Gillen
Als mensengillen klinkt het vechten van de katten.
Ik zie ze lopen over de daken.
Elkaar besluipen, valsspelen, klauwen en bijten. Zonder schuldgevoel.
Hoe zou dat zijn peins ik, dat je daden je daden zijn. En niets meer dan dat.
De bladeren maken het camouflagekleed compleet, de zachte stappen nog meer gedempt dan anders, de oren waakzaam gespitst.
En tussen de bladeren de afgerukte nagels, het bloed uit ogen, oren en harige hoofden. Ze snellen weg, verzamelen moed, vallen opnieuw aan.
Poetisch mijmeren, pen in de hand, maakt niet uit hoe klef het is, ogen omhoog geslagen naar de grauwe lucht.
Het wordt vroeg donker, dat verbaast me nog steeds, terwijl het eigenlijk de moeite van het verbazen niet meer waard is.
Let ik niet goed op of ben ik zo'n bloemenkind dat zich alsmaar opnieuw verbaast. Het eerste, vrees ik. Ik herhaal mezelf ik herhaal mezelf ik herhaal mezelf.
De telefoon.
Oei, denk ik schuldig, mijn werk.
-
inge op 05 11 07 - 18:09
and they say goldfish have no memory, I guess their lives are much like mine... and the little plastic castle is a surprise ever time (jaja, ani weer ; )
maar je let niet goed op, vrees je.
ik weet 't niet.
mooi stukje. -
Greetje op 05 11 07 - 19:56
Ik denk dat dingen altijd de moeite van het verbazen waard zijn, dus volgens mij doe je het heel goed!
Ik wilde dat ik me meer verbaasde. -
Rose op 05 11 07 - 20:03
Geen weblog zonder kattenverhalen :) En geen werk zonder schuldgevoel, zo nu en dan.
-
karin op 05 11 07 - 20:17
Ja, dat mensengillen maar dan rauwer. Precies waarom ik af en toe terugdeins van al dat kattengedoe.
-
trui op 06 11 07 - 10:15
Gelukkig hoor ik nooit gillende katten.
Het is juist geweldig dat je je kunt blijven verbazen over dingen die zo vanzelfsprekend zijn. Niks mis mee!! -
ivo victoria op 06 11 07 - 11:35
katten gillen als baby`s. hetgeen momenteel grote verwarring veroorzaakt ten huize Victoria.
-
Patrick op 06 11 07 - 14:35
Er krolt een kater aan ons raam.
Hij zingt en vraagt
en dwingt en klaagt.
En ’s nachts word ik wakker,
omdat ik denk dat de baby huilt.
(lang geleden geschreven..) -
Griselle op 06 11 07 - 18:53
dat gegil snijdt nog steeds in mijn ziel. Ik verbaas me over hun felheid. De territoriumdrang is mij vreemd. Bij ons hebben ze in principe ruimte genoeg. Soms denk ik echt wat een rotkatten!
-
Frans54 op 09 11 07 - 18:56
De mogelijkheid je te verbazen geeft je ook de mogelijkheid te overpeinzen hoe het anders had kunnen zijn en is daarmee dus een (belangrijk) deel van je creativiteit. Niks mis mee dus.