Hangplek voor verhaaltjes.
Wie stuurt mij een verhaaltje?
Ze krijgen een goed onderkomen op deze site. Dagelijks water en brood. En ze mogen spelen met de wezen uit het weeshuis van verdwaalde mailtjes, wat tot fraai vuurwerk kan leiden!
-
Jacky op 01 11 06 - 15:48
Wellicht voel ik mij bij deze uitgedaagd. Alleen zou ik 1x per maand een verhaaltje willen sturen. En dat dan ook het liefst zonder eerlijk en diepgaand commentaar, vooral dat diepgaande ligt me niet zo.
Geinteresseerd? -
Jowi op 01 11 06 - 15:57
Echwel!!! Kom maar op. Alleen wat wil je dat ik er mee doe? Hoera roepen? Verhaaltje terug schrijven?
Ik doe alles voor je -
Jacky op 01 11 06 - 16:18
Fijn, roep vooral hoera bij ieder verhaal maar daarna mag je ook zeker zeggen wat je ervan vond. En daarna lust ik wel een taartje. Verhaaltje terug is ook bal. Ik wil gewoon lekker schrijven met publiek zonder al te veel poespas.
En ik vind je heel lief!
En wie is die Vasaline die ook op je site staat???? -
jowi op 01 11 06 - 16:28
Vasilis heeft de weblog gebouwd. Hij heeft ook de site van de Anaconda's gemaakt vet cool; http://www.anacondas.nl/surf/
-
Keke op 01 11 06 - 16:49
MARGINAAL BESTAAN
Er waren eens twee mensen. Ze rommelden maar wat aan. En werden er beroemd mee. Wereldberoemd.
Er waren eens twee andere mensen. Zij rommelden ook maar wat aan. Daar werden ze beroemd mee. Echt wereldberoemd.
Dan waren er nog twee mensen. Zij wilden dolgraag beroemd worden, liefst wereldberoemd. Maar wat ze ook probeerden, ze beseften zelf ook wel dat ze nooit, nooit, nooit zo beroemd zouden worden als de wereldberoemde mensen. Alles wat ze deden bleef gerommel in de marge.
'Hoe moet ik beroemd worden?' vroegen ze aan andere onberoemde mensen.
'Door iets groots te presteren', antwoordden de andere onberoemde mensen.
De onberoemde mensen die beroemd wilden worden bleven maar aanrommelen. Uiteindelijk was de rommel niet meer te overzien. Toen stierven ze, totaal verrommeld en anoniem.
Na hun begrafenis stonden de andere onberoemde mensen hoofdschuddend naast hun graf. 'Dat krijg je nou van al dat gerommel', zeiden ze, en ze gingen terug naar hun werk. -
jowi op 01 11 06 - 17:48
Hoera, we hebben een verhaal!
-
Keke op 01 11 06 - 18:54
Een grap van een verhaal, haha
-
Jowi op 01 11 06 - 19:10
Hmm, de site doet gek, even testen
-
Jacky op 01 11 06 - 23:47
Naar boven
Mamma, zei Peuterkabouter tegen mammakabouter, ik wil naar boven. Naar boven?, vroeg mammakabouter. Ja, naar boven zei peuterkabouter. Ja, maar schatje zei mammakabouter, we hebben helmaal geen boven. Ik heb nog nooit een paddestoel met meerdere etages gezien.
Peuterkabouter wierp zich op de grond en riep, Ik wil geen etages, ik wil naar boven. Mammakabouter wilde peuterkabouter uit gaan leggen wat etages waren maar bedacht zich. Zeg lief peuterkaboutertje wat bedoel je eigenlijk met boven? Daar moest peuterkabouter heel diep over nadenken.
Hij fronste en fronste, piepte en draaide, bouwde een klein Duplo-torentje, sloeg zijn boekje over Poekiepoes open, ging op zijn peuterkabouter stoeltje zitten, ging weer staan, peuterde in zijn neusje en zei, en toch wil ik naar boven. Mammakabouter deed nog een poging en vroeg, waar is boven dan?
Daar had peuterkabouter niet van terug. Hij fronste en fronste, deed wat stampvoetjes, stak zijn tongetje uit naar kabouterpoes, klapte in zijn handjes, liet een klein scheetje en zei, hierboven. Wat heb ik toch een verdomd snood ventje dacht mammakabouter. Maar verder had ze niet het idee dat dit hele bovenverhaal nog ergens naar toe zou gaan.
