Herfstbladeren
Ze liep door de regen en staarde naar de donkere punten van haar gympies. Herfst, dat is de mooiste maand, zeiden haar vriendinnen.
Herfst, daarvoor moet je naar het bos, zeiden ze, de kleuren enzo, die moet je gezien hebben.
Leen een hond, pluk wat paddestoelen, of nee, pluk maar niet, of als je plukt, eet ze dan niet op, maar wandel.
Wandel met je leenhond, snuif de gezonde lucht en geniet.
Aangezien alleen de chihuahua van de buren voorhanden was en ze dáár niet mee gezien wou worden, was ze zonder hond naar het bos gefietst.
Nog een wonder dat ze de weg wist. Tien jaar nonstop stad en dan toch weten waar de uitgang zit.
Tegen een paaltje had ze nogal lukraak haar fiets geparkeerd.
Ze onderdrukte de neiging bij iedere stap om te kijken naar haar geketende rijwiel.
De oprijlaan die ze beliep, bedekt met bladerdrab, was alleen de inleiding, stelde ze zichzelf gerust.
Ze was nog niet écht in het bos en daarom kon ze nog terug.
Ik heb het bekeken, maar het beviel niet, zou ze luchtig tegen haar vriendinnen zeggen.
Ze zou alsnog de Chihuahua halen en takjes naar zijn hoofd werpen.
Misschien kon ze ergens wel een vriend lenen, wierp ze ook takjes naar hem.
Ze pakte alvast een takje.
Het begon harder te regenen.