Bekentenis
Ik ben bang voor etentjes.
Ieder soort etentje eigenlijk, maar vooral de etentjes bij mensen thuis.
In een restaurant gaat het nog wel, daar kan ik me zelfs op verheugen.
Maar er zit een diep gewortelde angst in mij die opstuitert zodra een vriend of vriendin met veel liefde in de stem voorstelt 'anders kom je bij mij eten, maak ik wat lekkers voor je klaar.'
Dan begin ik te stotteren en vaag te doen, alsof ik van binnen op tilt sla.
Het heeft niets met die vrienden te maken.
Dolblij drink ik koffie met ze, lachend lig ik naast ze in tentjes, of in een slaapzak voor een muziekwinkel, dagenlang zelfs, mocht dat nodig zijn.
Maar etentjes, nee.
En als ik dan ga - ik heb een vriendin die het standvastig blijft proberen, wat ik lovenswaardig vind, ik bedoel, de dappere Jowi in mij vindt het ook maar onzin, bekeren moet ik, hup, geen gezeik - áls ik dan ga, dan vind ik het tijdens het eten leuk. Ik voel mezelf met het stijgen van de wijn ontspannen en heb ik vrijwel altijd een memorabel gesprek.
Met volle buik en minstens zo veel liefde neem ik tenslotte afscheid en huppel de deur uit.
Maar als ik dan in de nacht zwabberend naar huis fiets, dan piept de angsthaas vanonder de tafel, 'wat heb je nou weer zitten blaten, wat een onzin, waarom deed je zo raar/belachelijk/overdreven. Dit moet je nooit meer doen!' Daar ben ik het zelf natuurlijk niet mee eens, ik ben een groot voorstander van een wat steviger en positiever zelfbeeld, maar het valt niet mee je eigen hoofd het zwijgen op te leggen. Dus ga ik er uiteindelijk maar keihard doorheen zingen wat weer maakt dat iedereen denkt dat ik dronken ben, wat meestal ook zo is.
Zo.
Nu jullie weer.
-
Greetje op 31 10 07 - 10:10
Zal ik een keer voor je koken?
-
trui op 31 10 07 - 10:28
Eerlijk gezegd, heb ik precies het tegenovergestelde. Ik houd niet van etentjes in een restaurant. Daar zitten allemaal vreemde mensen om je heen en dus moet je je "netjes" gedragen. En bij een ander thuis eten, doe ik alleen als ik hem/haar goed ken en me daar thuisvoel.
-
karin op 31 10 07 - 10:51
Ik vind het vervelender als ik dan moet zeggen dat ik *echt* iets niet lust. Wat net is klaargemaakt ...
:-/ -
inge op 31 10 07 - 11:05
ik zou je bijna uit gaan nodigen alleen al door dit stukje hahaha geweldig !
ik ben een kieskeurig eetstertje en derhalve ben ik ook n iet altijd even blij met etentjes bij mensen thuis. vooral niet als ze uren in de keuken hebben staan sloven (schoonmama) en de hele tafel vol staat, maar het enige dat ik lust is de aardappeltjes en de plakjes ham (ter decoratie van de asperges)... of als ik onwijs trek heb en m'n moeder heeft gekookt (kan niet koken - is ze met me eens - of mn allerliefste vriendinnetje, die leeft op groente uit potjes, frietjes, een klodder èchte mayo (bah) en iets wat voor vlees door moet gaan. en ik met lange tanden kauw en ondertussen maar naar haar (lief) kijk... de wijn-uit-pak daar maakt ook altijd dat ik op de terugweg niet dronken ben, maar al wel hoofdpijn heb...
zo.
nu jij weer. -
Jowi op 31 10 07 - 11:16
Wat fijn, zoveel mogelijkheden!
-
Roerganger op 31 10 07 - 12:19
@Jowi: weet je wat het is wat je zo angstig maakt? Is het het formele van het aanzitten, een misschien-lust-ik-wel-iets-nietsyndroom of een hardnekkig inwendig standpunt van 'eten doe je thuis of in een restaurant? Of nog wat anders?
-
Stoere Schrijfster op 31 10 07 - 13:00
Daar ben ik ook benieuwd naar. Wat is het precies dat je eng vindt aan eten bij iemand? Ik zou je ook bijna gaan uitnodigen. Haha! Mijn geliefde kan heel goed koken... ;-)
-
Frans54 op 31 10 07 - 14:58
Ik heb er meestal niet zoveel problemen mee. Komt misschien doordat ik geen alcohol drink en dus niet slingerend naar huis hoef ;)
Ik ben echter altijd wel wat beducht voor het lekker móeten vinden (van mezelf, misschien dat de gastvrouw er helemaal geen problemen mee heeft als ik de waarheid zeg, maar dat krijg ik na al het werk dat er verzet is niet voor elkaar) wetend dat met spelletjes niet hoef te proberen te bluffen of een goede kaart te maskeren want iedereen kijkt volgens mij volledig door me heen. -
karin op 31 10 07 - 16:27
Hoewel eten in een restaurant, maar dan niet sjiek de freak (kan het woordje 'amuze' niet meer hoooren!), gewoon lekker gezellig, wel een hobby is. Ik ga zaterdag weer.
-
Jowi op 31 10 07 - 16:51
Nou, als ik heel eerlijk ben...ik denk dat het te maken heeft met intimiteit.
