SS Mo
Gisteren was mijn normaal heel stille poes Mimosa midden in de nacht aan het janken en toen ik als een bezorgde moeder uit bed sprong en aan planken ging rukken, werd ze van het ene op het andere moment doodstil.
Dus ik wist opeens zeker; oh nee, heeft ze toch dat kersverse veel te dure en magnetische kattenluik ontdekt en ze is over de gangboorden heen plons het water in gesprongen en nu is ze verzopen.
Ik pakte een fietslampje bij wijze van zaklamp, rukte de deur open en scheen in het donkere water. Ik bedacht dat ik haar nooit mee naar de boot had moeten nemen en al helemaal nooit zo'n magneetje om haar hals had moeten hangen waarmee ze zelf haar kattenluik kon bedienen en meer van dat soort -zag ik daar een druipnat poezenpootje naar me wapperen?
Mijn lief was inmiddels ook opgestaan en liep in zijn onderbroek over de kade 'Mimo Mimo' te roepen.
Het water klotste. Ik riep haar ook nog een keer. We hoorden niets.
'Ik zag wel net een kat wegrennen,' zei mijn lief aarzelend die ook wel wist dat Mo zeker niet dapper genoeg was om zomaar in het donker een potje te gaan rennen. 'En wel dapper genoeg om in het donker door een kersvers magnetisch kattenluikje te springen?' vroeg hij, omdat hij het opeens nodig vond verstandig te doen.
Ik trok de plank die naar de buik van boot leidt open en stak mijn hoofd erin.
Dat had ik eerder ook al gedaan, maar toen hoorde ik niets - en daarna zag ik dus dat vermaledijde kattenluikje.
Ik liet me tussen de spinnen de buik in zakken en ging op mijn hurken zitten. Mijn fietslampje bescheen de stalen spanten.
En opeens zag ik haar ogen oplichten. Piep, zei ze zachtjes.
Het was nog enig gedoe om haar eruit te hijsen, maar toen waren we ook allebei zwart; het onderschip is namelijk stevig ingevet met Tenco stinkspul, om roesten te voorkomen.
De snorharen van Mo zaten vol resten spin, vuil en sliertjes, het handige magneetje om haar nek vol schilfers ijzer, haar kop hing ervan op de grond.
'Wel een goed idee inderdaad,' hinnikte mijn vriend, 'om haar op een stalen schip een magneet om te hangen.'
Haar pootjes, zo ontdekten we een tel later toen ze blij op het bed sprong en een rondje huppelde, waren ook nogal smerig.
'Je was heel erg bezorgd hè,' zei mijn lief toen we eindelijk weer tussen de ververste lakens lagen met een afgepoetste Mo tevreden knorrend aan het voeteneinde.
'Heus niet,' zei ik luchtig, 'om zo'n poes zeker. Heus niet.'
-
Pascal op 14 08 07 - 12:17
Geef nou maar toe... je bent knetter op die kat.
-
Gerhard op 14 08 07 - 13:57
Wij hebben zo'n magneet aan boord waarmee je anker(tje)s uit het water kunt hijsen. Of een duikboot, volgens het plaatje dat er op zit. Misschien is dat iets voor de poes, om zichzelf snel mee te redden bij een val van de boot. Ik ben trouwens razend nieuwsgierig naar de werking van dat kattenluik.
-
Lonneke op 15 08 07 - 11:21
Ha ha ha ha ha, wat een grappig verhaal!! Die arme Mo. Zeg, maar ben jij wel eens thuis? Want als ik zit te werken en uit mijn raam kijk, dan zijn alle luikjes zwart. En sta ik daar weer te bedenken waar je nu weer uithangt, en waarom je niet met vrolijk gekleurde lampionnen op het dek rosé zit te drinken!! (oftewel ik ben heel benieuwd hoe het bevalt op Boot!)
-
Jowi op 15 08 07 - 12:01
Wil je weten hoe het bevalt? Das een kwestie van langskomen :) Of ik haal je wel op, met Maccie.