Dat ik leef
Ik was eergisteren bij een reserve-fysio en die zei: 'slaap je wel genoeg, je ziet er moe uit.'
En ze maakte zo'n gebaar van wallen onder mijn ogen.
Zelf vond ik dat ik er uitstekend uitzag, bovendien is slapen zo'n beetje het enige wat ik uitbundig kan doen in deze periode - niet dat ik het doe, daar had ze dan ook wel weer gelijk in.
Ik denk dat sindsdien in alle traagte de somberte aan het toeslaan is.
Gisteren vroeg Huda, met wie ik al twee weken geleden op vakantie zou gaan en die ik liet stikken omdat die knie er tussendoor fietste, of ik dan komende week mee wou naar Barcelona.
Maar komende week is nog te vroeg.
Komende week ben ik nog niet heel.
Ik ben daarna maar eens onder een dekbed op de bank gekropen.
Vanmorgen heb ik geprobeerd bij mezelf naar binnen te kijken.
Dit is wat ik doe:
Ik spring.
Ik ben in één grote beweging over deze periode heen aan het springen.
Fanatiek vijf keer per dag een set knie-oefeningen.
Fanatiek verhaaltjes schrijven en zodra ik het niet meer weet nog meer oefeningen.
Heel vaak mijn mail checken.
Fanatiek babbelen tegen glimlachend ziekenbezoek op de bank.
En dat ging best goed, maar het punt is dat de aarde weer in zicht komt.
Zes weken mag je écht die knie niet belasten omdat die transplantatie moet aangroeien.
Maar ik voel nu wel dat ik na die zes weken heus niet opeens weer alles kan.
En belangrijker: dat ik straks totaal niet weet waar ik naartoe ga.
Dat die baan als verhalenschrijver nog steeds niet is uitgevonden, terwijl ik die zo vreselijk graag zou willen.
Dat mijn leven van klusjes aan elkaar hangt, maar dat ik vaste banen tot nu toe afsla.
Dit is niet een logje dat ik zo zielig ben, trouwens.
Het is meer een verhaal over verlangen in botsing met de realiteit.
Misschien is dat leven wel.
Misschien is dit een logje dat ik in leven ben.
-
inge op 11 07 08 - 11:02
leven is niet verlangen in botsing met de realiteit. daar ben ik van overtuigd.
voor de rest... voelt het toch wel een beetje zielig. maar. dat is maar even. en hoort toch ook wel bij het leven. -
Rose op 11 07 08 - 12:29
Ja, je leeft. En daar kan geen baan tegenop hoor!
-
Pascal Summer op 11 07 08 - 12:30
Meer een filosofische beschouwing over beperkingen en stil leed.
-
UncleB op 11 07 08 - 14:21
Lijkt me gewoon even een klein oponthoud.
-
trui op 11 07 08 - 15:21
Het is het bewijs, dat je veel te veel tijd hebt om na te denken!
-
Laurent op 11 07 08 - 15:31
Oh, wat herken ik die laatste alinea's...
-
ivo victoria heeft een nieuwe weblog (en een nieuwe rss-feed) op 11 07 08 - 16:16
ondertussen heb je toch maar mooi een reserve-fysio. daar verlang ik al zo lang naar.
-
Jowi op 11 07 08 - 17:14
@ivo je mag haar vast af en toe lenen :)
@laurent :)
@trui daar moet ik even over nadenken hoor
@uncleb en ook vrij onoverkomelijk..doet me denken aan die keer dat ik bergklom en geen greep meer zag voor voet of hand. Ik gilde 'waar moet ik naartoe' en mijn vriendinnetje riep: 'omhoog!'
@pascal stil leed? ja, zo'n boot isoleert natuurlijk behoorlijk :)
@rose en daar heb jij dan weer gelijk in.
@inge het is niet altijd verlangen in botsing met realiteit. Maar als ik zo naar mijn deuken kijk, dan toch ook vaak wel. -
Frans54 op 11 07 08 - 20:06
Als er niets meer te verlangen is lijkt het leven mij een nogal saaie bedoening worden. Gelukkig dus maar dat de realiteit voor de meesten toch is dat er altijd iets te verlangen blijft.
-
karin r. op 12 07 08 - 09:40
knieen (benen) zijn in meer dan één opzicht
de lopers in je leven. -
Laurent op 12 07 08 - 18:04
@Frans54: die bewering klopt niet als je verlangt naar een minder saai leven.
-
Frans54 op 12 07 08 - 22:12
@Laurent: als dat je enige verlangen is en daardoor je leven saai bewijst het volgens mij juist mijn stelling en zul je voor een minder saai leven dus andere verlangens moeten ontwikkelen.
-
Anne-Marie op 12 07 08 - 22:27
Tegen de tijd dat je behoefte hebt aan verandering neem je vanzelf de beslissing die daar toe zal leiden. Tot die tijd gewoon doen zoals je nu doet.
-
Stoere Schrijfster op 13 07 08 - 18:31
Ja, het is natuurlijk een klein oponthoud. Maar wel een vet irritant oponthoud! Ik ben deze week met een slecht boek en een bonbonbloc op de bank gedoken.
Heerlijk.
Zonder schuldgevoel. :-)