Vrij
Vanmorgen zei ik tegen mezelf; je hoeft nog niet op, je hebt verplichtingenvrij vandaag, wegens goed gedrag en alle weekenden doorwerken.
En ik hoorde dat de douche aan was en mijn kat kroop nog eens wat steviger in mijn armen en ik dacht; ik kan gaan sporten, maar het hoeft niet.
Ik kan ook gaan schrijven, maar dat hoeft ook niet. Ik kan de hele dag in bed blijven liggen en net zo lang slapen tot dat moeie gevoel dat er al sinds de boot in zit, eindelijk op is. Weggeslapen.
Schone lei, vers bakje energie.
Ik deed mijn ogen dicht en mijn kat slaakte een diepe zucht van opluchting waarschijnlijk, of van verbazing, dat de warmte nog even werd verlengd.
Ik dacht aan vrouwen die over katten schrijven en hoe ze allemaal single zijn in mijn fantasie. Zelfs als ze dat niet zijn.
Hoe dat misschien wel het nieuwste stigma van deze wereld is, je kan ermee schelden; hee joh, kattenvrouw.
Actiegroep oprichten dacht ik, tegen kattenvrouwendiscriminatie, tegen singleuitlacherigheid vooral door nog veel oudere vrouwen van wie je niet meer durft te vragen of ze ooit een man hebben gehad. De wekker stond op half acht, er was nog zoveel tijd, een hele dag, dus als ik nog even mijn ogen dicht zou doen.
En opeens stond ik naast het bed en bij de douche naar mijn lief te loeren. Die heel hard riep 'ga jij eens terug je bed in.'
En toen was ik opeens gedouchet en aangekleed en zat ik op de fiets naar mijn computer.
Meer foto's maken wil ik ook, had ik onderweg al bedacht omdat de lucht zo mooi was en ook dat het eigenlijk jammer was dat ik geen fotomens ben, dat ik, als ik zo iemand was die de hele dag foto's maakte, ik vast hele leuke foto's zou maken. Het was niet de eerste keer dat ik het dacht daarom ging het ook zo leker door mijn hoofd, waar is mijn camera dacht ik nog, oh ja, in de boot, bij de kat en het warme bed. Ik keerde niet om.
Ik zag dat de kermis aan het vertrekken was zonder enige behoefte om met ze mee te gaan. De kermis is denk ik alleen voorzien van een laagje romantiek als je onder de tien bent. En het regende, dat hielp ook niet.
En dan waren er natuurlijk nog de weblogvormgevingsinhoudsbesognes en plots ontdekte typefouten en die leraar Nederlands van vroeger die weigerde te geloven dat mijn regelmatige handschrift toch zo onleesbaar kon zijn en de hele tijden enen gaf om ik volgens hem een 'u' schreef waar een 'n' hoorde te staan. Daar moest ook een actiegroep voor. Een selectiecommissie die alleen de liefste en leukste leraren Nederlandse les laat geven om toekomstige taalliefde te garanderen. Ik geef toe dat ik, toen ik dat dacht, er zelf ook een beetje misselijk van werd.
En uiteindelijk bedacht ik dat de ochtend, zeker voor een lege dag, al behoorlijk vol gelopen was.
Dus misschien dat ik nu even ga slapen.
-
inge op 04 09 07 - 09:47
lekker leventje...
btw de kermis trekt ook nog rond de 14, 15 kan ik je vertellen... -
Pascal op 04 09 07 - 11:12
Ik geloof er niets van... jij gaat niet meer slapen. Ik verdenk u van workaholicism.
-
Marieke op 04 09 07 - 12:41
Hm, dat ken ik, jezelf een vrije dag gunnen maar hem niet kunnen nemen. Misschien zou het anders zijn als we een beroep hadden dat stinkend rijk maakte. Maar misschien ook niet.
-
Frans54 op 07 09 07 - 12:19
Gebeurd mij ook nog al eens: een rustige dag plannen en dan van alles om handen hebben (en andersom trouwens ook: van alles plannen en de hele dag niets uit mijn handen zien komen)