Eerste klas kennismaking
Een beetje zenuwachtig was ze wel. Mensen die uit haar computer klommen en opeens armen en benen bleken te hebben was iets waar ze slecht aan kon wennen. Anderzijds had ze de man met de slimme ogen al eens eerder gezien, dat hielp. En de thee werd gelukkig niet gebracht door die vervelende ober. Een wonder dat die man nog niet ontslagen was; of chagrijnig of dermate slijmerig dat het kwijl over tafel droop.
Een sms. Greetje. Aha.
Een beetje zenuwachtig was ze wel, maar de zaal die ze nu betrad was een stuk mooier dan de vorige en de ober beduidend eleganter - hoewel ook vergeetachtig, zoals later zou blijken. Ze waren wat behoedzaam, het glimlachen makkelijker dan de woorden. Daar zouden ze microchips voor moeten hebben die je dan in een gleuf in je kop kon steken. Voor het overbruggen van die eerste minuten: instant wederzijds begrip. En dan vanaf dáár verder gaan. Al dat gekennismaak ook.
In de stoel naast hem zat een kleine grijze olifant met een feestmuts op. Het beest keek een beetje verloren en de man met de slimme ogen negeerde hem, dus nam ze aan dat ze ruzie hadden en besloot er niets van te zeggen. Het gesprek was bovendien net de eerste keien over gehobbeld en begon nu lekker op gang te komen. Ok, dacht ze berustend, zelfs al komen we niet voorbij verkennende bewegingen, dan geeft dat niet. Dit is leuk, dit is nieuw.
Bij het afscheid nemen zwaaide ze overmoedig naar de olifant, die wat bleekjes terug grijnsde en even op zijn feesttoetertje blies. De man keek niet begijpend van haar naar de stoel. Daar zouden ze het later nog eens over moeten hebben.
-
Greetje op 21 12 07 - 16:22
Ja zeg, kunnen jullie in het vervolg even vóoraf telefoonnummers uitwisselen? Ik heb bijna mn eten laten aanbranden. Tssk.
-
Jowi op 21 12 07 - 16:56
Nee zo is het nu eenmaal Greetje, we hebben je nodig :)
-
Greetje op 21 12 07 - 18:40
;-)