Talent
Ok, ik weet nog niet of hij klopt.
Wat ik dacht was het volgende; kinderen worden altijd getest en gestimuleerd om hun talenten te ontwikkelen.
Volwassenen ook, wat dat betreft.
Want talent maakt de uiteindelijke tweedeling zegt men, tussen wie écht goed is en wie een beetje goed is.
Nu zal dat voor die vijftien wonderkinderen op aarde ook wel kloppen.
Die zijn 'ermee' geboren, die blinken zó uit in iets, dat duidelijk is dat niets anders zinvol is om te doen.
Dat is net als die mensen die hun hele leven lang al weten dat ze boswachter worden en dat dan ook daadwerkelijk worden.
Maar geldt het ook voor ons?
Mijn theorie; het gaat niet om talent, maar om zo precies mogelijk weten waar je goed in bent. Het gaat om toepassen wat je onderweg hebt geleerd en goed opletten waar je precies blij van wordt, zelfs als dat iets is wat stom begint; zoals de afwas doen of vieze dingen van iets afpeuteren.
Talent is een klont aanleg die je cadeau krijgt en 'weten waar je goed in bent' is een prisma van kunde, ervaring en keuze.
En dan vooral van dat laatste, want ik geloof dat je dat waar je goed in bent, voor een groot deel zelf kan besluiten.
Misschien moet je dat niet al te groots en meeslepend doen, maar ik geloof dat je als geboren slordig mens kan besluiten netjes te worden en dat je er daardoor beter in wordt dan geboren nette mensen. En als je dan toch netjes geworden ben kan je vandaaruit weer allerlei nieuwe stappen nemen.
Ik weet niet of je als geboren botterik gevoelvoller kan worden, maar ik denk wel dat je door zo'n besluit, en als het bevalt, een heel eind kan komen, of op zijn minst meer leert over wat gevoelvol nou precies is.
Je kan dus ook veel talent voor iets hebben maar er toch niet goed in zijn.
Snappu?
Ik nog niet helemaal.
ps Wie schrijft voor mij een verhaal over iemand die zo'n besluit heeft genomen?
Kijken of het werkt.
-
burkovski op 06 11 06 - 20:44
Talent of besluit? Eeuwig durende discipline na een besluit, om dat ene besluit uit te voeren. Dat is de verbeteringsspiraal die ook de beste kans op uitblinken geeft. Met het risico van de frivoliteit en creativiteit van een meerjarenplaneconomie van de russen in het duistere verleden. Want discipline, maar dan ook de echte, op dat ene vlak waarvoor je hebt gekozen heeft als tegenzijde het verwaarlozen van alle andere vlakken. En voor je het weet ben je dan zevenvoudig tour de france winnaar zonder ooit een fietsheld te zijn geweest. Dan is de kans op bewonderende blikken groter om zelf als amateur alpe d'huez op te fietsen. Maar ja, met echte discipline krijg je in deze wereld de eeste kans op veel geld. Onnatuurlijk voor d emens, vandaar het grote succes van alle loterijen. En degene die boven komen drijven zijn de coachbare talenten en de autodidacten met echte discipline.
-
René op 07 11 06 - 09:26
Maar Lance oogst wél waardering. Alleen is de groep wat wijder, wat verder weg. Wordt er niet zo hard op hem gemopperd júist omdat hij zeven keer won?
Talent, besluit en de afkeer van de wereld als je dat besluit voortzet.
Zonder neuroses en angstjes zouden we immers allemaal een stuk succesvoller zijn? Maar we durven niet. Want wat nou als we er wel voor gaan en dan blijkt dat er geen ruk aan is?