Weet je wat zei ze, dan ga je toch lekker naar boven. Peuterkabouter glom van blijdschap. Hij pakte pappakabouters bijzettafeltje en zette deze op de eettafel, daarop stapelde hij zijn peutertafeltje, zijn tandenpoetsopstapje, mamma’s naaikistje, pappa’s sigarenkistje en een kopje. Al stapelend kwam hij steeds hoger en toen hij op één voetje op het kopje stond zei hij, mamma, ik ben boven. Maar mamma gaf geen antwoord. Mamma was van de weeromstuit buiten bewustzijn geraakt.
Net toen peuterkabouter een pirouette op zijn kopje maakte kwam pappakabouter binnen. Peuterkabouter wat heb je nu gedaan, schreeuwde hij. Mammakabouter kwam weer bij en zette het op een gillen.
Peuterkabouter dacht er het zijne van, klom naar beneden en zei, mamma ik wil naar bed. -
Jowi op 02 11 06 - 07:41
Hoera! Nog een verhaal!
Ik vind het een cool verhaal. Had een kleine hoop dat de peuterkabouter niet op zijn peuterstoel, maar op zijn peuterbroertje ging zitten. Maar dat zal mijn sadistische hoofd wel zijn. En ik had ook een vraag, waarom kabouters?
Hoihoihoi Taartjes! -
Keke op 02 11 06 - 11:05
Ik vind het een leuk snood ventje! Hihi.
-
Huda op 05 11 06 - 12:58
Ah, wat een gezelligheid hier! En vooral; wat een hoop verhaaltjes..
Net als ik eens helemaal niets kan bedenken, zal je altijd zien... -
Jacky op 01 12 06 - 13:16
Hier zoals beloofd mijn 2e verhaaltje. Het is een fragment uit het boek dat ik schrijf (hi,hi, mijn persoonlijke 10 jarenplan.)
Komt ie:
Haar vroegste herinnering kon ze zich in eerste instantie niet herinneren. Toen de arts haar vroeg terug te gaan naar haar vroegste herinneringen stuitte hij op haar ondoordringbare logica. Na lang nadenken gaf ze aan zich deze niet te herinneren. Hij gaf aan dat het onmogelijk was je vroegste herinnering niet te herinneren. Toch wist ze zeker dat de oudste herinnering die ze op dat moment had zeker niet haar vroegste herinnering was. Hij drong er nogmaals op aan dat haar vroegste en haar oudste herinnering één en dezelfde waren. Zij antwoordde met nietes. Nietes, volstond hij gooide het over een andere boeg en vroeg haar wat op dit moment haar oudste herinnering was. Zij vertelde over een autoritje met haar vader, moeder en twee grote zussen. Haar vader reed en haar moeder zat er als een soort lappenpop naast. Haar oudste zus zat te tekenen met een bic pen. Haar jongste zus zat te klikken met een bic pen. Zijzelf mocht geen bic pen omdat ze daar nog te klein voor was. Ze was naar haar idee een jaartje of drie. Haar vader had rare ogen dat zag ze in de achteruitkijkspiegel. Uit het niets brulde haar moeder dat als er godverdehoeren nu niet gestopt werd met dat getik ze een ongeluk zou begaan. Als een bezetene kwam ze overeind en beging een ongeluk. Ze zwiepte haar handtas met een grote boog richting achterbank en raakte hierbij haar mans hoofd. Deze rukte aan het stuur en raakt in een slip terecht. Vanaf toen werd haar herinnering vaag. Ze zag haar moeder door het open zijraam naar buiten vliegen. Het enige wat ze daarna nog zag waren bic pennen.
De arts vond het een indrukwekkende herinnering en vroeg hoe het afgelopen was. Zij zei dat ze zich dat niet kon herinneren. Haar ouders hebben er nooit over gesproken. Haar oudere zus beweerd zich helemaal niets te kunnen herinneren en haar oudste zus heeft ze sindsdien nooit meer gezien. Vervolgens riep ze,”Ha, ik heb hem weer, ik zit in mijn kinderstoeltje aan de eettafel. Ik zit achterstevoren want ik kijk naar de muur, naar het schilderij met fruitschaal. Zie je nou wel, zei ik toch.” -
Jowi op 01 12 06 - 13:46
Jeuh, tof verhaal, spannend ook, ik heb een paar tekstdingen die ik je ga mailen (sprak de juf) en verder; doe mij maar meer!
