Roesfelt
We stonden bij het kabelbaantje dat naar Roosevelt eiland ging. De stad was al donker geworden, fraai uitzicht verzekerd.
Maar ik wou niet.
Ik was moe, ik wou naar huis, ik wou mijn rugzak afdoen en nagloeien. Zoals je in Amsterdam ook niet de hele tijd op het Nemo wilt staan.
Chris en M wilden wel, L wilde niet, want zij woont hier.
Ik dacht; ik loop een stukje met L mee en dan koers ik huiswaarts.
We hadden net gegeten in een Thais restaurant en gepraat over een stalker en een sadistische kapster, een goede Thai, goed praatvoer ook.
Het kabelkarretje gleed boven ons hoofd het station binnen en opeens was het etentje voorbij. Chris en M renden de trap op, L rende over straat om het knipperende rode voetgangerslicht te halen en ze hadden elkaar in haast, maar niet mij dag gezegd. Ik aarzelde even, rende toen vrij stompzinnig achter C en M aan terwijl ik 'Daaaaaaaaaaag' riep en met allebei mijn armen zwaaide. 'Daaaaaaaaaag' riepen ze terug en holden verder de trap op naar het bijna vertrekkende kabelbaantje.
Ik bleef niet staan om ze na te kijken.
Lichtjes kijken vanuit de hoogte, waarom wou ik eigenlijk niet mee?
-Omdat ik naar huis wou.
Omdat ik de stad binnen wilde houden er niet bovenuit wou stijgen.
Dus daar ging ik. De 59ste straat af, van oost naar de metro west. Langs de kont van Central Park, langs hotels en twee broodmagere meisjes die uit een taxi een hotel in schoten, met hun reigerpootjes over een zwerver heen stappend.
Mijn langs elkaar heen wrijvende werelden. Werelden waarin ik vanavond blijkbaar, ook tegen mijn wil, nogal onzichtbaar was.
Ik voelde hoe moe mijn ogen in mijn hoofd hingen.
Het lange lopen kalmeerde.
Als cadeautje aan mezelf stapte ik twaalf straten te vroeg de metro uit en liep door mijn oude buurt omhoog naar het huis waar Chris en M al lang achter de computer zaten; taxi genomen. Weer werd er hallo geroepen toen ik binnenkwam.
Nu is het goed. Nu kan ik schrijven. En er is nog meer dan een week tijd om hier te zijn.
Maar het blijft wonderbaarlijk, zelfs als je het eerder hebt bedacht.
Met meer mensen is het soms veel eenzamer.
-
claudia op 16 06 07 - 12:41
Net véel te lang in bed blijven liggen om 'datgenewateindaugustusuitkomt' uit te lezen...
ik ben enthousiast !!
geniet van de superstad en zie je snel,
Claudia (van dat afhechten moet je me nog maar eens uitleggen) -
Jowi op 16 06 07 - 16:46
Afhechten?
-
claudia op 16 06 07 - 19:48
ja, in je dankwoord
-
Jowi op 17 06 07 - 05:40
ah ik snap; das een andere claudia :)
-
claudia op 19 06 07 - 16:52
ja nee,
nee toch ?
want je schrijft Claudia en Katrien (of ken je nóg een Claudia en Katrien-combi ??)