Ten oorlog
Ik kwam een weblog tegen waarop werd uitgelegd dat je je moet laten gelden als wegblogger.
In meerdere opzichten zelfs; banners waar je geld voor vangt, maar ook stevige meningen en nominaties voor weblog prijzen en het liefst ook echte prijzen.
Ontdekking door de wereld.
Doortimmerde columns.
Inzichten waar men van opkijkt en die men tóch begrijpt.
Jajaja dacht ik en keek naar de sliert tekst die ik de afgelopen maanden had geproduceerd.
En ik vond; ik moet me mannelijker opstellen. Meer vuisten op tafel. Veel meer beweren.
En me vooral druk maken om dingen, want dat werkt.
Daar zat ik dus, beide vuisten gebald een diepe streep als voorhoofd.
En ik dacht eerst aan al mijn kapotte spullen van de laatste tijd maar ja, daar had ik al over geschreven, bovendien waren de meeste alweer gefixed of vervangen.
En toen dacht ik aan het wereldleed en schaamde me direct daarop voor de volgorde waarin ik dacht.
Ondertussen stelde ik verheugd vast dat mijn rechterhand alvast aan het werk was gegaan.
Dat zag er goed uit, streepjes, kleurtjes, zeg het in beelden er zijn genoeg droedelaars met hun vuisten op tafel immers.
En toen was het klaar.
Een meisje in de zon.
Ff nix, stond erbij.
Het is niet waar dat ik niks te vertellen heb en ik maak me ook heus wel druk. Sterker nog, ik zou wel een column willen waarin ik mocht schreeuwen en tieren en roepen en grijnzen.
Een column met veel lezers. Veel aandacht, jeuh aandacht.
Maar ik heb last van die vuist.
Ik hou er niet van voortdurend in het vel van de wereld te knijpen om uiteindelijk vast te stellen dattie beurs is.
Misschien moet ik op cursus.
-
Pascal op 27 02 08 - 11:05
Nu heb je je toch druk gemaakt, een beetje vuist is het wel. Vandaag heb ik me druk gemaakt over Giel Beelen, de lul. Niet om aandacht, maar gewoon omdat ik die vent niet kan uitstaan. Het hebben van een blog of site of boek of whatever is altijd een vraag om aandacht. Maar dat geeft toch niet. Als sociale dieren willen wij ons onderscheiden van de groep, om uiteindelijk net als iedereen te zijn. Soms wil ik ook schrijven dat alleen liefde en vergeving de mensheid nog kan redden. Misschien ga ik dat binnenkort doen. Dan houd ik van Giel en vergeef alles wat mij irriteert aan die man. Dan vergeef ik ook mijzelf en dompel onder in eigenliefde.
-
Gerhard op 27 02 08 - 11:41
Dat is grappig, ik schreef laatst een stukje waar ik wou dat ik me meer ergerde aan dingen -niet wereldschokkende, maar aan dingen om je heen- zodat ik er mooie columns over kon schrijven. Maar dat ik daar te gelijkmatig voor ben en dat het dan meestal het nivo van klagers uit de Kampioen niet ontstijgt. Ik heb het niet geplaatst, eigenlijk weet ik niet waarom niet. Misschien wel om dezelfde reden waarmee jij besluit. Mag ik mee op cursus? ;-)
-
trui op 27 02 08 - 11:48
Er zijn al veel te veel vuisten! Schelden en schoppen tegen van alles en nog wat. Zeuren over kleinigheden of grotigheden. Wie wil dat nou lezen? Oh, ik weet het al: al die andere schelders, schoppers en zeurders!
En ik wil NIET op cursus! -
Gerhard op 27 02 08 - 14:50
Nou Trui, zo te lezen hóef je ook niet op cursus! ;-)
-
karin op 27 02 08 - 18:58
Enne, wie had die wereldwijsheid in pacht?
-
ivo victoria op 28 02 08 - 10:43
een mens moet helemaal niets, behalve trouw blijven aan wie hij denkt dat hij is, of graag wil zijn.
-
Jowi op 29 02 08 - 09:49
@ivo trouw? Dan gaat dat in deze wereld met alle slechte voorbeelden nog knap lastig zijn.