Weg met leren kennen

Een vriendin van mij heeft na stralend verliefde weken voor het eerst mot met haar vriend.
En ik snap waarom. Hij is net iets eerder dan zij van die roze wolk afgeklauterd. Hij ziet opeens mindere kanten, of beter gezegd, zíjn mindere kanten in combinatie met haar mindere kanten.
Zij is eigenlijk nog net niet zo ver, maar dankzij zijn nukken zit ook haar wolk niet lekker meer.

Ik ken geen enkele relatie die niet door deze fase heen moet. (of ja, er zijn mensen die heel erg lang oppervlakkig samenblijven, maar geloof me, die hebben nog veel grotere problemen)
Het is de botsauto fase.
Soms haal je het einde samen, soms niet. Maar altijd kom je er een beetje gehavend uit.

Elkaar leren kennen.
Daar is - in tegenstelling tot wat mensen soms denken - vrijwel niets leuks aan.
Of het moet de ontdekking zijn dat hij eigenlijk het liefst samen met zijn knuffelaap slaapt, maar dat jij er ook nog bij mag.

Elkaar niet kennen, dát is leuk.
Dat zijn die eerste weken, maanden soms.
Alles is geweldig, je inspireert elkaar, je hoeft nooit te slapen omdat je dubbele energie hebt, je hebt de mooiste beste leukste knapste vent ter wereld gevonden.

Elkaar goed kennen is ook geweldig.
Je kent elkaars nukken, hoeft je niet steeds alles persoonlijk aan te trekken, kan bouwen op vertrouwen.

Waarom moet daar toch die 'elkaar leren kennen' fase tussenin?
Waarom die stomme lelijke kanten nadat je alsmaar de mooie kanten hebt zitten bekijken?
Vrienden kunnen die fase meestal overslaan. Maar die zitten dan ook niet dag en nacht verliefd aan elkaar te frutsen. Dat is natuurlijk vragen om moeilijkheden.

Opeens ontdek je dat hij niet alleen heel veel kan, maar er ook heel veel opschept.
Dat hij om zijn eigen grappen lacht, maar nooit om die van jou.
Dat hij je ochtendhumeur niet meer vertederend vindt en dat zijn diepzinnigheid stevig verbonden blijkt te zijn met zelfmedelijden.

Pfff.
Vermoeiend.

Ik geloof niet erg in relaties die voor eeuwig standhouden.
Maar als ik denk aan 'leren kennen', dan ben ik toch wel heel blij dat ik mijn lief, die ik toch best goed ken, voorlopig nog even wil houden.

  1. inge op 01 07 08 - 20:23

    die eerste weken zijn idd magisch. soms maandenlang. en het is mss niet eens zozeer het elkaar leren kennen als het jezelf weer beter leren kennen dóór de ander, dat maakt dat die wolk minder comfi aanvoelt.
    (of mss ligt dat aan mij...)

  2. Greetje op 01 07 08 - 22:19

    Oefff wat een heftige overtuiging, die laatste, dat je niet gelooft in relaties die eeuwig standhouden.
    Waar komt die vandaan?
    En weet je lief dat? ;-)

    Ik herken die overtuiging wel hoor, roep het zelf ook regelmatig. Maar ben toch al 22 jaar samen met mijn eerste vriendje. Dus wat dáár fout gaat weet ik ook niet eigenlijk.
    *peinst*

  3. Jowi op 01 07 08 - 22:28

    @Inge ja, het is dat botsen van jezelf tegen een ander, dat maakt het zo confronterend. En makkelijk om de ander de schuld te geven, want in je eentje heb je er immers geen last van.
    @Greetje Ik vind het wel een geruststellende gedachte (maak ik het nu erger? :) Je ontwikkelt, je groeit, je rent een tijdje samen op, gaat dan weer verder. Ik zeg niet dat een eeuwige relatie niet kán, het is alleen niet iets waar ik van uitga.
    En ik heb je man nooit ontmoet, maar hij doet vast iets goed :)

  4. Jacq op 02 07 08 - 09:55

    op mijn beurt zeg ik: elke roze wolk verkleurt. Als je ervoor kiest steeds op roze te willen vliegen, zal de tocht naar eeuwigheid een continuum van hink-stap-sprong zijn. Als je de verkleuring van die ene wolk accepteert heb je de eeuwigheid met af en toe een pijnlijke kont van het zitten.

  5. Jowi op 02 07 08 - 11:29

    @jacq hihi, volgens mij zijn wolken net als luchtbedden: lekker zacht.

