Hondenleven
Op Union Square strompelde een bejaarde minihond, haar rechtervoorpoot had het leven al opgegeven.
Om de paar stappen deed het beestje een hurkpoging en kwam er plas uit, soms bijna op de benen van haar baasje. Na elke plas draaide het beestje zich moeizaam om en bestudeerde het vocht. Alsof ze zich afvroeg waar dat nou weer vandaan kwam.
Het baasje vond het niet erg, die zat te bellen. Ze vertelde in de microfoon van haar oortje dat ze haar hond aan het uitlaten was.
Soms verschoof het baasje een teen om niet nat te worden. Haar hond keek dan hoopvol op om te zien of het uitlaten al voorbij was.
'Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah' een groep balletmeisjes in roze pantys had het hondje ontdekt.
Een poppenhondje, om op te eten. Ze zwermden om het beestje heen dat van al die aandacht zo mogelijk nog verder kromp. Verbazend, gezien het feit dat vrijwel alle honden in New York als showmodellen op presenteerblaadjes worden rondgedragen.
Maar misschien was niet alleen haar rechtervoorpoot stuk.
De handen naderden en achterwaarts wankelde het beestje, gevaarlijk dicht naar de stoeprand.
Het baasje keek op, eerst trots, toen verschrikt.
'Stop!' dook ze op haar huisdier af.
Te laat. Het hondje was reeds achterwaarts neergestort. Ze lag nu met wapperende pootjes als een gestrande tor een treetje lager.
Door de sprong van het baasje vloog de mobiel over het plein, accu eruit, het oortje er achteraan stuiterend.
De meisjes fladderden zenuwachtig uiteen.
Daar verscheen het hondje weer, hijgend, in de armen van haar baasje, terug naar haar eigen territorium, afgebakend door kleine cirkels vocht.
Het baasje collecteerde haar instrumenten en sprak toen in de hoorn 'ben je er nog?'
Het hondje werd neergezet, deed een trillende plas, kreeg water uit een kartonnen bekertje en deed toen nog maar een plas.
In de verte kwam een jongen aanlopen die ook in een mobiel praatte. Hij liep op het hondje af dat achteruit deinsde.
'Daar ben je eindelijk,' zei het meisje. Ze greep het hondje en stopte het in haar schoudertas. De tas zwiepte ze vervolgens over haar schouder. 'Ze viel daarnet.' De kop van het hondje stak net boven de rand van de tas uit. De kraalogen keken nog steeds verbijsterd.
'Ik hoorde het al,' zei de jongen.
-
xtophy op 26 07 07 - 10:16
Ja en zo was het echt! ik zat er namelijk naast, in de zon op de stoep iets etend, en naar de performance van all die mensen kijkend. Ze performen namelijk, allemaal, altijd en all die New Yorkers. en dan zeker op Union Square. vertell nou van die in zich gekropen brakedanseres met koptelefooon! asjeblief jo vertel nou!-) kus van je nicht
-
Jowi op 26 07 07 - 10:28
Ja of van die langharige genezer met dat bord 'meer dan 10.000 genezingen' die langs een donker meisje in een lief wit jurk liep en haar genas. En toen kon ze opeens haar been helemaal in haar nek leggen, maar ze hield wel met haar andere hand haar jurkje dicht omdat anders iedereen in haar kruis keek.
-
xtophy op 26 07 07 - 11:33
jaha dat was letterlijk k.u.t......
-
karin op 26 07 07 - 17:22
Het lijkt wel een poezenhond!
-
Jowi op 26 07 07 - 21:26
ja he, en ook echte kraalogen. Alsof ie nep is.