Theater
Afgelopen weekend was ik in Sittard om theater te kijken.
Sittard blijkt voornamelijk uit grote zwermen hyperactieve kinderen te bestaan.
Er was geen doorkomen aan.
Ze duwden en wrongen eerst de ontvangsthal in en daarna net zo hard er weer uit, omdat er buiten een trommelgroep begon te spelen.
Alsof ik door miniboksers onderhanden werd genomen.
Ik liet me naar binnen drijven, van plan af te slaan zodra ik een rustig plekje zag.
Toen greep een kinderhandje me.
Ik keek naar beneden, een blond meisje met nog drie vriendinnetjes.
Ze keek niet naar me, maar haar hand bleef hardnekkig de mijne zoeken.
En opeens was ik weer op de markt, een jaar of tien oud, op zoek naar de hand van mijn moeder omdat ik wilde laten zien dat er in het kraampje zulke mooie oorbellen lagen.
Van die hangers, met kraaltjes.
Toen ik naar haar opkeek was ze veranderd in een wildvreemde meneer maar wel met háár jas aan.
Het handje had me nu stevig vast.
De geschiedenis herhaalt zich, dacht ik, met een enorm oud gevoel en pelde de vingertjes voorzichtig los.
Op dat moment keek het meisje naar me op en zag dat ik het niet was.
Haar uitdrukking veranderde nauwelijks, misgegrepen, niets aan de hand, strakke blauwe ogen.
Ik kon er destijds nog nachtenlang niet van slapen.
Een nieuwe kindergolf.
Daar was het rustige plekje.
Ik deed een stapje opzij en liet het meisje langs me heen het theater in stromen.
-
Plien op 24 09 07 - 10:28
Sittard, daar heb ik jong volwassen stappen liggen. ik loop weer aan de hand mijn Sittardse lief, dit keer laat ik niet meer los, maar dit terzijde.
Fijn dat het meisje niet verblikte of verbloosde, zou ik ook niet doen als ik jouw hand per ongeluk vastpakte. Het scheelt dat het een vrouwenhand was misschien, hoewel je tegenwoordig ook voor graaiende vrouwenhanden moet uitkijken.
was het stuk goed ontvangen overigens? -
Gerhard op 24 09 07 - 11:10
Zo stond ik eens in een museum aandachtig in een vitrinekast te kijken, ik was er met mijn vriendin. Ze kwam naast me staan en ik legde mijn arm om haar heen. Toen ik haar voelde verstijven keek ik en zag dat het een wildvreemde dame was. Ik legde het uit en we hebben er samen om gelachen, het was eigenlijk wel een leuke ontmoeting!
-
Greetje op 24 09 07 - 14:02
"Met een enorm oud gevoel".. Mooi!
-
Henriette op 24 09 07 - 19:21
Dit was even een kijkje terug in de tijd voor je. Waar jij slapeloze nachten van had, schijnt dit kind het gewoon een vergissing gevonden te hebben.
Is de jeugd harder geworden? Minder snel van hun stuk te brengen. Of gewoon een verschil in karakter?
Een normale reactie zou in mijn ogen in ieder geval een schrikreactie teweeg hebben moeten brengen. -
Laurent op 24 09 07 - 20:18
Normaal gesproken is het toch een tamelijk rustig stadje.
-
Pascal op 24 09 07 - 22:44
Mijn dochter (9) moest en zou die mooie oorbellen hebben. Ze mailde mij dat ze er zelf 1 euro zou bijleggen. Ja, ze mailt mij van boven op zolder naar mij in de huiskamer. Zo gaat dat in huize Summer. En weiger zo'n verzoek maar eens. Niet dus... ze pakt me nu al helemaal in. Hoe moet dat voor later?
-
Huda op 24 09 07 - 23:56
Wat een mooi stukje!
-
Susanne op 27 09 07 - 15:50
Sittard..ja, daar heb ik ook mijn lief vandaan geplukt!
Die kinderen, die hebben we in Roermond gekregen, want anders zouden ze maar hyperactief worden... -
Jelle op 30 09 07 - 14:07
Mooi geschreven, het contrast tussen de reactie van het meisje en die van jou destijds.