DuivenJerry

Met IJstijd 1, 2, en 3 had ik al een begin gemaakt. Nu het hele verhaal.
Het was een plezier om te schrijven.

DuivenJerry

'Ik doe de duiven.' Hij was een jaar of twintig en als hij lachte zat er een kuiltje in één wang.
'Wat doe je dan met ze?' Ze probeerde haar stem gelijk aan de zijne te laten klinken, serieus, alsof het heel normaal was om duiven te doen.
'Ik tel ze.' Hij keek op, zijn blik net boven haar ogen.
'Je telt ze.'
'Iemand moet het doen.'
Ze knikte, dat kon ze zich opeens best voorstellen.
'Driehonderdeenentwintig,' zei hij.
En toen grinnikten ze allebei.

Zo werd ze vrienden met Jerry, de duiventeller.
Ze was 21 en had nog nooit een jongen zoals hij gezien, maar ze kwam dan ook uit een dorpje in de Betuwe.
Voor Jerry spraken wonderlijke zaken vanzelf. Duiven kwamen op volgorde bij hem langs om geteld te worden, dat wist hij zeker, anders zou hij ze niet tellen. Soms kwam er eentje terug om dag te zeggen. Jerry herkende ze aan hun geur. ‘Ik ruik er weer eentje!’ stond hij dan te zingen. Dan werd er een klein feestje gevierd. Bijna iedere week was het raak.
Jerry riep ook woede op. Vooral bij Danielle, de onderbuurvrouw. 'Zo'n jongen moet het gesticht in!' riep die regelmatig, 'die spoort niet!'. Danielle spetterde als ze praatte en er bestond voor haar maar één acceptabele wereld, de hare.

Jerry woonde op het dak van het huis, in een tuinhuisje. Dat mocht eigenlijk niet, maar zijn vader was de huisbaas en dus zei niemand er wat van.
Het was geen groot huis, twee verdiepingen maar.
Bovenop Jerry, daaronder de huisbaas, dan Danielle, en tenslotte zij, in een piepklein kamertje met een tralie voor het raam. Tegen inbrekers.
Ze rookte als een schoorsteen maar durfde dat niet in het kamertje te doen.
Dus ging ze naar het dak en zo ontmoette ze Jerry.

De tweede keer trof ze hem huilend voor zijn tuinhuis op een onverwoestbaar Praxis hardhoutbankje.
'Wat is er Jerry.'
Hij wees naar het hok, waar geen duif te bekennen was. Danielle had ze allemaal weggejaagd. Ze legde haar arm om zijn schouder om hem te troosten.
‘Ze komen wel weer terug.’
Jerry knikte. ‘Maar ik weet niet of ze de volgorde wel hebben onthouden.’

Ze was een beetje jaloes op Jerry's leven. Als hij niet aan het tellen was, dan wachtte hij. Als hij moe was van het wachten, sliep hij. En als hij wakker werd, waren er altijd weer nieuwe duiven. Zij dwaalde ondertussen rusteloos van studie naar studie, van liefde naar liefde. Na drie jaar besloot ze dat de stad te groot voor haar was.
'Ik moet hier weg Jerry.'
Ze zaten samen op het Praxis bankje.
Hij sloeg een arm om haar heen. Dus bleef ze nog even.

Het probleem van buurvrouw Danielle was niet zozeer dat ze andere mensen het licht in de ogen niet gunde. Integendeel, ze zag zichzelf als een zeer aangepaste, ja zelfs vrijgevige vrouw.
Iemand die het goed met de mensheid voor had.
Ze gaf maandelijks geld aan zielige zeehondjes, ze gaf zelfs af en toe geld aan collectebussen.
Ze had een illegale Nigeriaanse vrouw als poetshulp en was beleefd in winkels.
Danielle had een sociaal verantwoord leven.
Ze had twee vriendinnen met wie ze iedere zondagmiddag koffiedronk, waarbij ze elkaar op vrolijke toon informeerden over de domme acties van anderen. Als ze al een keer in haar enthousiasme een hap van haar koekje in de koffie spetterde, zei ze 'o sorry' en sloeg een perfect gelakte hand voor haar mond.
Danielle had een man en twee kinderen, die ze had geleerd doodstil op de bank te zitten. Haar man kende ze al sinds haar achttiende, de kinderen scheelden precies anderhalf jaar.
Ze had hard gewerkt om ze te krijgen en liet zich meteen steriliseren toen ze klaar was. Missie volbracht.
Kortom, ze deed haar plicht, was in feite de liefde zelve - tot het moment dat mensen het waagden haar leven binnen te dringen. Hoewel ze zelfs in het wegjagen van die indringers consequent was. Ze discrimineerde niet. Iemand die haar hinderde moest verdwijnen, of hij nou wit, bruin, moslim of gek was.

