Steentjes bij het water
Ik ben een cadeautjesmaniak. Zodra ik op reis ga zie ik mezelf omringd door spullen waarvan ik zeker weet dat mijn vrienden ze willen hebben.
En dan bedoel ik niet van die saaie souvenirs.
Ik bedoel een haarverf in fascinerend paars die ik nog nooit eerder in Nederland zag, maar waarvan ik zeker weet dat hij vriendin L fantastisch zou staan.
Of een bakje met iets blubberigs dat zo leuk knalroze oplicht als je het schudt en waarvan ik zeker weet dat het de vensterbank van H ontzettend veel mooier zou maken.
Vol trots overhandig ik na iedere reis mijn zakjes vol blauwe marshmellows en monsters die beginnen met groeien zodra je ze in het water stopt.
Totdat vriendin M afgelopen keer met een grote grijns zei: 'Wat een ongelooflijke troep heb je toch weer meegebracht.'
Ik had speciaal voor haar een stickervel vol nepdiamanten gevonden en niet te vergeten een doosje vol jongens en meisjes die er nog gladder uitzagen dan Beverly Hill 90210 en die, als je op hun perfecte torso's drukte, zelfs 'hi' tegen je riepen met schattige blikkerige stemmetjes.
Eigenlijk had ik die jongens en meisjes voor mezelf willen houden (dan had ik ze iedere ochtend 'hi' tegen me laten roepen), maar mijn gulheid overtrof mijn hebzucht.
Deze keer heb ik niets gekocht - of nou ja, vet coole bellenblaas met bellen die niet knappen uit het Museum of Natural History, maar die zijn voor Huda, omdat ze de boot in de gaten heeft gehouden (en nu maar hopen dat ze dit niet leest, want ze weet het nog niet).
Verder ben ik iedere winkel met de mooiste spullen koelbloedig voorbij geschreden.
Ik ben naar de Thames gegaan en heb steentjes gezocht.
Voor mijn moeder. Want die waardeert dat soort dingen.
-
Pascal op 03 04 08 - 09:53
Eenvoud, daar gaat het om.
-
lila op 03 04 08 - 10:15
Oh lief, steentjes, die zochten mijn jongens vroeger ook altijd voor me. Ook voor zichzelf. Ze liggen nog her en der verspreid in huis. Steentjes die aan de rivieroever zo prachtig glommen, het leken wel edelstenen. Die steentjes zijn mij dierbaar, zoals je begrijpt.
-
inge op 03 04 08 - 11:13
de buurvrouw nam laatst ook steentjes voor me mee uit verweggistan. hele mooie. (de rest van het verhaal laat ik even achterwege.)
maarreh... bellen die niet knappen ?!! -
Roerganger op 03 04 08 - 12:42
CO2-neutrale cadeautjes - helemaal van deze tijd Jowi!
-
Pien op 03 04 08 - 16:58
ja, een mooi en puur geschenk! Zo kende ik een oude dame, ze is inmiddels overleden, die zand spaarde. Ze had van bijna van over de hele wereld buisjes zand. Ook bijzonder.
-
Gerhard op 03 04 08 - 17:43
Ik heb eens schelpjes gezocht op het strand bij Perth. Zelfde reden. (Verslavend was dat, het volgende schelpje was steeds mooier dan het vorige)
-
karin r. op 03 04 08 - 19:24
mensen die stenen krijgen
zijn dan ook een kei. -
Jowi op 04 04 08 - 00:26
@inge ze knappen inderdaad niet kan ik je proefondervindelijk vertellen. Ze blijven bovendien ongelooflijk lang in je haar zitten, of je daar nou zin in hebt of niet. Huda heeft ze vanavond mee naar Paradiso, om de show te stelen.
-
Natasza op 04 04 08 - 10:47
Dit soort kadootjes zijn de beste. Ik ben precies zo en zeg nou zelf, het is toch veel leuker om iets te krijgen wat iemand speciaal voor jou heeft gekocht of gevonden en bij jou past, dan het zoveelste pennetje met opdruk of nep marmere tempeltje.
Carpe Diem
Natasza -
Natasza op 04 04 08 - 10:49
P.s. ik neem ook stenen mee uit de hele wereld: Moskou, Kiev, Auschwitz, Bergen op Zoom, Praag, Rome, Venetie, noem maar op. Lief dat je ze speciaal voor je moeder gaat zoeken.
-
Huda op 04 04 08 - 20:53
De bellen zijn onwijs gaaf! En mijn altaartje in de keuken met nutteloze, maar o zo mooie roze van Jowi gekregen spulletjes ook!
En Natasza: onbreekbare bellen passen toevallig heel goed bij mij :-) -
Greetje op 05 04 08 - 10:35
Diamanten of steentjes?
Ik zou het wel weten.
*grijnst*