Theorie voor bij de boodschappen
*
Laten we goed en slecht en alle andere morele veroordelingen er even buiten laten.
Dan is kunst liefde en liefde verslaving en kunst dus ook verslaving.
*
Men neme onze vriend X. Hij is in de kracht van zijn leven met bruin golvend haar en in het bezit van een fout vriendinnetje. Zij is aan de drugs, zij is niet attent en door diezelfde drugs is de seks ook nog eens slecht. Haar idee van een uitje is de hele middag bij de dealer zitten.
Of vriendin Z, een variantje. Blondharig en rondborstig dit keer, immer voorzien van een schare aanbidders. Maar zij kiest voor haar vriend, die agressief en dom is en haar bovendien wel eens slaat. Omdat hij daarna berouw toont vergeeft ze hem steeds opnieuw, sterker nog, ze is van plan hem te redden uit zijn vicieuze cirkel.
Want, zo zeggen X en Z in koor: 'Wij hebben liefde. Wij hebben die liefde nodig.'
Natuurlijk zult u, intelligente lezer, allang hebben gezien dat hier het pad van destructie wordt bewandeld.
Er is alleen maar een bitter eind, de vraag slechts wanneer dat einde in zicht komt.
En dan nu de kunstenaar. De hardwerkende kunstenaar Q om precies te zijn. Een aantrekkelijke man, getalenteerd ook, hij won ooit een ontwerpwedstrijd voor een groot warenhuis en als hij wil kan hij zo zijn vaders aannemersbedrijf overnemen.
In plaats daarvan zit hij weken opgesloten in zijn atelier met een kwast.
Q heeft geleerd op zijn intuitie te vertrouwen, want dat levert hem, naar eigen zeggen, de beste kunstwerken op.
Het enige nadeel ervan; hij weet dat als hij een klein krulletje op een groot vlak zet, de kans groot is dat hij met ijzeren zorg het hele vlak van kleine krulletjes moet voorzien.
Hij zucht er wel eens over, want het kost hem op die manier jaren voor een schilderij af is, maar het moet. 'Want zo werkt het.'
Onze kunstenaar bewandelt het pad van de creatie, hij handelt in schoonheid.
Er is ook voor hem een einde, maar hoe dat eruit zal zien is nog ongewis.
De overeenkomst: Zowel kunstenaar als de destructieven zijn verslaafd aan hun intuitie, aan hun emotie - afhankelijk van hoe je de kick noemt die het ze geeft om op hun pad door te gaan.
Ze zullen de eersten zijn om toe te geven dat hun manier van doen niet speciaal slim of rationeel verantwoord is. Maar het maakt ze niet uit, want ze geloven in hun intuitie. En die intuitie vertelt ze keer op keer dezelfde weg in te slaan. Zij het krulletjes, zij het slaag, zij het drugs.
De theorie.
Volgens mij is iedereen met een passie om te leven (zelfs al is het maar een heel klein passietje) op die manier aan intuitie verslaafd.
We noemen het misschien anders. We noemen het pijn, of liefde, of kunst of 'stomme wereld.'
Waar het om gaat is dat we een verslaving zoeken en keihard werken om iedere keer de ideale omstandigheden voor die verslaving te waarborgen.
Een slachtoffer wil immers het liefst altijd zielig zijn, een aanbidder bij voorkeur altijd verliefd.
De constructieve variant levert over het algemeen meer waardering op, maar het mechanisme is in wezen hetzelfde. De behoefte is even groot, het voortdurend terugkeren naar de bron is hetzelfde, de afkickverschijnselen bij onthouding zijn minstens zo onaangenaam.
Dus: kunst is liefde is verslaving is kunst.
En nu koffie kopen.
-
Mark op 17 10 07 - 11:49
. . . . .Een slachtoffer wil immers het liefst altijd zielig zijn, een aanbidder bij voorkeur altijd verliefd.. . .
Nee hoor. Iedereen wil Liefde. We hebben alleen verschillende opvattingen over wat dat is. En of het er wel is. Door wat we geleerd/ervaren hebben creëerden we daar een eigen definitie van. Levert zeer boeiende en dramatische levens op.
Ben het erg met je eens daar zonder oordelen naar te kijken. Mooi verhaal door de ontspannen toon en getoond respect, door de 'destructieve weg' ook als een weg te willen zien. -
Mir op 17 10 07 - 13:47
Alles is liefde, dat hoor ik wel vaker de laatste tijd. ( ;
En in de tussentijd drinken we koffie. Met liefde. -
Frank op 17 10 07 - 17:33
Die Mir schrijft mij altijd de woorden uit de pen.
