitte wolken. Eerst nog zes uur lang de oceaan over.
'Are you Dutch?'' vroeg de man, en viste een heel brood uit zijn tas.
Ik glimlachte, gereserveerd naar ik hoopte. Ja, ik was Dutch.
Hij boog zich trots over de tas heen.
'I've brought Harings you know'.
Ik probeerde gevleid te kijken. Gut, haring, en dat voor een Amerikaan. Hoe Europeaans van hem. Of nee, hoe Dutch, want wist hij wel dat er zelfs bergen Fransen waren die zich bij het ruiken van onze nationale trots walgend afwendden?
Hij straalde, een liefhebber, dat was hij inderdaad. Hij was zelfs speciaal op zijn tweede roundtrip door Europe in Amsterdam gestopt voor die harings, anders had hij uit Brussel terug kunnen vliegen. Dat wist hij nog van de vorige keer; Amsterdam, daar waren de harings het beste.
Ik knikte en zag hoe zijn vingers ondertussen vlijtig doorgingen met het opwrijven van de restanten vliegtuigpureekip.
We zouden er nu eentje kunnen eten! veerde hij op. Hij had er behoorlijk wat meegebracht, bovendien had hij nog niet eerder een haring met een Dutch person samen gegeten. Er was iets met die staart toch. Die hield je omhoog?
Zijn gretige handen doken nog voor ik iets kon zeggen naar de tas en stopten toen abrupt. Hij keek beteuterd.
'I forgot the onions.'
Ik dacht aan mijn visboer die je de winkel uitschopte als je het waagde om uitjes op je nieuwe haring te willen, maar knikte meelevend.
Tjee, geen uitjes, was dat even tragisch, zonder uitjes ging het natuurlijk niet.
'We hebben wind mee,' kraakte de gezagvoerder opeens door de cabine, 'yeah' riep de man, ook hij moest in Philly overstappen.
Hij trok zijn vingers uit de witte tas en pakte net als ik het bijgeleverde koekje, dat onverwacht lekker was.
We kauwden en glimlachten alweer naar elkaar.
Het was geen haring misschien, maar hij at wel mooi met een Dutch person samen.
-
pascal op 12 06 07 - 12:57
En wat er dan nog meer in die tas heeft gezeten. Vingers die naar vis stinken... aargh.
-
Gerhard op 12 06 07 - 14:10
Maar Jowi, bij de nieuwe hoort geen uitje! Dat moet pas als ze na een paar maanden in 't vaatje wat sterker beginnen te smaken...
-
Jowi op 12 06 07 - 15:26
Precies gerhard, dat vindt mijn visboer ook :)
Ik vind ze trouwens dit jaar minder lekker; te vet. -
karin op 12 06 07 - 18:53
Aaah, ik krijg flashbacks aan way back when. :-)
harings, klinkt leuk! -
Gerhard op 13 06 07 - 09:06
Ik houd er wel van, een beetje vet. Zou Madonna er ook al eens eentje hebben gehad? Wil je haar dat even vragen voor mij als je haar daar tegenkomt?
-
Jowi op 13 06 07 - 12:52
Is goed Gerhard, misschien neem ik er wel eentje mee als ik straks weer een rondje ga rennen :)