Het eten van iemands bord, drinken uit iemands wijnglas. Het binnen zijn bij iemand. Ik vind dat eng, zo dichtbij zijn.
En ook; ik weet nooit goed waar het einde is. Het 'oerthuiseten', namelijk het eten bij mijn ouders, gaat door tot na de koffie. Is dat bij vrienden ook zo?
Of mag je weg wanneer je wilt? Of suggereer je, als je eerder weggaat, dat het niet leuk was? (ik eet vrijwel alles, dus meestal is dat het probleem niet).
En ook; het ontleden van het probleem dekt niet helemaal de hoeveelheid 'er tegenop zien'.
Dat zou ik kunnen gaan analyseren, ware het niet dat ik lang geleden heb besloten dat ik niet alles hoef te doen, zelfs als de rest van de wereld die dingen wel doet.
In de rij staan bijvoorbeeld doe ik niet als ik het kan voorkomen. Dan maar geen boodschappen.
Of reizen met bus of tram. Doe ik ook niet.
'Bij iemand thuis eten' hoort enigszins in dat rijtje. Een beetje. En af en toe onderzoek ik of het misschien toch kan.
Net zoals ik één keer per jaar een moorkop eet om te proeven of ik er nog steeds misselijk van word. -
Plien op 31 10 07 - 19:13
Dat vind ik een goeie, je hoeft niet te doen wat de halve wereld gewoon vindt. Je neemt stelling met alle gevolgen vandien. Het is dat de ander er meer last van heeft dan jij.
Je moet niks. Dat is een.
Overwinnen van angst doe je pas als je er zelf heel erg last van krijgt.
Mijn ega houdt niet van uit eten gaan. Das jammer voor mij. Maar dan ga ik gewoon met anderen. Ik kan hoog en laag springen, hij doetut echt niet. Heeft een nare herinnering aan aan tafel zitten van huisuit.
Waar ik wel benieuwd naar ben is sinds wanneer jij dit hebt en of er een nare associatie verbonden is met huiselijke maaltijden. Hoe was het thuis aan tafel bijvoorbeeld? Als de maaltijd een sfeer op moest roepen van intimiteit maar eigenlijk het tegenovergestelde was.
Ik denk dat het samenhangt met een nare ervaring die onbewust de angst heeft verankerd terwijl de situatie allang veranderd is.
*wil graag meedenken* -
Roerganger op 31 10 07 - 19:33
@Plien: láát haar toch!
-
Huda op 31 10 07 - 19:52
Wow, Plien ontpopt zich tot psycholoog :-)
Ik herken een deel van Jowi's verhaal wel, t is ook het gevoel 'te gast' te zijn; er gaat meer aandacht (of oprechtere aandacht) naar je uit in een thuissituatie. Ofwel: er wordt meer op je gelet. Stomme uitspraken vervliegen niet met te harde kroegmuziek en de aandacht op je persoon slapt niet af door de achterbuurman die zo vervelend met zijn stoel schuift tijdens het eten.. -
Margriet op 31 10 07 - 19:52
Oh, ik dacht dat heb ik ook! Maar bij mij is de reden dat ik bang ben dat ik niet netjes genoeg eet.
In restaurants heb ik daar minder last van, daar eet ik dan heel langzaam. Ze hoeven dan niet bang te zijn, dat dat betekent dat ik het niet lekker vind. -
xtophy op 31 10 07 - 20:32
nou gelukkig gingen die kaasfondues en die barbieQs zonder traumatische ervaringen over het dak/cq door de woonkamer-keuken!-) en wat was ze gezellig, die jowi en haar kop zegt erg slimme, leuke en kritische dingen onder het kouwen....met of zonder wijn!-) dus ik verklaar haar als genezen...of ligt het aan mijn kook kunsten? dus tot het volgende etentje in huize kakelbont......smakelijk!-)
-
ivo victoria op 01 11 07 - 11:10
mijn ervaring is net dat nederlanders nauwelijks etentjes organiseren. ik woon hier nu 5 jaar en ik kan me de laatste keer dat ik ergens werd uitgenodigd voor een etentje nog glashelder herinneren omdat het de enige keer was en al 3 jaar geleden. het is gewoon niet zo het ding, hier. in belgie daarentegen.
en dan laat ik nu de inkoppertjes over mijn slechte karakter, onbestaand gevoel voor humor en het bizarre, ijskoude effect dat mijn aanwezigheid heeft op gezelligheid gewoon aan jullie over. -
Jowi op 01 11 07 - 12:03
@Ivo het gaat in golven, is mijn ervaring, de laatste tijd weer meer dan een paar jaar terug. Wacht maar af!
@toffie Je hebt een goed punt; met veel mensen gaat het beter dan met een paar, een bbq is minder eng dan aan een tafel. De angst nuanceert zich, das altijd een goed teken.
@margriet volgens mij voel jij ook wat Huda zegt; dat er bij thuiseten extra op je wordt gelet. Dat maakt je zelfbewust en dus ook van je eetstijl en andere gewoontes.
@plien misschien vertel ik het je nog eens, als wij nou eens gaan praten....bij een etentje.... met een wijntje...binnenkort... :) -
Plien op 01 11 07 - 15:08
komt goed Jowi, openheid vraagt om open commentaar, en Roerganger: nee, ik laat haar er niet bij zitten! ;) en Huda: een beetje meedenken en medemenselijkheid tonen maakt van elk mens een beetje een loog, goog whatever!
*zit niet op de kast* ;)