Customer
De metro komt met een 'choink' tot stilstand. De lichten doven en met een luide zucht houdt ook de airco ermee op. Er gaat een rilling door de mensen.
'Dit is wat ze doen als het lang gaat duren,' roept een vrouw. 'Oh my god,' fluistert mijn buurjongen.
Geruis van de intercom. 'Awright people,' zegt de bestuurder met prachtig zwart accent,
'We have a customer running around on the track. At this time, we have no power.'
Logisch, anders wordt die 'customer' gebraden, weet iemand, de rails van de New Yorkse metro staan aan de randen onder stroom.
'It's going to be a long night', zucht een vrouw van ver in de zeventig die samen met haar minstens zo oude man tegenover me staat. Hun handen grijpen elkaar. Iemand zou voor ze moeten opstaan.
De hitte groeit snel. Ik verplaats mezelf naar de kont van het treinstel, daar kan ik tenminste tegen een deur leunen en schrijven.
De trein is vol, zonder verse luchttoevoer groeit mijn benauwdheid. Zelfs zonder dit soort ondergrondse avonturen heb ik hier iedere avond neusspray nodig om enigszins normaal ademend in slaap te komen.
Ik kijk naar de geschrokken hoofden om me heen. Waakzame blikken, wachtend op nieuws uit de intercom. Ik kijk naar de deur die de treinstellen aan elkaar verbindt en die beslist niet geopend mag worden. Alleen stoere punks en zwervers durven dat.
Een dikke zuidamerikaan met een grote kartonnen doos op zijn schoot hoest.
Ik trek de deur open.
De lucht buiten is nog warmer en dikker dan de lucht in het treinstel. Maar er is meer van en het is niet allemaal al een keer door ons ingeblazen en weer uitgeademd.
Ik moet denken aan dat meisje met astma dat in een vreemd huis logeerde en 's nachts benauwd wakker werd. Op de tast vond ze het raam maar kreeg het niet open. De paniek deed haar bijna stikken en met iets zwaars en hoekig sloeg ze tenslotte het raam in. Oh opluchting. Ze ontspande en stommelde terug naar bed. Morgen zou ze de troep wel opruimen.
Toen het licht werd bleek dat ze een spiegel had ingeslagen.
Ik hoor geroep in de verte. Dat zal die 'customer' wel wezen.
'Could someone open the other door' roept een vrouw met een trillende stem naar het andere einde van de trein. Niemand reageert. Ze herhaalt haar vraag, nogal paniekerig, 'Er is hier te weinig zuurstof!'
Geen reactie.
'Open de deur zodat er wat frisse lucht kan doorstromen.' Nu klinkt ze alsof ze moet huilen.
'Welke lucht?' roept het einde van het treinstel terug. Iedereen lacht, iets te hard.
We wachten en luisteren naar de achtervolging op de tracks.
'Ze moeten zo'n gek gewoon doodschieten.' zegt een meisje naast me, 'Hit him, boom!'. Ze verstopt zich giechelend in haar vriendje. Het is echt ongelooflijk warm.
'De customer rent nog steeds rond' meldt de intercom.
We wachten langer.
'Als ze niet opschieten stap ik ook uit,' zegt iemand, 'dan rennen er straks een heleboel customers on the track!'
De dikke zuidamerikaan vangt mijn blik en rolt met zijn ogen.
Ik glimlach naar hem. Dat doen ze hier graag en veel, met hun ogen rollen.
Ik vraag me af of er mensen boeken schrijven over dit soort ervaringen.
'Hoe de metro mijn leven veranderde.' Daar zijn ze dol op, op boeken die hun leven veranderen. 'Mijn leven als gevangene' van Paris Hilton schijnt nog voordat ze het geschreven heeft al een bestseller te zijn. Bij Madama Tussaud op de 42ste straat hebben ze haar wassen beeld speciaal voor de gelegenheid in boevenpakje bij de ingang gezet.
Zo'n enge metro genereert misschien ook wel aandacht. Dan moet het nog wel wat langer duren. Nog een paar uur minstens.
Het schreeuwen komt naderbij en verdwijnt dan weer.
'Ik zweet op plaatsen waar ik normaal nooit zweet!' gilt het meisje van het doodschieten. 'Ga dan maar ergens anders zitten,' zegt haar vriendje. Ze lacht weer, te hard.
We wachten.
Ik heb mijn schrift in mijn hand en schrijf dingen over dat andere verhaal dat ik aan het bouwen ben. Tussendoor schrijf ik wat ik om me heen hoor. Maar inmiddels wordt er niet meer zoveel gezegd. Wel heeft iedereen zijn ogen open. Dat is zeldzaam, meestal ligt de helft van het treinstel te pitten.
Opeens gaan de lichten aan en daarmee ook de airco. 'De lichten zijn weer aan,' meldt de intercom. 'Jeuh,' juichen de mensen.
Het duurt nog even voor we verder rijden, maar de airco is aan, dat is geruststellend. En zo snel als we verbroederden zo snel trekt iedereen zich nu weer op zijn eigen eilandje terug. Er wordt niet meer gelachen want er worden geen grappen meer gemaakt.
Het station blijkt luttele meters verderop te liggen. Vrijwel iedereen stapt uit.
Buiten regent het, ik blijf even staan om het goed te voelen. Het voelt anders. Echter.
Misschien moet ik dat boek wel gaan schrijven.
-
Plien op 20 06 07 - 18:31
echt wel spannend dit verhaal. ik zou dat zeker verwerken! Of amerikamonologen, apart in een boekje ofzo.
-
Marieke op 20 06 07 - 20:03
Wauw... Dat gebeurt in de Amsterdamse metro nou nooit, voor zover ik weet. Maar als ik dit lees is dat slechts een kwestie van geluk, lijkt het. Mooi verhaal.
-
burkovski op 20 06 07 - 22:54
punker of zwerver?
-
Gerhard op 21 06 07 - 07:35
Mooie sfeertekening!
-
karin op 21 06 07 - 10:00
Met als titel: "What did happen on the subway."
-
Jowi op 21 06 07 - 17:08
Ik denk een zwerver, burkovski, maar ik heb hem alleen horen schreeuwen en kreten zijn vrij internationaal. En wie weet marieke, misschien gebeurt het wel heel vaak in Amsterdam, maar zegt niemand er wat van. Een doofpot! Gerhard dank je wel :) En Karin; prima titel maar ik dacht zelf aan nog iets vetters als 'hoe de subway mijn leven licht en lucht gaf' of zoiets.
-
Wenz op 22 06 07 - 09:44
Zo je laatste logjes lezend, klinkt het bijna absurd, karikaturaal, dat leven daar. Alsof je een stap van jezelf weg moet zetten om te integreren. Vervreemdend. Voor ons dan, hier. :)
-
Rose op 22 06 07 - 22:22
Het openbaar vervoer is een immens grote inspiratiebron. Zeker op deze manier :)