Verhaalidee
Over iemand die zijn zelfverzonnen mythe probeert te onvluchten. Omdat het hem niet aanstaat dat zijn leven zich volgens voorspelbare lijnen voltrekt.
Hij wil het anders.
Hij wil het verrassend.
Over een vrouw met lange bruine haren, symbool van zijn noodlot, die steeds maar blijft verschijnen, vooral op de momenten dat hij half ontkleed is.
De tijd na een reis is niemandsland. Een tijd zwanger van een boek dat er stiekem al is. Waarvan ik de eerste exemplaren al (nog stiekemer) weggeef. Ik dwaal. Ik fiets. Ik train. Ik erger me. Ik haal mijn schouders op.
Ik bekijk het bruin van mijn huid dat er traag door regen wordt afgespoeld.
Het jachtige voortrennen heeft nog geen intrede gedaan, misschien dit keer wel helemaal niet, denk ik, zoals altijd. Wel zijn mijn dagen bezaaid met nieuwe opdrachten. Leuke nieuwe opdrachten, allemaal tegelijk, 'beginnen' denkt mijn hoofd blij. Maar ik doe het nog even niet.
De foto's worden in de computer geladen, het zijn er 569.
Natalie Goldberg schrijft in Wild Minds dat je als schrijver met jezelf moet afspreken dat er maar één boek onafgemaakt in de kast mag worden gelegd. De andere verhalen moet je afschrijven. Ik vind het een mooie afspraak, je kan het die verhalen zelf immers ook niet aandoen, dat onaffe. Dus besluit ik vanaf nu dóór te schrijven. Niet alleen maar beginnen. Voor een doorgewinterde wegloopster geen geringe opgave.
Beginnen met afmaken. Straks. Als de foto's in de computer zitten en de kat gevoederd is en de electriciteit op de boot is aangelegd en de sportschool is bezocht, dan begin ik. Want ik ben goed in beginnen, beloof ik Natalie. Bovendien wordt het een goed verhaal.
Een verhaal met het gezicht van een vrouw met lange bruine haren. Ik zag haar gisteren al, ze liep 'oh sorry' mijn pashokje in, waar ik net halfnaakt een sportshirt stond te passen.
-
karin op 21 07 07 - 09:55
Mooie woorden, Jowi.
-
xtoph op 21 07 07 - 11:12
he begin-ster en weglop-ster! ik herken dat beestje....euh dat amerikaanse ding achter de boom op foto 389.....ook een erg snelle zenuwachtige weglopstert!-) squirly-skwirl from NYC toch? onze friend en knager daar over de ocean.
en dat komt wel goed met het afmaken van die verhalen en boeken, anders plak je ze toch als behang aan elkander? en maak je er een patchworkverhaal van....de ''verzamelde behangen van mijn pen''?
laters de man die te veel werkt...even -
Huda op 21 07 07 - 23:31
"De tijd na een reis is niemandsland. "Een waar woord!
Ik was niet eens op reis maar op vakantie , maar jee, wat valt het zwaar thuis. Het is het langzaam maar heel gestaag terugvallen in de werkelijkheid van dagelijkse beslommeringen. En vooral ook: het terugvallen in de Ik die je was en zal zijn in de werkelijkheid. Blegh! -
Plien op 22 07 07 - 07:58
Reizen maakt vol en leeg tegelijk lijkt het wel. Met als souvenir een koffer vol verhalen.
-
Jowi op 22 07 07 - 09:15
Nou, Plien, dan heb ik maar een heel klein koffertje :) Ik wil alleen vertellen van de High Desert, die streek met alleen heuvels, bomen en eindeloze wegen. Over het gevoel dat je voor altijd door kan rijden, waar dan ook naartoe.
Niet dat ik geen andere verhalen heb en triest ben ik ook niet. Maar de connectie tussen daar en hier ontbreekt, waardoor de verhalen niet helemaal echt, of niet ter zake lijken. -
Plien op 23 07 07 - 00:05
soms hebben verhalen ook een jetlag Jowi, ze zitten er wel maar slapen nog een beetje. Ook oneindige wegen kruisen ooit ergens en leiden naar levendigheid. Is dat een troostgedachte?