In de loop der jaren had Danielle de meeste ongewenste elementen effectief uit haar leven verwijderd. Op het moment had ze enkel nog last van telemarketeers en van Jerry.
Telemarketeers vormden vooral een plaag op het moment dat ze net op de bank zat, met een zakje verantwoorde chips en haar stiekeme soap. Ze belden precies als er een heftige ruzie op het scherm gaande was. De telefoon afzetten kon niet, je wist maar nooit of je een goeie aanbieding misliep, maar meestal verkochten ze troep.
‘Weet je dan niet dat Blake net Elane op haar hoofd slaat!’ gilde Danielle in de telefoon naar een verbouwereerde verkoper. Danielle hield ervan te kijken naar mensen die elkaar pijn deden. Er ging iets...troostends van uit.

De telemarketeer hing altijd weer op, maar tegen de blijdschap van gekke Jerry viel niet op te schreeuwen. Zijn aanwezigheid drong voortdurend door alle muren heen.
Zijn domme grijns als ze hem op de trap tegenkwam. ‘Buurvrouw wat ruik je lekker.’ En dan snoof hij, walgelijk.
En hij huppelde, dat gelúid, ze werd al chagrijnig als ze bedacht dat hij misschien weer langs zou komen.
En het ergste; hij zong steeds.
Een hoog variatieloos gehum, als een in gedachten verzonken peuter.
Wat deed hij in haar leven? En vooral; hoe kreeg ze hem eruit?
Danielle begon te broeden.

Jerry had één wens; de duif terugzien die hem ooit aan het tellen had gezet.
Het was een magisch moment geweest vertelde hij, toen ze weer eens op het dak zat te roken. Dankzij die duif kreeg hij een doel in zijn leven.
'Hoe zag die duif eruit?' Ze greep een verse sigaret.
Hij keek naar de lucht en dacht na.
'Duivig,' zei hij tenslotte.
Ze knikte en stak de sigaret op.
Jerry wachtte met praten tot hij brandde.
'We moeten haar lokken,' zei hij tenslotte, toen ze haar eerste rook uitblies.
Hij wachtte tot ze weer iets terugzei. Pratend met Jerry was net pingpongen.
'Hoe dan?'
Zijn gezicht betrok. 'Ik dacht dat jij dat wist.'
Ze inhaleerde extra diep om te verbergen dat ze even niets te zeggen had.
'Waar hield je duif van?' vroeg ze tenslotte.
Jerry knikte en giechelde.
Ze begon last van ongeduld te krijgen. Ze stak haar vrije hand naar hem uit en deed alsof de kieteldood dreigde. Jerry klapte al bij voorbaat gierend van de lach dubbel.
'Van de geur van buurvrouw Danielle,' zei hij uiteindelijk, nahijgend.
'En je weet zeker niet wat voor een geurtje dat is?'
'Nee, maar we kunnen het van haar stelen!' Jerry's antwoord kwam opeens heel snel, ze bekeek hem achterdochtig.
Hij knikte hevig.
Ze nam een laatste trekje en drukte haar peuk uit.
Danielle was deze week op vakantie, dat hing op een briefje bij de deur. En of iedereen met zijn fikken van haar post wilde afblijven.
'Ok,' zei ze tenslotte, en dacht bij zichzelf, ik ga toch weg, de stad uit, een laatste daad, wat maakt het uit.
'Vannacht. Ik ga mee’

