Kopkrampen
Hoe ouder het hoofd, hoe vaster een bepaalde gezichtsuitdrukking aan het gezicht vastgroeit. Als remsporen bij een stoplicht.
Het valt me onderweg naar het station weer op, als ik een man van een jaar of vijftig passeer, die in een permanente staat van schok lijkt te verkeren.
Geen acute schok, geremde schok. Blijvende schok.
En misschien ook iets van afkeer van de wereld die hem deze kop bezorgd heeft, filosofeer ik, terwijl ik de hoek omsla en tegen een groep stonede Italiaanse toeristenjongens oploop (hun gelaatjes nog te jong om met permanent halfdichte lang bewimperde ogen door het leven te gaan), ik doe een zijstap en koers richting kaartjesmachine.
Naar Den Bosch met een retourtje, mijn eerste toneelstuk voor de Volkskrant kijken. Eerst zou ik met M. gaan, maar die belde last minute af wegens kiespijn. De mondhygieniste had bij een routine onderzoekje onverhoeds door zijn kies heen geprikt. Nu ben ik zéér gevoelig voor andermans kiespijn dus hing ik zo snel mogelijk weer op, mijn kaken klopten al van empathie. Volgens mij zijn dat de ergste pijnen; de pijnen die zich in je hoofd afspelen. Daar valt zo weinig afstand van te nemen.
Een nieuwe kudde toeristenjongens op rode fietsen blokkeert de tunnel naar de sporen. Ik slalom met mijn kaartje in de hand om ze heen en tuur tegelijk naar het bord op spoor 5 om te zien of mijn trein er al op staat. 'Ha Jowi' hoor ik een bekende stem. Het is Tijs, een knappe journalist die ik al jaren vaag ken en die bruin en strak in het pak met gezwinde pas voorbij loopt. Ik glimlach zo snel als ik kan maar ben eigenlijk te laat, hij is al achter de fietstoeristen verdwenen.
Ik was te laat en dat komt, ik blijf van schrik staan, omdat ik mijn gezicht eerst uit een mij onbekende, maar vast een zeker vastgeroeste gezichtsrimpel moest halen. Ik heb hem ook!!!
Hoe zou hij eruitzien. Verbaasd? Boos? Angstig? Ik probeer het te voelen, maar zonder spiegel is het niet te beoordelen en met spiegel doe ik natuurlijk meteen weer mijn spiegelblik, daar is niets onbewusts aan. Tijs keek vriendelijk bedenk ik, niet verbijsterd omdat mijn kop er zo bizar bij hing. Dat is een goed teken. Maar misschien was hij gewoon beleefd of bedacht hij op dat eigenste ogenblik dat het een goed onderwerp zou zijn, hoofdkreukels.
Ik onderdruk de neiging even in mijn huid te knijpen. Staat strak genoeg nog, zeker op dit moment. Daar zijn de trappen van spoor 5. Misschien moet ik mijn lief binnenkort eens vragen om een foto van me te nemen, op een onbewaakt ogenblik, het is immers belachelijk dat de hele wereld kan zien hoe je gezicht er normaal bij staat en jij zelf geen idee hebt.
Dan moet ik me waarschijnlijk ook meteen voornemen mijn lief niet de schuld te geven van het resultaat. Ik bedoel, dat is een ouwe kop combineren met kinderachtigheid.
Ik glimlach naar de kioskman en bestel alert en jeugdig uit mijn ogen kijkend een Spa Blauw. Om te spoelen.
-
karin op 08 08 07 - 11:09
Stonede ... ik blijf het woord hardop herhalen. :-)
-
Plien op 08 08 07 - 14:55
het schijnt ook zo te zijn dat je gelaatsuitdrukking niet meer verandert na een zekere leeftijd. Ik oefen te pas en te onpas op optrekkende mondhoeken, is vast geen gezicht!