Natuur ruilen
We zijn iets te laat, de andere buurtbewoners zitten er al.
Ik ken de meeste van gezicht, ze knikken mij en de buurvrouw (van de buurboot) toe.
De dame van de gemeente herhaalt ter onzer ere nog even het plan: er komt een zelfbeheertuin en die wordt nog veel groter dan was bedacht.
De dame heeft hennahaar en een Indiaas blousje, uit mijn zak vooroordelen diep ik het etiket 'hippie' op.
Ik kijk haar welwillend aan.
Er is gemeentesubsidie die de dame zelf heeft aangevraagd en die dit jaar nog moet worden uitgegeven.
Niet aan de buurtbewoners en hun doe-het-zelf tuin, maar aan het 'vergroenen' van het plein.
'Ik hou,' zegt mijn buurvrouw van de buurboot voorzichtig, 'eigenlijk wel van het plein, daar kan mijn hond met de bal spelen.'
De gemeentedame vertelt met ingehouden geduld dat zij en de buurt dat punt al in februari zijn gepasseerd.
Hadden we er toen maar bij moeten zijn.
Het kan zo niet langer: in de verwilderde puinhoop die wij 'plein' noemen zijn zelfs wel eens resten van boomhutten gevonden.
De vrouw kijkt erbij alsof dat gelijk staat aan een jaarvoorraad hondendrollen van een bulldog met buikloop.
'Ik hou wel van wild' zeg ik net zo voorzichtig als de buurvrouw, een net zo strenge blik is mijn deel.
Wij zijn de kinderen die de huiswerkles hebben overgeslagen, das duidelijk.
Nu gaan we ons over de plannen buigen.
De plannen van de zelfbeheertuinburen zijn absoluut fraai. De buren willen eigenlijk een wat kleiner, ronder plein met er omheen veel groen.
Maar dan zie ik het. Bij de boot voor de deur, waar nu dus het plein is, staat langs de hele kade een heg gepland. De hele lengte van de boot staan er wolkjes op het papier met er doorheen het woord 'haagbeuk'.
'Een heg!' roep ik.
'Ja gezellig', zegt de buurman met een trotse glimlach.
'Ik wil geen heg!' roep ik.
'Laten we niet nu al over de inhoudelijk kant van het plan beginnen', zegt de mevrouw van de gemeente.
Het gaat eerst om globale keuzes, er zijn ook nog tekeningen van de tuinman van de gemeente: overal heggen.
Een overbuurman begint over het soort planten dat er in de tuin komt, dat mag blijkbaar wel.
Er wordt ook een tijdje over hangjongeren gesproken en of die wel of niet van lantarenpalen houden.
Zodra ik meen dat we inhoudelijk zijn geworden begin ik weer over de heg.
'Mevrouw', zegt de hippie streng, 'als u hier alleen komt om over heggen te klagen, dan kunt u net zo goed weggaan.'
'Het is mijn voordeur', zeg ik en voel me heel erg een buurtbewoner in protest, 'en ik wil geen heg. Ik vind heggen lelijk en het smalle pad dat er nu getekend staat betekent dat iedereen zo'n beetje in mijn boot loopt.'
Nou nou tut tut, klinkt het alom.
'Maar je woont er nog niet zo lang', zegt een overbuurman.
'Precies een jaar. Nou en?'
'Misschien denk je er later anders over'.
Volgens mij bedoelt hij: wij wonen hier langer wij hebben meer rechten.
Ik zeg gedecideerd: 'Jullie kunnen hoog of laag springen, er komt geen heg voor mijn deur.'
Later lopen we zonder de gemeentedame naar het plein en tekent de buurman die de zelfbeheertuin heeft bedacht met krijt de contouren van het toekomstige plein op de grond.
Heel lief komt iedereen steeds vragen of ik het er 'zo' wel mee eens ben.
Dat ben ik, ik ben de rotste niet. Er komt geen haagbeuk maar 'begroeiing' en een pad dat terugwijkt van de boot.
Wel vind ik het jammer dat er in de stad altijd eerst natuur wordt gekapt om nieuwe natuur te maken. Een zelfbeheertuin is natuurlijk prima, maar wat is er mis met de rest van het plein, met stoeptegels waar planten tussendoor groeien (en waar nu 'gezellige keitjes' moeten komen). Wat is er mis met lantarenpalen uit de jaren zestig die mooi zijn van lelijkheid (een doorn in het oog der buren), met bramenstruiken, resten boomhut en bankjes waar de verf van afbladdert.
'En dat wilgje?' vraag ik. Er staat direct voor de boot een lief treurwilgje.
'Dat moet weg', zegt de zelfbeheertuin buurman.
'Waarom?' vraagt iemand anders.
'Het blokkeert mijn uitzicht', zegt hij en kijkt even naar mij.
Een heg tegen een wilgje.
Ik knik, een beetje treurig, dat ik dat best begrijp.
-
Ell op 15 08 08 - 12:50
Geen heggen of wilgjes hier te bekennen, maar een hoop buren die ik het liefst de mond zou willen snoeren/snoeien/kappen/verdelgen. Nee, het liefst helemaal uit het zicht zou willen verbannen. 100% je zin krijg je toch nooit. Ook al is iedereen het met je eens, het lijkt wel of mensen het heerlijk vinden om je te dwarsbomen...
-
Anne-Marie op 15 08 08 - 13:15
Ik mag hopen dat je ligplaats van jou is en dat ze daar niets over te zeggen hebben. Want de buurman overtuigen dat jij cultuurhistorisch, literair aangenaam, verantwoord "uitzicht" bent daar heb je twee stevige benen op de grond voor nodig denk ik.
-
Frans54 op 15 08 08 - 13:20
Daarom wilde hij natuurlijk een heg: om zijn uitzicht op die treurige wilg te belemmeren.
-
UncleB op 15 08 08 - 14:20
Jammer van dat wilgje, dat nu terecht treurt.
-
Jowi op 15 08 08 - 16:17
Ps de overbuurman stond vanmorgen het plein op te meten en vroeg zich hardop af hoe hoog de heggen op de rest van het plein eigenlijk mogen worden. Een meter leek hem wel wat.
'Hmmm' deed ik.
Hij vond het trouwens wel jammer van dat wilgje dat weg moest, want zijn uitzicht bedierf het niet.
'Het wordt een treurig treurwilgje' deed ik grappig.
'Nee hoor', hij keek wat-zeg-je-nou-weer-voor-iets-raars-hegvrouw naar me. 'Het is een kronkelwilg.' -
blue op 15 08 08 - 20:10
Ook hier geldt: het is geven en nemen. Btw, pitbulls met buikloop produceren geen drollen, de substantie is was losser van aard, zeg maar. Ze leveren dan weer wel goeie mest voor het gemeentetuintje.
-
inge op 15 08 08 - 20:46
soms denk ik dan, niemand zou er wat over te zeggen moeten hebben. want de natuur is niet van ons. hooguit vóór ons.
-
Laurent op 15 08 08 - 21:47
Mensen die onnodig bomen om willen hakken moeten naar de Bijlmer, Eindhoven-Noord of het Ruhrgebied verbannen worden..
-
Jacq op 16 08 08 - 09:07
Jammer dat je voor de meerderheid het onderspit moet delven, eerst een barricade opwerpen voor je boot? Zestigjaren protest heeft ook wel iets!