-
ikram op 06 12 06 - 14:27
Hee leuk, cool verhaal Jacky.
ik wil meer! -
Huda op 26 01 07 - 17:47
Ik heb geen verhaaltje maar een eerste pagina. Samen met een vriend kwam ik op het lumineuze idee om een koffietafelboek te maken. We hebben namelijk allebei de gewoonte om boektitels te bedenken, zonder het boek te schrijven. Het idee is dat ik de eerste pagina's voor zijn boektitels schrijf en vice versa. Hieronder mijn eerste pagina op zijn boektitel De Appelige Wangen van Igor S. Ik moest er vandaag aan denken, toen ik in een boek een eerste zin las die erg veel op de mijne leek. (komt ie, komt ie)
De dag dat het leven van Igor S. drastisch zu zou veranderen, begon op exact dezelfde wijze als de vele betekenisloze dagen daarvoor. Zijn digitale hemawekker gaf in rode cijfers half zeven aan toen het alarm afging. Omdat Igor er niet in slaagde het sonore geluid te integreren in zijn fantasieloze droom, draaide hij zich traag naar de wekker en gaf hij een klap op de snoozeknop. Dit tafereel herhaalde zich vijf of zes keer, helemaal exact wist Igor S. het niet meer. Tijdens de negen minuten totdat de wekker opnieuw zou gaan voerde Igor S een innerlijke miniatuurstrijd. Hij wist uit ervaring dat zich veel meer uitgerust zou voelen, als hij gewoon zou opstaan. Maar hij kon het idee van die paar gestolen minuten van het nietdoen niet weerstaan. Bij iedere klap op de knop besloot hij dat dit zijn laatste zou zijn, om zich de volgende keer toch weer te laten verleiden. Dit, zo zal later blijken, was veelzeggend voor het karaker van Igor S. Of liever gezegd, voor zijn gebrek aan karakter.
Vijf of zes keer maal negen na half zeven sleepte Igor S zich uit bed. Uit dezelfde kleinburgerlijke rebellie besloot hij de douche over te slaan. Ook dit was niets uitzonderlijks, Igor S, nam dit besluit precies om de andere dag. Bij het aankleden ontdekte Igor S. dat hij geen schone sokken meer had. Hij liep zijn kleine badkamer in, knipte het licht aan om weer te ontdekken dat het peertje het al een aantal dagen niet meer deed. Op de tast vond hij zijn Ikeawasmand naast de wasmachine en sleepte hij het hele gevaarte mee naar de gang. Daar aangekomen viste hij twee sokken uit de mand. Met de sokken in de hand sjokte Igor S. zijn woonkamer in, liet zich vallen op zijn te grote bank om de sokken op zijn gemak aan te trekken. Igor S. was vrolijk vandaag.
Alhoewel hiervoor vooralsnog geen enkele reden bestond, begon Igor S.geheel onbewust een opwekkend liedje te zingen:
Im on the top of the world lookin down on creation
And the only explanation I can find
Is the love that Ive found ever since youve been around
Your loves put me at the top of the world
Even dreigde Igor S' zonnige humeur net zo snel te verdwijnen als hij gekomen was. Hij kon maar niet bedenken van wie het vrolijke deuntje was. Hij herinnerde zich wel dat het een tijd zijn beltoon was geweest. Het was toen zomer en hij was ontzettend verliefd op een meisje dat hij op een terras had ontmoet. Ze had een doorschijnende huid gehad en bruin kortgeknipt krullend haar. Ze leek op een Francaise, maar ze was het niet. Destijds had hij haar het mooiste meisje van de wereld gevonden. Misschien vond hij dat nu zelf nog.
Igor S.' overpeinzingen werden bruut afgebroken door de klokken van de kerk twee straten verder. Acht uur. Hij moest nu echt rennen. Hij schoof de gordijnen een stukje opzij en besloot dat hij zijn tussendeseizoenen-jas wel aankon. Snel schoot hij in zijn instappers en dribbelde hij de trap af.
Bijna beneden voelde hij in zijn zakken dat hij zijn sleutels was vergeten. Kut. Hij rende weer naar boven en griste zijn sleutels van zijn bureau, waar zijn telefoon en portemonnee ook nog bleken te liggen. Hij stopte de hele verzameling in zijn jas en liep weer naar beneden. Op de mat lag de Volkskrant. Op de voorpagina schreeuwden de koppen iets over een economische crisis. Igor S. twijfelde even en liet de krant uiteindelijk liggen waar hij lag. Het was totaal onzinnig dat hij die krant iedere dag liet bezorgen. Zijn ritje met de tram naar zijn werk was te kort om de krant te kunnen lezen. Bovendien was het vrijwel onmogelijk om een normaal formaat krant te lezen in de tram, zonder boze blikken te ontmoeten. De gratis krantjes vond hij 'geen echte krant'en toen hij de Volkskrant nog niet liet bezorgen, miste hij het lezen van een krant oprecht. Mooie voornemens van het lezen van de krant als hij 's avond thuiskwam had hij toen hij belde voor een abonnement. Maar nu, nu de krant iedere ochtend geduldig op hem lag te wachten, nam hij er de tijd niet voor. Ook dit was veelzeggend voor zijn karakter. Of liever gezegd, voor zijn gebrek aan karakter.