Danielle had een rotvakantie. Het regende de hele tijd en haar kinderen hadden wel drie keer om patat met appelmoes gevraagd, terwijl zij had staan sloven op dat rottige eenpersoonspitje, waar de pan steeds afviel.
Van haar man moest ze het ook niet hebben; die had een paraplu iets van de tent geplant en daaronder zat hij de hele dag op een plasticje met een radio tegen zijn oor naar de sportverslagen te luisteren. Gek werd ze van het opgewonden geblikker.
Die middag was de maat vol. Ze sleurde kinderen en man het bos in om kastanjes te zoeken. ‘Die boom,’ ze drukte alledrie een fikse tas in handen, ‘en die tassen moeten vol.’
Ze had even gewacht tot ze zeker wist dat iedereen ingespannen rondspeurde, en toen was ze er vandoor gegaan. Terug naar camping, in de auto en naar huis. Jerry moest boeten voor haar rotvakantie. Ze zou beginnen met het aangeven van zijn tuinhuis bij de politie.
Terwijl ze met gierende banden de bochten nam, voelde ze zich ondertussen reuze schuldig. Haar gezin achterlaten, alsof ze de gemene moeder uit Hans en Grietje was – dat kwam er nou van, had een vriendin haar laatst voorgehouden, ‘als je niet ook eens aan jezelf denkt.’ En zo was het. Precies.

Het huis was vreemd stil toen ze de sleutel in het slot stak. Geen gezang vanaf het dak, geen geroffel op de trap, misschien was Jerry ook op vakantie.
Danielle gooide haar jas uit en liep naar de badkamer. Ze had zich vier dagen met een washandje gewassen, in de auto al had ze visioenen van zichzelf met een bruisbal in bad.
Vlak voor ze de badkamerdeur open deed hield ze halt. Het was een van die telepathische ingevingen die ze volgens haar vriendinnen had omdat ze zo gevoelig was voor de wereld. Er was iets binnen. In de badkamer. Ze moest oppassen.
Onzin. Ze fronste. Aardig zijn voor jezelf is tot daar aan toe, op gevoelens ingaan is voor slappelingen. Ze gooide de deur open en stond oog in oog met Jerry.
‘Jij!’ gilde ze.
‘Niet wassen!’ krijste Jerry. Hij had iets vast. Iets wat razendsnel op Danielles’ hand, die nog op de deurknop rustte, afsuisde.

Het is schemerig als ze haar kleine hokje met de tralies verlaat. Sigaret in de aanslag, zwarte handschoenen aan.
Ze loopt zo stil mogelijk de trappen op. Het grootste deel van de dag is ze weggeweest en ze kan de gedachte niet uit haar hoofd zetten dat Danielle intussen met haar familie is thuisgekomen.
Jerry zit al op het Praxisbankje te wachten. Zijn haar staat rechtop en hij grijnst van oor tot oor. Hij klemt een plastic tas tegen zich aan en schommelt van opwinding.
‘Misschien moeten we het niet doen,’ ze ploft naast hem neer en steekt haar sigaret op.
Jerry zegt niks maar schommelt harder, een kind dat het juiste moment afwacht om iets leuks te vertellen.
‘Jer,’ probeert ze nog eens, zijn ogen schieten alle kanten op, soms duurt het even voor ze contact met hem krijgt.
‘Kijk!’ Jerry kan zich niet langer inhouden en springt op. ‘Ik heb het al opgelost! We kunnen mijn duif lokken! Ik heb het al opgelost!’
Ze valt bijna van het bankje als ze ziet waarmee hij voor haar neus staat te zwaaien.
Het is de net verwijderde hand van Danielle.
‘Zo vreselijk goed van mij!’ gilt Jerry.

Zoeken

Zoek naar woorden die gebruikt zijn in artikelen

Zoeken naar:

Doorklikken

Eerder (Opdracht 2)
Home
Later (West)

Laatste reacties

• inge: ik lees tussen deze regels door al een heel verhaal…
• Venus: Ohwjaaah, herinneringen, dat zijn rare dingen, heel…
• inge: de kleine momenten, dat is wat je bijblijft. ik mer…
• Anders: dat had ik even gemist, geloof ik... #andereboot
• Anders: bij ons het geklots onder de overnaadse romp bij de…
• inge: benieuwd naar dat verhaal.
• Gerhard: Mooie naam.
• inge: een verhaal dat zichzelf vertelt, is. een verhaal w…