  6. Pascal Summer op 02 07 08 - 13:06

    Eeuwig duurt ook wel erg lang, het gaat goed zolang het duurt.

  7. trui op 03 07 08 - 10:18

    Volgens mij heb ik nooit van welke kleur wolk dan ook gebruik gemaakt. Manlief en ik zijn al 30 jaar samen en hij weet me nog regelmatig vlinders te bezorgen. Vind je die ook op een roze wolk?

  8. Jowi op 03 07 08 - 13:00

    @Trui Jep, vlinders zijn vaste bewoners van roze wolken.

  9. karin r. op 03 07 08 - 13:36

    volgens mij is dat ook 'de spiegel'.

    'Elkaar leren kennen.
    Daar is - in tegenstelling tot wat mensen soms denken - vrijwel niets leuks aan.'

    hard werken. ik heb nooit de illusie gehad
    dat elkaar leren kennen zomaar vanzelf ging.
    daarom des te mooier als men in het begin
    somewhat die keus al maakt.
    'we gaan het proberen.'

  10. Jan the Lazyman op 03 07 08 - 13:44

    Tjee dan heb ik zeker altijd een harde donkere wolk gehad. Vlinders werden vliegen en de ruzies die waren zelden zo mooi.

  11. esther op 03 07 08 - 13:59

    Ja, hoe herkenbaar- en mijn vent en ik leerden elkaar pas echt kennen toen ik al na een half jaar onverwacht zwanger werd. We zijn bij elkaar gebleven- maar hebben de nodige rimpels erbij! (ook lachrimpels gelukkig)

  12. gurdonark op 03 07 08 - 14:16

    I think the problem of "getting to know you" runs through everything, and not just relationships. An idea by a writer seems lovely, until the rest of her/his beliefs become clear. A politician seems to have a decent agenda, until he or she defends an atrocity. In love there is the inescapable amount of time spent together, which makes "getting to know" someone inevitable--and a key challenge of the relationship. Yet this uncloaking of mysteries is part of getting to know anything worthwhile--and, despite its pain, it's an essential--and even joyful experience. Joy in knowing what is real--pain in realizing what is fantasy, and not virtue in the other.

  13. Ell op 05 07 08 - 11:55

    Elke dag leer ik weer een beetje bij van de liefde en 'leren kennen'. Ik denk dat je iemand nooit 100% kan leren kennen. Dus wat mij betreft kan een eeuwige relatie gemakkelijk in stand gehouden worden. Tis alleen hoeveel interesse je in de ander blijft houden om deze nóg beter te leren kennen.

  14. Frans54 op 06 07 08 - 07:06

    @Jowi "hihi, volgens mij zijn wolken net als luchtbedden: lekker zacht" Ik heb na mijn transplantatie een paar weken op een decubitusmatras - luchtmatras met automatische drukregeling - doorgebracht en kan je garanderen dat zo'n luchtbed als je te lang stil blijft zitten ook beslist niet meer zacht is. Ook dan geldt dus dat je in beweging moet blijven, er aan moet werken, om te voorkomen dat het tegen gaat staan.

  15. Jacq op 06 07 08 - 09:52

    ook luchtbedden krijgen beurse plekken!

  16. bl@nkie op 07 07 08 - 19:49

    Misschien denk je dat je hem (je lief) goed kent maar is dat helemaal niet zo. Iedereen heeft een duistere kant... ;-)

  17. Huda op 10 07 08 - 12:15

    Maar Jowi! Elkaar leren kennen is juist een hele mooie fase.. Avontuurlijk onderzoekend, zonder de roze verblindheid. Houdend van in plaats van dwepend met. Verdiepend. En nog lang niet tot stilstand gekomen in het denken te kennen...

Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden. Excuses voor het ongemak
 

Zoeken

Doorklikken

Eerder (Hema is te oud)
Home
Later (Wadlopen op krukken)

Laatste reacties

  • inge: ik lees tussen deze regels door al een heel verhaal…
  • Venus: Ohwjaaah, herinneringen, dat zijn rare dingen, heel…
  • inge: de kleine momenten, dat is wat je bijblijft. ik mer…
  • Anders: dat had ik even gemist, geloof ik... #andereboot
  • Anders: bij ons het geklots onder de overnaadse romp bij de…
  • inge: benieuwd naar dat verhaal.
  • Gerhard: Mooie naam.
  • inge: een verhaal dat zichzelf vertelt, is. een verhaal w…