Igor S. zwaaide de deur open en stapte de deur uit. Hij stak de brede straat over, sloeg een hoek om en liep naar de tramhalte van lijn 13. De abri stond volgepakt met zijn broeder-forenzen, schuilend voor de miezerende regen. Igor S. schuwde bij het idee met deze hele meute in een ongetwijdeld al volle tram te moeten staan. Het was maar een kwartier fietsen naar het kantoor waar Igor S. werkte. Maar hij was wat hij zelf noemde een 'mooiweerfietser'. -
Jowi op 26 01 07 - 21:37
En dan? En dan? Wat gebeurt er hierna? Ik wil een hint een idee al was het maar een halve zin die met vertelt waarom het leven van Igor vandaag zo drastisch gaat veranderen!
Komt om hij een mooiweerfietser is?
Is het Dood door Volkskrant?
Is het toch die Ringtone of misschien die nepfrancaise op wie hij verliefd was?
Spannend!
Zelfs op de eerste pagina van een boek hebben we die uitleg nodig Hoet. Anders kunnen we, uh, ik niet slapen straks.
En aangezien ik uit goede bron vernomen heb dat je de komende paar dagen tijd hebt...
Jeuhhhhhhh verhaaltje! -
Huda op 27 01 07 - 15:40
Hee Joow, nou was ik juist op zijn Schmitz aan het werk gegaan; gewoon maar schrijven en zien waar je (of Igor S.) in dit geval uit komt. Ik heb geen flauw idee wat er gaat veranderen. Inderdaad, inderdaad, tijd de komende dagen, maar ik heb nog een titel liggen "De poffertjesprinses".
-
Jowi op 28 01 07 - 07:51
Op zijn Schmitz te werk gaan is uiteraard geweldig; je volgt de tekst tot waar die kwispelt en dan wacht je gewoon even.
Misschien moet je dat nu doen, wachten tot Igor wat terug zegt en dan verder schrijven.
Of misschien heb je alleen het begin van iets zeer ingrijpends nodig, in het kader van 'eerste pagina's'.
Je kan kiezen voor de 'the fly' variant; 'Igor was een 'mooiweerfieter' maar de laatste keer dat hij fietste was hem opgevallen dat het zadel niet goed meer zat. Hij vermoedde een staart.'
Of iets met de wereld: 'Ondanks zijn gevecht met de wekker was Igor nog behoorlijk op tijd, zag hij aan de klok boven de tramhalte. Exact op tijd zelfs. Er was iets met die klok, dacht Igor. Hij keek nog eens. Er was iets met die klok, of nee, het was de klok niet, het was de lucht achter de klok. Die was groen. Felgroen.'
En natuurlijk zijn er nog veel meer mogelijkheden, maarrrrrrrrrrrrrr De poffertjesprinses klinkt ook erg goed. Lezen lezen lezen! -
Stoere Schrijfster op 03 02 07 - 14:33
hahaha! Ik vind het verhaal "marginaal bestaan" echt zo ontzettend fantastisch. Waarom weet ik niet. Maar het is gewoon leuk. Ik ben bijna geneigd het op mijn weblog te plaatsen. Maar dat is wel heel makkelijk. Misschien zelf ook maar eens een marginaal verhaal schrijven. Of juist niet, want het is al gebeurd.
-
Keke op 03 02 07 - 23:55
Ja, leuk ik word beroemd, ik mag op de website van stoere schrijfster, jippieeeee. En hoe meer marginale verhalen, hoe beter! als je maar geen marginaal bestaan leidt... x
-
Stoere Schrijfster op 04 02 07 - 13:20
Hihi! Inderdaad, een marginaal bestaan leiden is .. uhm.. jammer. Ik ga vanavond loggen (helaas moet ik nú naar een feestje en eigenlijk zit ik nog een beetje in mijn pyjama) maar ik ga hier een logje aan wijden.
Groetje, S.S. -
Stoere Schrijfster op 06 02 07 - 12:16
Het staat erop! Het verhaaltje van 'marginaal bestaan'. Ik heb de bron vermeld, dus volgens mij ben ik geheel legaal bezig nu. ;-)
Ik zou ook wel een verhaal naar deze hangplek willen sturen. Maar of ik het verhaaltje 'marginaal bestaan' ooit ga overtreffen... ik weet het niet. -
Jowi op 06 02 07 - 14:45
Graag! Ik ben zeer benieuwd.