Stutten
Ik ben een angsthaas.
Soms fiets ik uren door Amsterdam omdat ik geen enkel cafe binnendurf. Zelfs de meest onpersoonlijke plekken zijn dan te eng (Dat zijn de Bijenkorf en de Magna Plaza, voederhallen waar dagjesmensen op liefdeloze brokjes appeltaart kauwen. Dat is zeker niet de Hema, daar zitten erg veel vaste klanten die je dolgraag hun tent uit loeren)
En wat is mijn angst? Een kinderlijke. Ik ben bang dat de mensen naar me zullen wijzen. Ik ben bang dat ze dwars door me heen zullen zien en zullen weten dat ik niet deug van binnen.
Vroeger dacht ik dat dat gevoel als ik groot was over zou gaan, nu weet ik dat mijn angsten over het algemeen vrij onwrikbaar zijn. Ik ben zelf als het ware om mijn angsten heen geevolueerd en een stuk inventiever geworden in het oefenen van dapperheid. Ik kan je zo tien listen vertellen om mezelf toch op die plekken te krijgen waar ik kan schrijven. Want, oh paradox, zit ik eenmaal in zo'n cafe, dan komen de woorden vanzelf en kan het me niets schelen dat de hele zaak zijn stoel naar achteren heeft geschoven om me eens goed op te nemen en op luide oerhollandse fluistertoon (want dat is toch oerhollands; doen alsof je het niet ziet en dat vervolgens demonstratief laten merken) schande spreekt van het feit dat een rot ei als ik de zaak is binnen getreden.
Overdrijf ik? Soms.
Hier hebben ze Barnes en Nobles (= foute reuzenboekhandels die alle kleine gezellige loerboekhandeltjes uit de markt drukken), en de Barnes en Nobles hebben rommelige inpandige Starbucksen (= foute koffiewinkelketens met goddelijke chai thee en tevens de plek waar ik het grootste deel van Leopold geschreven heb).
Een combinatie van verleiding die onweerstaanbaar voor me is.
Gisteren liep ik er voor het eerst weer binnen. Even drentelde ik aarzelend langs de schappen maar toen zag ik de trap omhoog, de trap naar chai. Alsof een op maat gemaakte reddingsboei zich om mijn buik vleide. Een reddingsboei die ik maar met een hand hoefde vast te houden zodat ik met mijn andere hand naar mijn angst kon zwaaien.
Ik bestelde, ging zitten en schreef. Schreef beter dan waar dan ook. Schreef uren.
En dat is exact wat ik vandaag weer ga doen. En morgen. En overmorgen. En de rest van mijn leven als ik er het geld voor had.
(Gisteren ontdekte ik tevens dat mijn grote vriend S. met zijn recensies voor de New Yorker per woord tien keer (TIEN keer) zoveel verdient als ik. En dan werk ik dus voor 1 van die drie grote Nederlandse kranten, ik bedoel, ze zijn in Nederland freelancetechnisch volkomen van de pot gerukt, maar dat is een ander verhaal)
-
karin op 13 06 07 - 14:27
Soms moet je over je eigen bergen heen he?
Ik herken dat van die winkels en kroegen, maar dan omdat ik bang ben dat ik ga opvallen. -
pascal op 13 06 07 - 17:59
Verhuizen naar de States?
-
Roerganger op 13 06 07 - 18:07
Bedragen willen we horen Jowi. Kunnen we uitrekenen of een cursus Engels rendabel is.
-
inge op 13 06 07 - 21:24
uren schrijven, heerlijk... 'njoy !
-
Jowi op 14 06 07 - 05:35
Bedragen zijn, zoals alle dingen van belang, alleen op aanvraag verkrijgbaar Roer.
Pascal; uitstekend idee, hoewel ik Amsterdam wel een erg fijne basis vind.
En Karin, ben je dan bang dat je door iets specifieks gaat opvallen of meer in het algemeen? -
Huda op 14 06 07 - 20:01
Niks te emigreren! Gewoon lekker vaak op en neer; het vliegtuig leverde nu ook al een log op :-)
-
pospos op 15 06 07 - 12:59
niet over nadenken mijn grote vriend j de b verdient 20 keer zoveel als ik als je gaat nadenken word je pas angstig
-
Jowi op 17 06 07 - 05:56
als je gaat nadenken word je pas angstig...zit wat in pos. En toch, ik kan dat nadenken niet laten en misschien vind ik die angst ook niet echt erg. Het maakt dat ik blijf staan, of juist verder ren. Zolang ik niet onder een tafel ga zitten en niets meer doe is angst geen slechte.
Oh en we zijn bij Lupa geweest. Van Mario.
Oh en ik heb een nieuw kattenspeeltje -
pospos op 22 06 07 - 10:39
ik ben te lang afwezig, mario gaat denk ik aan zijn eigen succes ten onder, is toch die pizza tapasachtige toko van hem?
-
Jowi op 22 06 07 - 15:59
ja die, met een heel aardige jongen die ons bediende Jonathan en nog steeds een wachtlijst van een maand om binnen te komen (zeggen ze)