Maar goed, mooi geschreven.
Ik legde zelf tijdens het lezen een
(minder intensieve) link naar
het bloggen.
Je schrijft/blogt omdat je dat graag doet/
je niet graag een lange tijd níks schrijft/
geniet van de waardering, maar je vaak
ook een beetje gedwongen voelt
om er wat neer te zetten.
Tenminste,
ik dan. -
Greetje op 17 10 07 - 20:30
Jij legt een link tussen passie en intuïtie. Ik denk dat dat klopt. Op een of andere manier lijkt passie en verstand nooit samen te gaan. Shit.
-
Stoere Schrijfster op 17 10 07 - 23:03
Wow.. dat heb je weer mooi geschreven Jowi!
En inderdaad Greetje, dat gaat nooit samen. Nooit. En als het wel samen gaat is het saai. Dus eigenlijk is het wel goed zo. Vind ik. ;-) -
karin op 18 10 07 - 08:28
Liefde en aandacht zijn twee hele verschillende dingen.
Men denkt de aandacht te zien voor een liefdesprikkel. Een verslaving, een kick, de aandacht zoekt steeds een nieuw middel om het gevoed te hebben.
Liefde staat op zichzelf. Daar heb je geen (over)dosis van nodig omdat het al in je bloed stroomt op de manier zoals het hoort. Zonder naaldje ook nog. -
Jowi op 18 10 07 - 09:00
Karin, het gevoel dat jij beschrijft zou ik geluk noemen. Maar misschien weet ik niet wat liefde is.
En in dat kader: grappig dat Mark zegt dat iedereen liefde wil. Dat geloof ik niet. Ik geloof wel dat mensen dénken dat ze het willen, maar als je naar hun acties kijkt willen ze bevestiging, of steun, of pijn.
Ik vind de dwang van het bloggen ook een mooie, zoals Frank hem beschrijft. Dat hoort er ook bij, dat je jezelf een beetje in het nauw brengt.
Mensen willen weten of ze leven, maar zijn daar tegelijk zo bang voor dat ze het meestal niet doen.
Dank jullie allemaal, samen theorie bouwen is vet cool. -
karin op 18 10 07 - 11:40
@Jowi: Volgens mij heet dat de grootste levensles: 'Mensen willen weten of ze leven, maar zijn daar tegelijk zo bang voor dat ze het meestal niet doen.'
En dan wel doen. -
henkjan op 18 10 07 - 14:03
Schitterend inzicht. Mag ik je tekst publiceren in Nachtvlinder, ons huisblad voor de verslaafde vrouwen van de Vrouwennachtopvang van De Regenboog?
-
Margriet op 23 10 07 - 12:30
Ik ben het er geloof ik niet helemaal mee eens. Ik weet alleen nog niet waar het 'm in zit.
-
Margriet op 23 10 07 - 12:43
Te snel gereageerd de vorige keer. Ik denk dat intuitie geen vervanging is van pijn. Door pijn kun je verslaafd worden aan liefde, in welke vorm dan ook. En die verslaving noem je dan intuitie. "Ik kan er niks aan doen" Door kunst kun je juist de verantwoordelijkheid nemen voor je pijn in plaats van toe te geven aan de verslaving. Dat is het verschil tussen kunst en verslaving. Pijn is verslaving is kunst is liefde is pijn. Maar dat is mijn mening, en dat weet ik geen eens zeker.
-
Jowi op 23 10 07 - 15:02
..en ik vind het een mooie mening, Margriet. Doordenkend op wat je schrijft; is het misschien toch het verschil tussen constructief en destructief? Dat alles wat je doet in combinatie met het nemen van eigen verantwoordelijkheid meer oplevert? Je zou nog steeds toe kunnen geven aan je pijn, maar altijd in combinatie met bewustzijn.
-
Margriet op 24 10 07 - 06:16
Ja, dat bedoelde ik ermee. Maar als ik jouw stuk terug lees dan staat daar eigenlijk ook al in. Ben ik het er toch meer mee eens dan ik dacht. ;-) Ik denk laatste tijd veel na over kunst, verslaving en liefde, dus het deed me wat.
Alleen weet ik niet wat nu beter is, toegeven aan je pijn zonder of met bewustzijn. Met bewustzijn zou je eigenlijk beter moeten weten.
Maar je schreef al dat het niet ging om goed of slecht.