IJstijd
'Ik doe de duiven.' Hij was een jaar of twintig en als hij lachte zat er een kuiltje in één wang.
'Wat doe je dan met ze?' Ze probeerde haar stem gelijk aan de zijne te laten klinken, serieus, alsof het heel normaal was om duiven te doen.
'Ik tel ze.' Hij keek heel even in haar richting, zijn blik net boven haar ogen.
'Je telt ze.'
'Iemand moet ze tellen.'
Ze knikte, dat kon ze zich opeens best voorstellen.
'Driehonderdeenentwintig,' zei hij.
En toen grinnikten ze allebei.
Zo werd ze vrienden met Jerry, de duiventeller.
Ze was 21 en had nog nooit een jongen zoals hij gezien, maar ze kwam dan ook uit een klein dorpje in de Betuwe.
Voor Jerry spraken wonderlijke zaken vanzelf. Duiven kwamen op volgorde bij hem langs om geteld te worden, dat wist hij zeker, anders zou hij ze niet tellen. Soms kwam er eentje terug om dag te zeggen. Dan werd er een klein feestje gevierd.
Jerry riep ook woede op. Vooral bij Danielle, de onderbuurvrouw. 'Zo'n jongen moet het gesticht in!' riep die regelmatig, 'die spoort niet!'. Danielle spetterde als ze praatte en er bestond voor haar maar één wereld, de hare.
Jerry woonde op het dak van het huis, in een tuinhuisje. Dat mocht eigenlijk niet, maar zijn vader was de huisbaas en dus zei niemand er wat van.
Het was geen groot huis, twee verdiepingen maar.
Bovenop Jerry, daaronder de huisbaas, dan Danielle, en tenslotte zij, in een piepklein kamertje met een tralie voor het raam. Tegen inbrekers.
Ze rookte nog maar net en durfde dat niet in het kamertje te doen.
Dus ging ze naar het dak en zo ontmoette ze Jerry.
De tweede keer trof ze hem huilend voor zijn tuinhuis op een onverwoestbaar Praxis hardhoutbankje.
'Wat is er Jerry.'
Hij toonde een gebroken schoenveter. Ze legde haar arm om zijn schouder om hem te troosten.
Ze was een beetje jaloes op Jerry's leven. Als hij niet aan het tellen was, dan wachtte hij. Als hij moe was van het wachten dan sliep hij. En als hij wakker werd, waren er altijd weer nieuwe duiven. Zij dwaalde ondertussen rusteloos van studie naar studie, van liefde naar liefde. Na drie jaar besloot ze dat de stad te groot voor haar was.
'Ik moet hier weg Jerry.'
Ze zaten samen op het Praxis bankje.
Hij sloeg een arm om haar heen. Dus bleef ze nog even.
-
Roerganger op 10 09 07 - 12:11
Ja, als het weer even warm is, dan blijf je natuurlijk nog even.
-
Jowi op 10 09 07 - 12:16
Zou daar niet een filosofie voor het leven uit te slepen zijn Roer? Of is het dat al.
Het is wat het is en het is beter als het warm is. -
Roerganger op 10 09 07 - 12:18
Ja Jowi. Dat is toch wel een heel fundamenteel en universeel gegeven. Dus als we dan toch een religie aan moeten hangen, kies ik deze.
-
Plien op 10 09 07 - 13:01
Dit raakt mijn ziel. Hoe krijg je het toch voor elkaar.
Op dat bankje ging ik toevallig net zitten, de warme arm die mij vast moest houden om mij te weerhouden te gaan was er net op tijd. Voor nu, en misschien voor altijd even -
inge op 10 09 07 - 19:21
mooi.
maareh... driehondereenentwintig ? zonder d ? ; )
ot : nav mijn logje over jou cq kus van je zus had iemand het idee opgepakt het boek te kopen (meer iemanden trouwens !!! yeay !), maar deze bepaalde iemand vergiste zich en heeft nu 'zusje van me' hahaha weet je nog, daar dacht ik toen ook meteen aan toen jij over kus van je zus vertelde... anyway... hopelijk gaat ze kus van je zus ook nog scoren natuurlijk ! -
ilse op 10 09 07 - 21:01
Ja, lekker met Jerry op een bankie, knus tegen mekaar an, warme zon op je lijf, een paar van die duifies scharrelend om je benen, roekoe roekoe roekoe. Ik zou ook blijven zitten, hoor, dan maar niet de wijde wereld in....
-
Henriette op 10 09 07 - 21:56
Ik vond een verwijzing naar jouw blog en dacht, laat ik eens even gaan kijken. Nu, ik heb gekeken..en ben middenin in een prachtig stukje beland.
-
Frans54 op 10 09 07 - 21:57
Die jongen hoort niet in een gesticht maar in een documentaire of zelfs een teleac cursus over gelukkig zijn met kleine dingen.
-
Jowi op 11 09 07 - 07:37
Ik vind het op zichzelf al een geweldig idee om een documentaire over gelukkig zijn met kleine dingen te maken Frans! Niks geen teleac, zelf proberen :)
En dank je wel Henriette en Ilse en Inge en Plien en Roerganger, dit verhaaltje moet even, ik weet nog niet hoe lang het doorgaat. -
Frans54 op 12 09 07 - 00:07
Gelukkig zijn met kleine dingen doe ik al lang, documentaires zijn niet zo mijn ding, maar af en toe klinkt dit principe wel door in mijn korte verhalen.